RunningRuud:

Van Birnlucke naar Heartbreak Hill, van Sertigpass naar Montjuic naar Sonnenkopf;

van Transalpinerun naar Boston, van SwissAlpineMarathon naar Barcelona naar Allgau Panorama Ultratrail

PROJECT "WAHNSINN":
van Saint Goar naar Zugspitze

RUUD VERHOEF; LOOP-HISTORY

Ruud Verhoef begon met hardlopen in 1982, geinspireerd door de marathon-prestaties van Gerard Nijboer, die toen grote internationale successen boekte bij de Olympische Spelen van 1980 in Moskou (zilver), Europese Kampioenschappen in 1983 in Athene (goud) en een fantastisch Nederlands Record in Amsterdam dat ruim 20 jaar stand hield.

Onervaren liep in 1982 mijn 1e marathon in Utrecht, het werd geen succes. Wel motiveerde dit mij om het toch beter te doen, maar 4 maanden later in de hitte en in de duinen van Lisse ging het toch niet veel beter.

In 1983, met richtlijnen van Guus van Wijk, medeoprichter van AV Ron Clarke en collega bij mijn werk bij ACF in Maarssen, ging het wel al veel beter. In de Westland-marathon dook ik voor het eerst onder de 2:40 uur. Later in dat jaar liep ik mijn PR in de marathon van New York City: 2:37:33, ondanks een trage start. 5 Weken later liep ik ook de marathon in Philadelphia: 2:41:25.

Om nog sneller te worden op de marathon ging ik mij in het vervolg eerst concentreren op kortere afstanden en werd ik eigenlijk meer een baanspecialist, een buitenbeentje bij AV Ron Clarke, gebaseerd op trainingsschema's van David Moorcroft, de Engelsman die in 1982 het wereldrecord op de 5000 mtr verbeterde. Een goede marathon liep in daarna niet meer, ondanks de topvorm waarin ik in 1985 in Rotterdam van start ging maar na 30km uitstapte. In de weken daaraan voorafgaand liep ik wel persoonlijke toptijden in de 20km in Aphen a/d Rijn in 1:06:03 en de halve marathon City-Pier-City in Den Haag in 1:10:26.

Op de kortere afstanden maakte ik het tot een regionale subtopper. In de jaarlijkse, landelijke ranglijsten noteerde ik een paar keer een top-50 positie. Mijn PR op de 3000mtr noteerde ik op 8:52, maar helaas lukte het mij net niet om de 5000mtr binnen de 15:00 af te leggen (PR: 15:05). Een hoogtepunt was in 1986 een 2e plaats in de B-serie bij het NK op de 10.000mtr in 31:43.
In 1985 bleek ik het sterkst in de jaarlijkse Wintercup-serie in Baarn, met daarbij de laatste race over 20km op de ijsvlaktes in het Baarnse bos. Daarnaast won ik de 5km-singelloop in Maarssen 2 jaar op rij, om vervolgens 3 jaar op rij als 2e te eindigen.

In 1988 was de marathon in Los Angeles nog een hoogtepunt met 2:46:16. Daarna liep ik allen nog een marathon in Eindhoven in 1993, maar dat was een niet zo geslaagde poging.

In de jaren daarna bleef ik wel hardlopen, maar op een laag pitje. Vrouw, kindjes, huisje, werk; er waren andere zaken die meer aandacht vereisten. Wel bleef ik altijd zeggen dat ik weer terug wilde en dat ik ooit mijn 1e marathon weer wilde lopen in Athene, op het klassieke parcours waar de geschiedenis van de marathon ooit z'n oorsprong beleefde. In 2008 was dat zover, een heel jaar voorspoedig lopen zorgde voor voldoende basis-conditie en op 9 november startte ik dus in Marathonas en finishte ik in het Panathinaiko-stadion in een nettotijd van 3:34:49.

 

In 2009 liep ik de marathon van Enschede, maar werd daarin "gesloopt" door de hitte en vervolgens de marathon van Davos, die ik uitliep in ruim 7 uur, ondanks een blessure ("fractuur Maissoneuve: enkelfractuur met gebroken kuitbeen) na een valpartij na 17km op 2600mtr hoogte.

Na een voorspoedige revalidatie in de rest van 2009 stond 2010 geheel in het teken van mijn ultieme uitdaging, TRANSALPINERUN, een 8daagse etappeloop dwars door de Alpen van Ruhpolding (Duitsland) door Oostenrijk naar Sexen (Italie) over uiteindelijk 310 km en 13,8km hoogteverschillen.

In de aanloop naar de TAR toe liep ik een uitermate geslaagd voorbereidingsprogramma met een uiterst geslaagde Utrecht-Marathon (3:21), een heerlijke Hardloop4Daagse (Apeldoorn, 100km in 6 etappes in 4 dagen), een sterke Natuurmarathon in La Roche (3:56 met 850 hoogtemeters) en goede marathon-testlopen in Diever (3:42) en Bad Pyrmond (4:02 met 690 hoogtemeters).

In september 2010 dus de:

 

04-11 sept 2010:

1e etappe: Ruhpolding (Dtsl)-St. Ulrich im Pillerseetal (Oos) 36,3km (1223, 1034) 5:05:23
2e etappe: St. Ulrich im Pillerseetal (Oos)-Kitzbuhel (Oos) 33,2km (1810, 1907) 5:47:52
3e etappe: Kitzbuhel (Oos)-Neukirchen am Großvenediger (Oos) 46,9km (2252, 2130) 8:20:26
4e etappe: Neukirchen am Großvenediger (Oos)-Prettau im Ahrntal (Ita) 43,9km (1967, 1377) 7:34:43
5e etappe: Prettau im Ahrntal (Ita)-Sand in Taufers (Ita) 34,5km (1813, 2408) 6:49:05
6e etappe: Sand in Taufers (Ita)-St. Vigil (Ita) 39,7km (1512, 1193) 5:35:36
7e etappe: St. Vigil (Ita)-Niederdorf im Pustertal (Ita) 42,195km (1963, 1990) 7:19:41
8e etappe: Niederdorf im Pustertal (Ita)-Sexten (Ita) 33,4km (1269, 1123) 4:41:45
TOTAAL: 8 etappes: 310km (13809, 13162) in 51:14:34
Lopen, rennen, klauteren, zwoegen, afzien, genieten dwars door de Alpen.

De rest van 2010 liep ik nog een niet bedoelde snelle mooie Berenloop Marathon Terschelling (3:25) en rustige mooie "t is voor niks" marathon in Geldrop (3:44).

In 2011 was de befaamde Boston Marathon het hoogtepunt, evenals de herinneringswaardige marathon in de GaiaPark Zoo; de 1e marathon volledig in een dierenpark gelopen en dan ook nog eens in 2 gedeelten ivm een onderbreking door onweer. Verder waren een trail in het Belgische Val d'Heure en de marathon van Amsterdam en avontuurlijke (trail-)trainingen in Connecticut mooie hoogtepunten. Helaas werd 2011 ook gekenmerkt door allerlei kleine kwetsuurtjes, waardoor een geplande "snelle" marathon (in Amsterdam) uiteindelijk niet ten uitvoer kwam....

In 2012 liep ik als "ultieme" levensdoel de 78K in Davos, de langste afstand bij de Swiss Alpine Marathon, met 2 passages boven de 2600 mtr; inclusief de Sertig pass. het werd een geweldig loopavontuur waar ik gedurende 11 uur volop genoot van al die bijzondere elementen en uitzichten die zo'n ultraloop in de bergen met zich meebrengt.
Gedurende het hele jaar 2012 liep liep ik in totaal 12 marathons, waarvan ik alleen de Rotterdam-Marathon HARD hardliep; ik finishte na 3:17; mijn snelste tijd in 19 jaar. Er waren haas-marathons in Zwolle en Spijkenisse; en prachtige natuurmarathons (Galgenberg, Hoogerheide, Zeeland, St. Oedenrode, Geldrop) en bijzondere marathons (Amersfoort, Slachte, Strandmarathon en Leiden).
Aan het eind van het jaar deed ik een 6-uursloop in Heerde op de baan, liep daar ruim 151 rondjes voor een totaal van 62.662 meters. Het was een niet vooraf geplande transformatie naar de ultra-afstand; het was er een die z'n oorsprong vond in m'n 2e hamstring-blessure in 2 jaar, waardoor ik overschakelde van het wedstrijd-element naar de lange afstand.


Na het supergeslaagde jaar 2012, zou het bijna onmogelijk zijn een even succesvol 2013 te realiseren. Uiteindelijk lukte dat ook niet; vooral enkel- en hamstring-problemen gooiden de nodige roet in de plannen gedurende de 2e helft van het jaar. Wat het hoogtepunt van het jaar had moeten worden, de Allgau Panorama Ultra Trail in de Zuid Duitse Alpen, moest ik na 52 van de 69km staken en de 6-uursrace in het Amsterdamse Bos moest ik na 3 uur staken. 
Toch liep ik in het 2e deel van 2013 nog wel de marathons van Hilvarenbeek, Geldrop en Spijkenisse (deze laatste weer als pacer op 4-uur.
In de 1e helft van het jaar waren er wel 2 hoogtepunten: in maart ontzettend genoten van de Barcelona Marathon en in april van de 50-km Loop van Vlaanderen.
Daarnaast voltooide ik nog 2 marathons als personal pacer in Apeldoorn en Leiden en verder nog de Galgenbergmarathon, de Rotterdam-marathon, de Maasdijk-marathon, de midzomeravondmarathon in Diever en de 44km-lange Bokemeirun in het Amsterdamse Westerpark.
Daarmee kwam er een totaal van 13 marathons (of iets langer) op mijn naam in 2013

2014 werd een jaar zonder bijzondere hoogtepunten. Uiteindelijk liep in totaal 11 marathons, allemaal binnen de 4-uur en daarnaast nog 3 ultra's. De Jan Knippenberg Memorial in april was mijn langste race, 60km over het strand van Velsen Noord naar Den Helder. De maand mei was de mooiste, en daarnaast de meest bijzondere. Met eerst de "Groene van Amsterdam" bijna 4 uur lang in constante regen en koude wind en 2 weken later de eenmalige terugkeer van de Westland Marathon bijna 4 uur in een stralende en warme zon. En weer 6 dagen een heel vlotte 50km in het Amsterdamse Bos.
Opvallend in 2014 was mijn verschijning in de Marathon & Ultracup, met een 39e plaats in het eindklassement, mede ook dankzij deelnames aan kleinere marathons als de Binnenmaasmarathon, de Child Learn Marathon, de Beekse marathon en ook weer, inmiddels als kleine traditie de Tis-voor-Niks en de Spijkenisse marathons.
Nog een andere bijzonderheid was mijn overwinning in de enige echte Utrechtse marathon van 2014; de Pheidippidesloop, waar ik alle andere solo-lopers achter mij liet.
Genoten heb ik in 2014 vooral ook van de Dijkenloop-marathon en de allerlaatste editie van de Midwintermarathon.
Verder liep ik ook nog een aantal kortere wedstrijden op baan en weg. Opnieuw wist ik daarbij op zowel 3000mtr als 5000mtr nog binnen de 4:00/km te finishen; hoewel toch iets minder snel dan in de laatste paar jaar.

In 2015 liep ik een totaal van 17 evenementen, waarvan 15 officiële marathons/ultra’s. Hierbij bracht ik mijn totaal marathons/ultra’s op 82.
Het meest succesvolle deel van het jaar was de eerste helft, voordat ik door een hamstringblessure werd geveld en een moeizame 2e helft doorworstelde.
In maart liep ik 3 geheel verschillende, maar stuk-voor-stuk mooie marathons. Eerst in prachtige lente-omstandigheden de Galgenbergmarathon door de bossen en over de heuvels van de Utrechtse Heuvelrug, vervolgens de strandmarathon Scheveningen-Zandvoort met continue zware wind tegen en daarna de Drents Friese Woldmarathon door het natuurgebied in miezerige omstandigheden.
In april een mooi uitstapje en genieten van de Düsseldorf marathon, waarin ik via 3 tempoblokken van 5km mijn snelste jaartijd noteerde in 3:38 als voorbereidingsloop op de 50km-Eemmeerloop in Spakenburg in mei. Helaas stond ook op deze dag een stormachtige wind en gelukte mij een PR niet, maar wist ik wel met een tijd van 4:28 de 3e plaats te bemachtigen in mijn categorie.
Voor het 2e jaar op rij liep ik vervolgens een gedegen Child Learn Marathon in 3:53 in de mooie Zuid-Limburgse heuvels.
In de zomermaanden was ik 2x te gast bij Willem Mutze. In juli voor het Rondje Amsterdam op de heetste dag van het jaar, waardoor de 60km ingekort werd tot marathon-afstand en in augustus bij de 1e dag van de Boxmeerdaagse. Op beide dagen liep ik de afstanden overigens wel als “ultraloper” gezien de tijden die ik gebruikte om te finishen.
Na 1 baanwedstrijd over 3000mtr en vervolgens die hamstringblessure liep ik pas in oktober weer een serie van 3 marathons in 4 weken ondanks een gebrekkige trainingsarbeid. De boscrossmarathon in Soest, de Stichtse Vechtmarathon in Maarssen op een groot deel van mijn trainingsgebied en voor het eerst de traditionele Brabantmarathon in Etten Leur.
De “tis voor niks-“marathon in Geldrop is vervolgens een gewoonte geworden voor mij, evenals de Sparkmarathon in Spijkenisse, weer als pacer.
Het jaar sloot ik af met mijn 1e (moeizame) optreden in de Boscrossmarathon in Diever en een eveneens moeizame 6-uursloop op de baan in Epe.

RunningRuud a.k.a. Rudolfverhoef

oftewel: Ruud:

email mij: Rudolfverhoef

volg mij op: TWITTER

volg mij op: FACEBOOK

volg mij op: INSTAGRAM

profiel: 100-marathonclub

profiel: Marathon & Ultra Cup

Profiel: DUV Deutsche Ultramarathon Vereinigung

 

INTERESSANTE LINKS:
*: hardlopen.nl
*: marathon & ultracup
*: ultraned.nl 
*: mudsweattrails.nl
*: DUV Deutsche Ultramarathon Vereinigung
LAUFKALENDER

Voorgaande blogs

SEE ALSO PHOTOS IN THE ALBUM ON THIS SITE, CLICK HERE
NEDERLANDSE VERSIE DIRECT ONDER DE ENGELSE

Ever since I was a little boy and my parents took me on vacation to the Alps in Austria and later in Italy, I loved the mountains.
Later I started to develop myself as a runner.
Than, some 8 years ago, I was introduced to mountainrunning. Not hard to explain, that ever since this is what I like most and that I had some of my greatest running experiences exactly there in the Alps: the 8-day-3-country-310km-TransAlpineRun 2010) and the 78KM-SwissAlpineRun (2012).
This year I had focused to take revanche for my drop-out in the 69KM-AllgäuPanoramaUltraTrail in 2013.
Nagging injuries in preparation for a few monthes however interfered with my intentions and I wasn't ready for the ultra-distance. But than, I should be able to do "just" the marathon-distance, including its 1500mtrs "ascent".
And that's exactly what I was going to do. Happy to be back in the mountains, happy to be running... happy to be mountainrunning!

It appeared to be a beautiful day, clear blue skies and sunny on raceday. Exactly what you always hope for while running high in the mountains to enjoy al these beautiful sights.
The start of the race was at 8am, still a little fresh while running along the river down in the valley. But once we had to start the ascent after a few kms, it would become hot.
After some 13kms and some 900mtrs ascent (just over 2 hours) I reached the highest point of the course at the "Weiherkopf"-mountain (1663 mtrs) and took a little break to enjoy the sights and having some pictures taken by tourists.
Than I continued with some steap descents to the main refreshment at 19km point at Grasgehren, which was also the checkpoint, cut-off where you had to pass before 3:15, or be cut from the race. I wasn't in danger of that, and arrived there after some 2:50.

The course was very challenging (for me as a flatland-resident), but most of all very enjoyable and always changing, as you might expect from a mountainrace. We had some paved roads, but also some trails, narrow or wide, more or less steep, gravelled or forrest pathes, dry, wet, pools, mud or cow-shit...., stones, rocks, tree roots, while being entertained by cows with there bells, even on the course, almost preventing me to get past....After 25kms the course continued with a 5km steap descent on a zigzag-asphalt-road which was expecially tough on my ankles and quadraceps.
Than almost right away we were sent back up high again, and that just took the best out of me as I had to take a couple of breaks to get my breath back.
The last 10kms back to the finish followed the river again down in the valley. That's offcourse the easiest part of the race, but I had not much energy left and than there was nowhere to hide from the hot sunshine as well to make things really tough on me as temperatures rose to close to 30 degrees.
But offcourse I managed to reach the finish at the Wonnemar, 6:07:49 after departing at the start.
I accepted the handshake and congratulations from the race-director Axel Reusch, and the well deserved medal and an alcoholfree beer.
How much I did enjoy this race, even as tough as it was for me as a flatland-runner and I apparently (but not surprisingly) wasn't in my best shape. It was that beautiful and how happy I was to be back in the mountains.
Thanks to the organisation and all those volunteers; they made ik possible with all their enthousiasm en helpfulness.

In 2013 ging ik al eens van start in de Allgaü Panorama Ultra Trail, een bergloop van 69kms en bijna 3000 hoogtemeters in het Zuid Duitse Sonthofen, niet ver van de grens met Oostenrijk. De ultra loopt zelfs gedeeltelijk door Oostenrijk.
Helaas moest ik toen na ruim 50kms de strijd staken net na de passage van de bekende skispringarena, de Erdinger Arena, in het plaatsje Oberstdorf.
Dat vroeg natuurlijk om een revanche, en die moest dit jaar gaan gebeuren. Maar na een voorspoedige "Wahnsinnige" voorbereiding in de eerste paar maanden dit jaar, verliep het vervolg van 2016 bepaald niet vlekkeloos en werd ik gehinderd door allerlei min of meer kleine kwetsuurtjes.
Pas in de loop van juli kon ik enigszins weer de gebruikelijke trainingsomvang uitvoeren, maar toen was wel al duidelijk dat deelnemen aan deze loodzware ultraloop niet verstandig zou zijn.
Het alternatief was de marathon-afstand, nog altijd ook met 1500 hoogtemeters een flinke uitdaging.

En dus vertrok ik samen met mijn lieve vrouwtje voor een lekkere week tussenuit naar Bayern. Eerst verbleven we 5 dagen in het leuke en gezellige Oberstdorf, waar we echter helaas niet getrakteerd werden op mooi weer en kregen we te maken met een aantal regenachtige dagen en veel bewolking en dus mist hoger in de bergen, waardoor we iets minder aan mooie wandelingen op hoogte toekwamen dan eigenlijk bedoeld was en goed was geweest voor de gewenning.
Geleidelijk probeerde ik mij ook op "hoogte" nog verder voor te bereiden op de loop, door eerst wat trainingen vanuit Oberstdorf in het dal (+800mtr) te lopen, en daarna hoger in de bergen (+1600mtr) te lopen en daarmee ook nog iets te wennen aan het berglopen, want een klim in de Alpen is toch nog wel iets heel anders dan de Amerongse Berg op en af draven.
Op een zonovergoten zaterdag, de dag voor de loop, verhuisden we van Oberstdorf naar het 15km verderop gelegen Sonthofen, maar niet voordat we toch nog even een paar uur hadden doorgebracht op de Nebelhorn op bijna 2000mtr hoogte om te genieten van de prachtige vergezichten toen het eindelijk wel mooi en warm weer was. Dat is gebruikelijk als de APUT/APM gehouden wordt. Dit jaar was de 10e editie, en elke keer was het prachtig mooi en warm weer.
Op zaterdagmiddag ook mijn startnummer opgehaald en deelgenomen aan de Nuddlepartie.
Zondagochtend om 8:00 uur was de start van de marathon bij de Outlet. Slecht geslapen (koppijn) als gevolg waarschijnlijk toch van overvloedige blootstelling aan de felle zon de voorafgaande dag, en slecht ontbeten, misschien dat de spanning toch ook voor mij op een dag als deze hoger is, ondanks dat ik voor mijn 89e mara/ultra van start ging.
Toch voelde ik mij fit en fris bij de start. Heet was het zo vroeg ook nog niet echt dankzij een verfrissend briesje.
Het bleef redelijk koel gedurende de eerste twee kms, maar die verliepen na de start het dorp uit dan ook nog relatief vlak langs het riviertje en het meer, maar daarna boog de route zich af en werd het klimmen.
Eerst nog geleidelijk, maar daarna toch serieus. Binnen een km was ik doorweekt van het zweet, dat is wat klimmen met je doet....
De route was ook sterk afwisselend. Stukjes asfaltweg voor het "gemak", gedeelten dwars door weilanden, stukjes onverharde bospaden soms breed, maar vooral ook smal, zonder, maar ook met uitstekende boomwortels, met stenen en keien, gedeelten door plassen en modder (en/of koeienvlaaien) stukjes grindweg. Soms heel steil, soms minder steil en zelfs soms vlak of iets omlaaglopend om weer even op adem te kunnen komen en een sukkeldrafje te lopen.

En overal op de berg hoorde je koeienbellen en kon je ze zien. Je trof zelfs koeien aan óp de route, en soms kon je er niet eens langs. Een keer stond ik zelf bijna vast tussen 2 koeien in; dan zijn ze best groot en lomp, hoewel verder ongevaarlijk en vooral sloom.
Na 13km kwam er een eind aan deze meest indrukwekkende klim van de loop, toen we op de Weiherkopf het hoogste punt 1663 mtr) van de marathon bereikten en er reeds 900 hoogtemeters (van de totaal 1500 in de hele marathon).
Inmiddels was ik ook al ruim 2 uur onderweg en was het me eigenlijk best meegevallen tot dan toe. Ik had me hier een korte pauze voorgenomen om te genieten van de uitzichten en wat fotomomentjes. Wandelaars waren zo vriendelijk om mij ook op de foto vast te leggen op de Weiherkopf.


Makkelijker werd het vervolgens echter niet. Een vrij steile afdaling over een grindpad volgde. Wat een klappen geeft dat op de enkels en op de quadraceps.
Na bijna 19km bereikten we Grasgehren, waar een grote verzorgingspost was ingericht en waar ook de tijdcontrolle plaats vond. Iedereen die hier na 3:15 uur lopen arriveerde werd uit de loop genomen (cut-off), maar ik was daar na ongeveer 2:47 uur. Dat is overigens ongeveer negen minuten langzamer dan mijn tussentijd in de ultra drie jaar geleden....

Tot pakweg 25km bleven we op een hoogte van zo'n 1400-1300mtr lopen met mooie afwisselingen van uitzichten en ondergrond en een continu afwisseling van klimmen en dalen. Halverwege moest ik echter wel een keer uit de broek langs een singletrack op een berghelling voor een "grote boodschap".
Na zo'n 25km volgde een pakweg 5km lange afdaling over een haarspeld-asfaltweg door her "-"tal. Dat ging hard en redelijk voorspoedig en ook vrij beschut tegen de zon, terwijl de temperatuur al de 30 graden benaderde.
Eenmaal beneden volgde er vrij snel toch weer een laatste klim, ook gelijk weer vrij steil, dwars door een weiland in de verstrengelende hitte, en door het bos op de berghelling. Pfft, dat hakte erin, hoewel het maar een 100tal hoogtemeters waren.....

Gelukkig stond er ook een bankje, kon ik even gaan zitten uitputten en van de uitzichten genieten, en een waterbak bij een boedererij vlak daarvoor om even op te frissen.
De laatste 10kms waren eigenlijk de makkelijkste van de marathon, nagenoeg vlak langs het riviertje de Iller in het dal naar de finish, maar toch in de brandendezon en van verschuilen was geen sprake.
Maar makkelijk liep het zeker niet, na inmiddels al 33km en nagenoeg alle 1500 hoogtemeters en laagtemeters. Mijn energievoorraad was leeg en ook kreeg ik nu last van darmkrampen en moest een paar keer in de bosjes uit de broek en een eigen vlaai achterlaten, en moest daarbij ook nog oppassen voor kramp in de kuiten.
Daar waar ik nog even had gedacht misschien binnen 6 uur te kunnen finishen, liet ik die gedachte nu maar los en probeerde zo comfortabel mogelijk de marathon uit te lopen.
Uiteindelijk bereikte ik de finish bij de Wonnemar in Sonthofen na 6:07:49, nam de handdruk en felicitatie van race-organisator Axel Reusch in ontvangst en vervolgens ook de medaille 🏅 en een heerlijke alcoholvrije witbier. Even verderop legde ik mijn voeten in een koud bergstroompje ter afkoeling en kon ik even lekker bijkomen met een 2e biertje.
Geflikt! Het ging niet vanzelf, maar dat had ik eigenlijk ook niet verwacht met mijn gebrekkige voorbereiding en als platlander, maar gelukkig wel blessurevrij.
En wat was het mooi, zwaar, maar ozo mooi. Zo mooi om na jaren weer terug te zijn in de bergen; het was genieten!











































Reacties (3)

Drie jaar geleden liep ik in Allgäu al eens de Panorama Ultra Trail over een afstand van 69km en 3000 hoogtemeters (LEES HIER)
Helaas moest ik toen na ruim 50km uitstappen met een instabiele enkel, opgelopen na zo'n 45km in een steil stukje afdaling, en een oncontroleerbare hartslag die ook na een rustpauze niet herstelde. Een combinatie waarmee ik de smalle slingerende bergpaadjes op de Sonnenkopf, de 3e en laatste grote obstakel, niet over durfde.
Een teleurstelling natuurlijk, hoewel ik in mijn 50e officiële marathon/ultra nog wel een officiële uitslag kreeg in de zg Oberstdorf-wertung.
Dat vroeg natuurlijk ook om een revanche. En die had ik dit jaar gepland.
Maar hamstringperikelen teisterden mij helaas en een fatsoenlijke voorbereiding zat er niet in.
In de Midzomermarathon in Apeldoorn tijdens de herstelfase bleek al dat ik tekort kwam, en die kon ik uiteindelijk niet meer goedmaken in de korte voorbereidingstijd die over bleef.
Ik probeerde het wel, liep een hoopvolle heuveltraining op de Amerongse Berg maar na een moeizame Ultra-duurloop van een kleine 5 uur moest ik toch de conclusie nemen dat de Allgaü Panorama Ultra Trail niet haalbaar was, of in elk geval onverstandig zou zijn.
Ik heb me dus ingeschreven voor de marathon-afstand, 42kms dus met zo'n 1500 hoogtemeters. Geen echte revanche dus, en of die er dan wel nog ooit komt is erg twijfelachtig, tenslotte verblijven wij nu voor de 2e keer een vakantieweek in Allgäu en daarmee vind ik dat wel genoeg. De 1e keer verbleven we overigens in Sonthofen, waar de start en finish van de loop is, en nu verblijven we eerst in het iets verder gelegen en veel toeristische Oberstdorf; precies, daar waar de Ultra ook doorheen komt na een kleine 50km....
In Allgäu loop ik dus nu de marathon-afstand. Ook mooi, heb daar alle vertrouwen in en kan dat weer gaan beschouwen als een nieuwe start.


Foto Tijdens de Allgau Panorma Ultra Trail in 2013

Met een trainingsblok van 180km in 9 dagen (niet zo veel om dat "Wahnsinn" te noemen, de al genoemde 5-uur duurloop en een tweetal sessies op de Amerongse Berg, in de benen, naast mijn basisconditie, mag ik toch zeggen dat ik over voldoende inhoud beschik voor dit avontuur, hoewel een klim in de Allgaüer Bergen natuurlijk nog heel wat anders is dan 8x de Amerongse Berg op, of 16x de Demkabrug.
De eerste helft van de marathon is identiek aan de route van de ultra, dus dat gedeelte ken ik nog wel enigszins. In dit stuk zit uiteraard ook het merendeel van het klimwerk. Drie jaar geleden was ik vooraf nogal bang voor dit deel, omdat voor mijn gevoel de cut-off tijd nogal scherp stond, maar dat bleek uiteindelijk best mee te vallen. Die cut-off tijd is voor de marathon hetzelfde, dus daar hoef ik me niet al te druk om te maken.

Twee weken (16 dagen), voor de APUT/APM liep ik dus eindelijk ook weer eens een Ultra-duurloop. Dat is altijd ook weer een uitgelezen gelegenheid om eens een onbekende route te lopen, en juist dat maakt lopen natuurlijk ook zo leuk en zo mooi.
Ik nam de trein naar Amsterdam Amstel om vandaaruit terug te lopen. Heet was het niet meer zo, maar nog steeds wel bedrukkend. En, op een enkel druppeltje na, bleef het nog droog ook, terwijl ik eigenlijk best wel wat verfrissende miezer had verwelkomt. Mijn route liep de eerste 16km langs de Amstel, en vervolgens langs de Oude Waver en natuurgebieden als de Venen en Botshol naar Vinkeveen, waar ik echter dwars door het dorp liep en dat vervelend druk vond. Daarna via Ter Aa naar Breukelen, waar ik voor de kortste route terug koos langs het Amsterdamrijnkanaal. Uiteindelijk was ik, inclusief een aantal ingecalculeerde rustpauzes een kleine 5 uur onderweg voor ruim 43kms en vond dat meer dan genoeg; ik had nauwelijks nog fut over om de gehoopte extra kms nog te maken.
Wel ben ik blij met deze Ultra-duurloop; het liep weliswaar niet zo soepeltjes ondanks het toch echt niet hoge tempo (gem. ong. 6:20/km); het maakte me wel sterker. En daarnaast was de hersteltijd van de hamstringperikelen ook inmiddels verstreken, zodat ik ook weer op geleidelijk hogere belasting mocht lopen.
Eindelijk begin ik weer een beetje in mijn gewone ritme te komen.
En dat geeft vertrouwen. Niet alleen voor de marathon in Allgäu, maar ook voor dat wat daarna gaat komen, zelfs als ook nu "Projekt Wahnsinn" onzekerder wordt. En dat in elk geval niet omdat ik nu een achterstand in de voorbereiding heb opgelopen.


Foto tijdens mijn lange duurloop langs de Amstel

















Reacties

De Midwintermarathon in Apeldoorn is/was een begrip, een traditie in hardloopland. Vanaf 1974 werd jaarlijks de marathon georganiseerd, t.e.m. 2015. Ik liep er een aantal keer een kortere afstand, maar uiteindelijk ook 2x de marathon, de laatste 2 edities dus in 2013 en 2014. Dat waren beide ook bijzondere edities met speciale herinneringen en waar ik ook genoten heb van de sfeer en de natuur.
Nu werd voor het eerst de Midzomermarathon georganiseerd, een variant dus op de Midwintermarathon. En de timing kwam mij goed uit, althans oorspronkelijk omdat het mijn enige vrije weekend was zonder werkverplichtingen in een periode van 4 weken. Als gevolg van mijn recente hamstringperikelen kwam het eigenlijk toch te vroeg, maar een "ervaren marathonrot" maakt daar niet zo'n punt van.
Tenslotte moet die afstand toch in de benen, want de toekomst komt ook steeds sneller dichterbij.
De inschrijving stelde ik zo lang mogelijk uit om zo veel mogelijk duidelijkheid te hebben of mijn hamstring het aankon, maar was vlot geregeld. Van de organisatie kreeg ik vervolgens bericht dat elke marathonloper vergezeld moest worden door een fietser omdat dat een voorwaarde was van de gemeente voor de vergunningverlening. Pfft, had daar niet zo'n behoefde aan, had liever gewoon in mijn uppie over de Veluwe gehobbeld. Maar goed, als't moet, dan moet't maar. Omdat ik geen eigen begeleider had, zou de organisatie daar voor zorgen. 
Een paar dagen voor de marathon kreeg ik nog bericht van instagram-vriendinnetje Nicole, dat zij ook in Apeldoorn zou lopen; niet zoals verwacht de 1/2 marathon, maar als verrassing voor de hele buitenwereld "gewoon" de hele marathon ging doen. Samen met haar vriendin Hilde.
Een afspraak was snel gemaakt. Nicole kwam me ophalen en samen zouden we naar Apeldoorn reizen.
En zo ontwikkelde zich weer een leuke, gezellige dag. In Apeldoorn aangekomen, ook direct weer diverse bekenden uit het marathon- en ultrawereldje ontmoet. Toch altijd weer bijzonder, dat zo'n nieuw, klein en relatief onbekend evenement juist aantrekkelijk is voor dit wereldje. Of toch eigenlijk ook niet.

Nicole en ik arriveerden in het Sportpark Orderbos bij de SV Orderbos ruimschoots op tijd, een uur voor de start en konden lekker ontspannen ons op die start voorbereiden. Die start vond overigens wel zo'n 900mtr verderop plaats, zodat we wel precies na 42,195km zouden finishen bij de kantine/kleedkamers van de SV. Bij de start werden we weg geschoten door Apeldoorns marathon-grootheid Ad Steylen, 5-voudig Nederlands Marathon Kampioen en een PR van 2:19 in de jaren '60. Het parcours van de Midzomermarathon kent grote overeenkomst met de route die de aloude Midwintermarathon volgde. Die kende 1 grote ronde en een kleinere. Nu waren het 2 kleinere ronden van een km-tje of 7 en daartussen een grote ronde van een km of 22, voorafgegaan en afgesloten door een aanloop en uitloop. Het dorpje Hoog Soeren werd 3x doorkruisd en de Pomphulweg over de Asselse Heide en de Amersfoortseweg en de Wilslaan zijn ook bekend terrein. Maar ook een onbekend gedeelte over een onverhard pad door het bos vanaf Hoog Soeren richting De Echoput op de Amersfoortseweg. Kortom een mooie, afwisselende en zeker ook uitdagende route, die eigenlijk nergens echt vlak was. Het parcours kent een totaal van 285 positieve hoogtemeters.

De start vond plaats om 17:00 uur. 34 Deelnemers vertrokken op de Asselsestraat voor een reis over de Veluwe. Lekker relaxed hobbelde ik de eerste paar kms samen met Nicole en Hilde, en daarna in eigen tempo voor de 1e keer de lus door Hoog Soeren en weer terug. Ik probeerde  het 4:00 uurs tempo te lopen, maar slaagde daar geen moment echt in. Ook na de 2e doorkomst door het leuke dorpje Hoog Soeren en over de mooie Asselse heide ging dat zo door, onderwijl ook af en toe foto's makend. En eigenlijk was het tempo, het schema mij een biet. Genieten deed ik wel. Zoals ook in mijn laatste Midwintermarathons was het ook nu genieten van de natuur op de Veluwe. Een vergezellende fietser was in geen velden of wegen te bekennen, en dat vond ik wel prima ook. Er waren wel begeleiders, maar die fietsten alleen zo af en toe een beetje heen-en-weer.
Vanaf het welbekende Pannenkoekenhuis in Assel volgden we nu een iets andere route langs Landal Rabbit Hill naar Nieuw Milligen, halverwege de marathon. Vanaf daar was het 10km lang de nagenoeg rechte en kms-lang geleidelijk omhooglopende Amersfoortseweg volgen terug naar Apeldoorn. En dat volop in de zon. En dat voelde heet aan en dat was flink zweten. En het was harken en begon op een flinke mentale strijd te lijken. Prima, die strijd durfde ik wel aan. En dus ploeterde ik door. Ja, het beste was er inmiddels al wel af. Enfin, ik hield het beetje tempo dat ik had er in. Een tempo dat inmiddels toch al boven de 6:00/km lag.


En zo beeindigde ik ook die grote ronde en moest ik alleen nog maar een keer die kleine ronde lopen. Opnieuw door Hoog Soeren en weer terug naar die Amersfoortseweg. Van drankpost naar drankpost en overal tijd nemend voor een paar bekertjes water. Uiteindelijk raakte na zo'n 37km toch mijn accu echt leeg en moest ik in die laatste 5km toch een aantal wandelstukken inlassen. Ja, dan merk je toch dat als gevolg van die hamstringperikelen een totaal van 80 trainingskilometers in de laatste 4 weken voor mij niet werkt. (Sportrusten is dus voor mij toch ook niet zo'n ideaal programma).
In de slotfase kwam Nicole mij nog voorbij lopen. Ja, zij liep een uitstekende marathon, zo "ongepland". Helaas had Hilde vanwege maagkrampen halverwege moeten opgeven. Ik finishte uiteindelijk na 4:24; geen prestatie om trots op te zijn. Maar toch wel weer een bewijs dat ik ook met weinig training wel een marathon kan lopen. Dat is het positieve. En natuurlijk ook dat ik zonder blessure-perikelen heb gelopen.
Nicole: Bedankt voor de service en de gezelligheid!






Reacties (1)

Foto's bij dit blog o.a. van Evert Lampe, Sjef Louwe

Een weekend met een keuze uit een groot aantal mooie marathons. Een "halve thuiswedstrijd" in Amersfoort, of de Slachtemarathon in Friesland of de Brabantse Walmarathon in Hoogerheide die allebei een wereldreis met OV zouden betekenen. Alle drie had ik echter al op mijn "erelijst" staan. De keuze viel dus op de marathon van Hoorn. Daar was ik nog nooit geweest en een route over de dijk langs het IJsselmeer trok mij wel aan.

Het was toch nogal onzeker of ik wel zou kunnen starten. Mijn linker hamstring was de donderdag voor de marathon, toch weer gaan opspelen en pas na een pijnvrij try-out op zaterdag besloot ik toch te starten op zondag. Uiteraard zou ik in "slowmotion-tempo" gaan lopen, en dat kwam nog goed uit in verband met de verwachtte hoge temperaturen.

De marathon in Hoorn is met het Openbaar Vervoer goed bereikbaar, vanuit Utrecht in elk geval omdat je toch al vroeg op de zondagochtend op stap moet om op tijd in Hoorn te arriveren met het vroege startschot al om 9:30 uur. Het wedstrijdsecretariaat, de kleedruimtes en de startlocatie zijn dan wel op slechts een paar minuutjes loopafstand vanaf het station.

Die start vond plaats, heel toepasselijk, op de Draafsingel. Vanuit de Kruittoren aan de overzijde van die Singel werden w(een kleine 100-tal deelnemers) met een kanonschot weggeschoten.

Er volgde eerst een klein rondje door het mooie, historische centrum van Hoorn met karakteristieke straten en pleinen en over bruggetjes en door poorten.

Na zo'n 4km verlieten we Hoorn en gingen we het landelijke WestFriesland in voor een 1e grote ronde door dorpjes als Schellinkhout en Wijdenes en over de Zuiderdijk langs het IJsselmeer.
Juist op die dijk had ik mij verheugd. Ik vind het altijd fascinerend om langs grote waters te lopen. En prachtig was het om al die (zeil-)bootjes, veerpont en zelfs driemasters op het water te zien. Ook op de diverse strandjes langs het IJsselmeer was er volop drukte; het was dan ook prachtig weer, een warme, zonovergoten dag.

Na zo'n 28km liepen we weer terug het oude centrum van Hoorn in via de Oosterpoort en begonnen we aan de 2e, maar kortere ronde. Dezelfde route, maar deze keer niet verder dan Schellinkhout, heen onderlangs door het dorp en terug over de dijk.
Opnieuw een ontmoeting met veelloopster Ineke en een high-five en door naar de slotfase.
Hier kwam ik verzeild tussen de deelnemers aan de 10km-loop die 3:15 uur later waren gestart en hoewel ik dat meestal nogal frustrerend vind, werkte dat nu anders, motiverend zelfs. In de ma
ssa liep ik na 38-40km grote hoeveelheden deelnemers voorbij die er op dat moment 6-8km op hadden zitten. Een deelneemster sprak zelfs respect uit. Best wel bijzonder, maar ook kenmerkend voor het loperslegioen. Prachtig om op die dijk dat lange lint deelnemers te zien, die toch maar in deze warmte naar eigen kunnen presteren en daarmee ook respect verdienden.
Natuurlijk geldt dat respect ook voor alle vrijwilligers en de organisatie. Het was allemaal prima voor elkaar.

Uiteindelijk liep ik na 40km weer Hoorn in, nog een keer de Oosterpoort door en naar de finish op de Grote Noord, aldaar verwelkomd met een high-five door de speaker van dienst.
De finish bereikte na 4:10:42 (5:56/km) en daarmee is wel duidelijk dat ik de 2e helft van de marathon beduidend sneller had gelopen dan de 1e helft.
Het voelde ook allemaal best goed en daarnaast had ik ook van de marathon genoten.
Het blijft mooi om te lopen, door de landelijke omgeving, de dorpjes en over de dijk.

Update: ondanks een voorspoedige en probleemloze marathon, drie dagen rust daarna toch weer lastg ekregen van diezelfde linker hamstring. Daarom nu toch besloten tot een echte week loopvrij en een geleidelijke comeback daarna en dus geen deelname aan de 6-uursloop in Den Haag op zaterdag 18 juni. De planning daarna hoop ik dan weer op te kunnen pakken, leidend naar mijn revanche op deSonnenkopf in de Allgau Panorama Ultra Trail





Reacties (2)

Via Katrien Rogiers

Soms is het zaak om grenzen te verleggen.
Mijn recente hardloop ontwikkelingen vormden hiervoor een nieuwe aanleiding.
Een nieuwe "Straffe Escapade", om zoals aangekondigd de woorden van een van Belgisch bekendste ultraloopsters, Katrien, te gebruiken.
Die Escapade: Een "Dubbeldekker", ofwel 2 marathons in 2 dagen en in dit geval zelfs binnen 24 uur:

  • De avondmarathon in Steenbergen op zaterdag om 16:00 uur 
  • De Leiden marathon op zondag om 10:30 uur.

Mooi bijkomend aspect: Veel bekende loopmaatjes bij beide loopevenementen en daarnaast ook eens sfeer proeven bij 24-uursloop, welke in Steenbergen op hetzelfde parcours gehouden werd en een uur begon.

Zaterdag 21-mei: Steenbergen, avondmarathon
En dus arriveerde ik op een warme, benauwde, zonnige zaterdagmiddag in Steenbergen.
Het parcours bestond uit een ronde van 2308 meter. De ultralopers mochten proberen dat rondje 24 uur lang zo vaak mogelijk af te leggen. (of 6 uur of 12 uur, welke later zouden starten). Wij marathonlopers mochten dat rondje 18x afleggen (en een aanloopafstand van zo'n 600mtr) en proberen dat "zo snel" mogelijk te doen.
Mijn opzet, met natuurlijk ook het oog op de volgende dag, was om dat zo comfortabel mogelijk te doen en het liefst op een schema van 4:00 uur. Het was echter flink warm, en bovenal erg benauwd, plakkerig weer.
Bepaald niet optimaal en dus wel zaak om zo veel mogelijk, zo lang mogelijk "in de comfort-zone" te lopen en vooral ook goed te drinken.
En dan is wel weer fijn dat je elke 2,3km langs de verzorgingszone komt, en daar had ik dan ook mijn bidon met herbalife sportdrank en een drietal gelletjes gestationeerd. Elke 2 ronden stopte ik daar even om van mijn sportdrank en/of een of twee bekers water te drinken. En elke 4 ronden nam ik een van mijn gelletjes.
Het is in mijn rondetijden duidelijk te zien welke rondjes ik stopte (de even rondes), en welke rondjes ik doorliep (de oneven rondes).

Foto: Jan Spitael akaYannis Thirio aka The Beast

Mijn langzaamste ronde was de 6e: 14:07, maar dat was ook nog inclusief plaspauze. Mijn snelste rondetijd was de 15e: 12:39. Een gemiddelde rondetijd van 13:05 zou mij op een eindtijd van 4:00:00 brengen. Het gemiddelde lag in de eerste helft van de marathon iets hoger, maar naarmate de avond viel en de kracht van de zon iets afnam ging het steeds iets vlotter en kwam ik uiteindelijk op een schema onder de 4 uur en finishte ik in 3:59:15.

Bijzondere foto: De winnaar van de Avondmarathon komt op de finish afstormen
Ikzelf moet dan nog een uur. En Mo moet dan nog 20 uur.... 

En daar was ik uitermate tevreden mee. Het liep vlotjes en zonder noemenswaardige problemen en dat was dus een goed uitgangspunt voor deel-2 van de "Dubbeldekker".
Bovendien was het toch ook al 11 maanden geleden dat ik voor het laatst binnen de 4 uur liep; hoewel daar natuurlijk diverse redenen voor aan te dragen zijn.
Na afloop was het douchen en nog heel even toeschouwen, supporteren bij de "echte straffe" jongens en meisjes die nog zo'n 16 uur doormochten. Respect voor allen die daar met hun eigen "Escapades" bezig waren en sterke prestaties neerzetten.
Ikzelf moest daarna richting bushalte een drietal minuutjes verderop. De bus naar Bergen op Zoom en vervolgens de trein naar Leiden; een reis die uiteindelijk een half uur langer duurde dan gepland omdat de bus een kwartier vertraging had wegens een wegomleiding en de trein dus al vertrokken was.
In Leiden overnachtte ik bij dochterlief, die aldaar studeert en een kamer heeft.
Lekker makkelijk! En dus geen gereis op zondagochtend en dus toch een beetje normale rusttijd.

Zondag 22 mei: Marathon Leiden 
Het was miezerig zondagochtend toen ik al wandelend een half uurtje onderweg was naar het "atletendorp" om mijn startnummer af te halen. Wat een drukte hier, toch heel anders dan de voorgaande avond. Maar ook nu weer de diverse vriendjes en vriendinnetjes die her en der opdoken, hoewel ik ook sommigen miste.
Grote vraag was nu natuurlijk hoe het me zou vergaan in deze marathon. Eigenlijk had ik zo mijn twijfels omdat het allemaal toch wel wat stram aanvoelde. Maar ook had ik al eerder ervaren dat je gewoon op gang moet komen, dat lopen een vanzelfsprekende beweging is. (flashback transalpinerun toen ik na de 5e etappe uitgeput finishte en de volgende dag gewoon de 6e etappe probleemloos uitliep en uiteindelijk ook na 8 etappes "glorieus" finishte) . Een mens kan meer dan hij vaak zelf denkt. "Straffe mensen" dan wel!

Vlak voor de start werd het overigens droog en ging zelfs de zon schijnen. Heerlijk natuurlijk, maar de dampigheid is bepaald niet bevorderlijk als loopcondities. Ook nu was het mijn opzet om in de comfortzone te lopen in de groep de geleid werd door de 4:00-uurs pacers, waaronder Hans. Ik startte echter vanuit het wedstrijdvak en had geen behoefte mij door de menigte te wringen om deze groep op te zoeken. Ach, ze zouden me toch vanzelf onderweg op een gegeven moment wel voorbij komen. Zeker toen na de start bleek dat ik dat tempo van 4:00 uur toch niet zou kunnen vinden. Het was zoeken naar een comfortabel ritme in de beginfase. Effecten van de marathon de avond tevoren ervaarde ik eigenlijk niet, dat zoeken naar het juiste ritme is iets wat mij niet ongebruikelijk is bij ochtendlopen. Uiteindelijk vond ik mijn ritme bij een tempo van pakweg 5:50/km en duurde het tot zelfs het 14-km punt dat de 4:00-uur-groep, een minuut of 2 na mij gestart dus, mij passeerde. Ik liet dat ook rustig gebeuren en vervolgde in mijn eigen tempo, een soort van ultra-shuffle eigenlijk. Toch ging het even later plotseling makkelijker en zomaar als vanzelf schakelde ik over van de shuffle naar een hardlopersdrafje en maakte ik de inmiddels pakweg 100mtr achterstand op de 4-uursgroep in een mum van tijd weer goed en trof daar ook eindelijk mijn konijntje Vera. Erg leuk en gezellig natuurlijk. We bleven in de groep hangen tot pakweg het 26km-punt. Toen kreeg ik plotseling toch een signaal dat mijn hamstrings het niet meer zo aangenaam voelden en moest ik toch besluiten het tempo te laten zakken.
Natuurlijk had ik gewoon in die shuffle door moeten schuivelen i.p.v. hardlopen. De omstandigheden waren nogal drastisch gewijzigd. De zon was verdwenen, de wind trok behoorlijk aan en het werd dreigend donker, hoewel de neerslag gelukkig tot een paar luttele spatters beperkt bleef. En het parcours kende een groot aantal bruggetjes en tunneltjes. Normaal juist voor mij juist altijd die mooie extra uitdaging, maar nu onder deze omstandigheden en met al een marathon in de benen, vonden die hamstrings het blijkbaar nodig nu te protesteren.
Enfin, voorzichtig en in slowmotion om de hamstrings zoveel mogelijk te ontzien dus door naar de finish. De doorkomst in de gezellige dorpjes met zoveel enthousiast publiek maakte het wel een mooie tocht verder. Vooral het dorpje Oude Ade na 32km maakte er weer een hemels feestje van, compleet met zingende nonnen en St. Petrus, die de lopers zegende voor hun slotfase in de marathon naar de hel......
Maar vooral ook het landelijke karakter van het Groene Hart waar het parcours doorheen leidt en langs de Oude Rijn, maar het een mooie marathon, die bovendien uitstekend georganiseerd is.
Uiteindelijk finishte ik na 4:14 weer in het Centrum van Leiden op de Vismarkt de finish alwaar uiteraard het dik verdiende biertje ook weer wachtte.

Een dubbeldekker dus voltooid: 2 marathons gelopen binnen een etmaal.
Een nieuwe "straffe" stap gezet in het proces Wahnsinn, een nieuwe "Escapade".
Het ging me op zich goed af, behalve de protesterende hamstrings in de slotfase dan, en dat stemt tot volle tevredenheid.



















Reacties (5)

English version at the bottom of this article

Al 34 jaar lang loop ik hard.
In al die jaren had ik nog nooit op mijn verjaardag een marathon gelopen.
Vorig jaar was mijn verjaardag op een vrijdag. De volgende gelegenheid is waarschijnlijk pas weer over 5 jaar en wie weet wat ik dan nog kan en/of wil. Het moest dus dit jaar er eens van komen.
Dat had natuurlijk gewoon in Rotterdam gekund, maar dat is te "gewoon", daar heb ik al een aantal keren gelopen. De keuze was overigens toch nog groot. Ik had kunnen kiezen voor Wenen of de Conemare in Ierland, maar koos uiteindelijk voor de Maratoni de Rome om er tevens een mooi lang weekendje van te maken samen met Mrs.
Dat weekendje en de marathon stonden dus al lang gepland.
De marathon werd echter plotseling nog problematisch, nadat ik een verrekking in mijn (linker) kuitspier had opgelopen met nog 7km te gaan tot de finish in de Jan Knippenberg Memorial twee weken vooraf. Het zou toch niet gebeuren dat ik niet zou starten in mijn "birthday-marathon-run" in de klassieke Italiaanse hoofdstad.... Mede dankzij de massage en het intapen van de kuit door Raymond Tieland en veel therapeutische oefeningen kreeg ik het zelfvertrouwen dat het toch zou gaan lukken om in Rome te starten tijdens een 4km tryout-run op donderdag voor de marathon; de enige 4 "hardloop-kms" in die 2 weken tussen de JKM en Rome..... Normaal geen enkele basis voor een marathon, toch? Maar gelukkig heb ik marathon-ervaring en heb ik bewezen wel een (beetje) pijn te kunnenverdragen.....

Op vrijdag arriveerde ik samen met Mrs in Rome, namen onze intrek in "Hotel Capital" dat lekker makkelijk centraal gelegen is nabij het Central Station "Termini". Diezelfde middag benutten we nog om de marathon-expo te bezoeken en mijn startpakket op te halen, bestaande uit startnummer 6403, een rugzak en een t-shirt en nog divesre andere prullerij. Zo, dat was allemaal geregeld en dus hadden we de hele zaterdag de gelegenheid om de toerist uit te hangen en met name de "oude" stad  te bezoeken: Circo Massimo, Roman Forum, Palantino en het Colosseo. Na de pasta-maaltijd nog even de start/finish-lokatie verkend op de Via deli Fori Imperiali en vervolgens weer terug naar het hotel om tijdig plat te gaan.


Op zondag stond de start van de marathon namelijk al om 8:45 uur gepland en i.v.m. de gebruikelijke drukte bij de grote stadsmarathons is het verstandig om vroegtijdig aanwezig te zijn en dus vroeg opstaan. Alhoewel 6:30 uur toch best wel meevalt.....
En toch bleek de verkenning van de startlocatie nogal misleidend. Ik had er geen rekening mee gehouden dat er geen toegang was tot de startvak vanaf Cavour en moest dus helemaal omlopen om het Colliseum heen zelfs en was nog maar net op tijd in het startvak voor de start van Wave-C (de 3e van 4) en stond dus nagenoeg achteraan.
Op zich natuurlijk helemaal geen probleem. Ik had geen enkele intenties om "hard" hard te lopen en zou het heel voorzichtig aan doen om zo min mogelijk risico's te nemen met mijn kuit. 

De eerste km liep ik dan ook in 6:15. Dat is langzaam, maar deed me niks. Toch zou het gaandeweg steeds iets sneller gaan. Na 5km kwam ik net binnen het 1/2 uur door en met dat tempo was ik tevreden.
Maar het zou steeds iets sneller blijven gaan. Het liep dan ook heel relaxed, heel vanzelf.
Ik liep zoals ik......, eindelijk weer eens!
Halverwege zat ik nog maar luttele seconden boven de 2 uur en tussen 25-30km en 30-35km noteerde ik 5km splits van net boven de 28 minuten en liep ik op een schema van onder de 4:00 uur.
Pijnvrij!
Wat liep dat vlotjes!


Toch kwam na de 35km de klad er wel in.
Het missen van 2 weken trainingsarbeid en eerder in maart ook al een hele week met een virusje, ging mij toch opbreken. Dat in combinatie met de temperatuur die inmiddels ruim boven de 20 graden was gestegen en de brandende zon. Omstandigheden waar ik duidelijk nog aan geacclimatiseerd was, maar hoe kon dat ook anders.
Ik heb in die slotfase ook vele lopers aangetroffen die uitgeput op de weg lagen of langs de kant zaten of die met kramp te kampen hadden.
Ikzelf moest ook 2x een wandelpauze inlassen en voelde ook mijn bovenbenen steeds nadrukkelijker protesteren en realiseerde me dat ik zowaar weer eens met spierpijn te maken zou krijgen na een marathon.....
Maar wat deerde dat mij? Hier was ik in de slotfase van de Maratona di Roma en ik liep blessurevrij en zou zeker gaan finishen en was daar al heel gelukkig mee. Dat zou niet meer gebeuren binnen de 4 uur, zoals ik eventjes stiekum nog wel gedacht had, maar uiteindelijk na 4:06.

Behalve in die slotfase liep ik dus heel makkelijk en relaxed mijn kilometers heel geleidelijk weg. Ik keek volop om me heen en genoot van de sfeer, de omgeving en het heerlijke weer en van de muziekbandjes, fanfares, cheerleaders langs de route.
De route die direct na de start door het "oude Rome" voerde en vervolgens in Zuiderlijke richting. Na zo'n 7km staken we de rivier de Tiber over en even later weer terug en liepen we langs de rivier terug naar het centrum. Na 16km staken we opnieuw de Tiber over en liepen we de Vaticaan in en uiteindelijk na een hoek rechtsaf recht op de Basilica San Pietro (St Pieterskerk), het domein van de Paus, af; een heel indrukwekkend gezicht om misschien wel 's werelds meest beroemde en aansprekende gezichtsbeeld al vanuit de verte te zien en er recht op af te lopen....

Via het Piazza San Pietro vervolgden we rechtsaf tussen allerlei statige gebouwen door en na een paar lussen in het parcours weer in noordelijke richting langs de Tiber. Na 28km draaiden we weer om en kregen we direct ook een flink klimmetje te verwerken. We vervolgden de route weer terug langs de Tiber richting het centrum. Na zo'n 37km bereikten we bijna de finish rechtsaf, maar moesten we linksaf voor een laatste lus van 5km via de Piazza del Popolo en de Piazza di Spagna, twee van de allermooiste en indrukwekkende pleinen van Rome. Na 40km nog een tunnel door en uiteindelijk in de laatste km weer over het Piazzo Venezia naar de finish, verwelkomt door een eregalerij van oud Romeinse strijders.....

Zoals al geschreven heb ik heel erg genoten van deze 4-uurs sightseeing tour door Rome. Het was even spannend hoe dat zou gaan, maar uiteindelijk ben ik erg blij dat ik pijnvrij deze rondtrip heb kunnen afleggen. Het ging in de slotfase wat moeizaam, maar wat anders mocht je verwachten na 2 weken zonder lopen. Onder de 4-uur zou niks anders dan spectaculair geweest zijn, maar uiteindelijk zat dat er dus niet in. Daarnaast is het ook zeker niet het makkelijkste parcours, met toch vrij veel vals plat (Rome is gebouwd op 7 heuvels) en het wegdek dat ook niet overal egaal is met diverse gaten en scheuren in het asfalt en de vele stukken met hobbelbobbelstenen. Ik maak me er niet druk om. Ook niet om  de spierpijn waarmee ik nog een paar daagjes de tourist mocht gaan uithangen in Rome....

ENGLISH VERSION:
Never before in my 33-years of running I had run a marathon 
on my birthday. That had to change this year because you never know if the opportunity would come again since I'm 56 years old and that next opportunity probably wouldn't come around for another 5 years....

And I choose t

o do so in the Italian capital of Rome and to combine it with a 5-day visit to this great historial and beautiful city together with Mrs Verhoef. And so we spent some wonderfull days visiting most of the wellknown places in Rome like the Colliseum and the Vatican, among many others.
There was only one problem however and that was the calf-injury I suffered two weeks before while running the last 7 kms of the 60-kms JKM Beachrun.
On Sunday was the Maratoni di Roma and I am very happy that I was able to run and ultimately also to finish without ever noticing the effects of the injury that had kept me out of exercising for those 2 weeks. I ran slowly and carefully 6:15/km opening km), but somehow kept accelerating up until about 30kms when I shortly even reached a sub 4-hour split and realised kms of 5:15-5:20.... Up until that moment I had run very comfartably but that pace I couldn't continue however, but that would be somekind of spectaculair anyway since I was missing to much mileage, rythm and duration because of non-activity for those 2 weeks. The last 6-7 kms were getting very tough and I even had to walk a couple of times. Also it was getting pretty warm out there, with temperatures rising up to well above 20 degrees with the sun burning in that bright blue sky, while the previous days had been somewhat chilly and mostly cloudy. I noticed many casualties along the road, runners lying or sitting exhausted along the road....
However the Maratoni di Roma was very enjoyable as we passed many of the city's most famous points of interest with the highlight of those probably being the Vatican. It was so very impressive to turn the corner and to see the Basilica San Pietro in front of you and running towards it....
I finished the marathon after 4:06 and I was very pleased with that. Happy to run my "Birthday-marathon" without the after-effects of my calf-injury and enjoying the marathon as much as I did. I'll take the musscle-soreness, that I've not experienced for so many years after all my marathons in that span, anytime..... for the chance to finish in this great marathon-experience.


















Reacties (2)

English version at the bottom of this article

De Jan Knippenberg Memorial.
Het heeft iets mysterieus, iets klassieks.
In 2014 nam ik voor het eerst deel.
Ik schreef er toen over in dit artikel  
Een echt succes werd het toen niet, een disaster ook niet echt. Maar het kon, het moest wel beter.
En dus stond ik in 2016 opnieuw aan de start.
Van een reis, zoals "Knip" het zelf zou noemen.
Een reis van 60km langs de kust van Noord Holland van Velsen Noord naar Den Helder.
Met de zee links, de duinen rechts en het strand (en de muien) voor.

De start was om 9:00 uur 's ochtends.
Daar moet je vroeg (5:15 uur) voor opstaan op je vrije zaterdag en vervolgens nog haasten ook omdat de trein niet om 6:50 uur zou vertrekken (zoals ik in mijn hoofd had) maar om 6:42 uur. Toch maar goed dat ik nog even de NS-site checkte, want anders had ik deze laatste editie van de JKM nooit mee gemaakt. De NS deed z'n werk overigens punctioneel en keurig op tijd arriveerde ik volgens afspraak op station Beverwijk. Daar werd ik, net als drie andere deelnemers, opgehaald door de organisatie en netjes afgezet bij de startlocatie bij restaurant "SEA You" op de Noordpier.

Met Wim Krijnen en Ton van de Berg vlak voor de start

Leuk natuurlijk gelijk de ontmoeting met de vele bekenden, maar het was natuurlijk wel noodzaak ook gelijk mijn startnummer op te halen en de laatste voorbereidingen te treffen. Het was nog vroeg en nog best wel fris, maar de verwachtingen gaven een oplopende temperatuur tot zelfs 12-14 graden en volop zon. En rugwind. De keuze viel dus op de korte broek. Daarnaast heb ik toch ook weer gekozen voor de sportdrank van Herbalife de gelletjes van PowerBar. De laatste paar jaar liep ik vooral op water, maar daarvoor voelde ik mij best goed met deze combinatie. De gelletjes zou ik gebruiken bij elk van de 5 verzorgingsposten onderweg en de CR7 isotone sportdrank van Herbalife tussen de verzorgingsposten in. 

Foto: Wim Krijnen, direct na de start op de Noordpier het strand op

De start was dus om 9:00 uur. Ik startte best wel behoedzaam en had mij voorgenomen om in de comfortzone te blijven lopen en Met de rugwind zou dat een stuk makkelijker moeten zijn dan de vorige editie in 2014 toen we continu met tegenwind te maken hadden.Ik had geen horloge en mijn mobieltje had net de geest gegeven, zodat ik geen idee van tijd en tempo zou hebben. En, eigenlijk vond ik dat best prima. Het dwong mij om in de comfortzone te blijven en mij niet druk te maken om tussentijden.
Het eerste uur, tot de eerste verzorgingspost na ruim 10km bij Castricum liep ik nog grotendeels in gezelschap van Ton van de Berg en Ellen Boersma.

Foto: SoepelaandeStart.nl met Ton van de Berg en Ellen Boersma

Vanaf daar liep ik de rest alleen, mijn eigen reis. Tijdloos. Eindeloos. Ik en mijzelf. Zonder enig idee waar ik was.
En; ik genoot.

Maar, het was nog lang. Er kon nog veel fout gaan. Loslopende honden bijvoorbeeld haalden mij wel pakweg 10x uit mijn ritme. Wandelaars bijvoorbeeld, die naarmate de dag vorderde en het lekkerder weer werd, steeds groter in aantal werden en mij soms tot zigzaggen noodzaakte. Vliegelaar bijvoorbeeld, waardoor ik 1x maar net een neervallende vlieger kon ontwijken.
En het strand zelf natuurlijk. Dat was grotendeels goed begaanbaar, maar het blijft strand met hier daar die muien en ook die zachte gedeeltes waarin je voet soms helemaal wegglijd of wegzakt. En strand is schuin aflopend natuurlijk. Het linkerbeen landt iedere stap net iets lager dan het rechter been.

Maar eigenlijk ging er 53kms helemaal niks fout.
Ja, ik had geen idee waar ik precies was, behalve ergens op het Noord-Hollandse strand. De 2e verzorgingspost verwachte ik na 18km toen we bij Egmond langs kwamen, maar had mij dus foutief ingeleefd en dat bleek pas na 23km te zijn bij Bergen.
Never mind.
Mijn reis verliep probleemloos en ik genoot.

Foto: Bjorn Paree

Even kreeg ik gezelschap van een niet deelnemer, ook een Ruud, die een stukje met me op liep en me informeerde over het aanstaande parcours. Aangenaam en nuttig. Bij Camperduin, bij de gele bordjes in de verte, niet de kustlijn blijven volgen maar de duinenrand volgen en om de laguna heen. En dus liep ik niet verkeerd.
Dit is een nieuw stukje aangelegde kustlijn, verschillend van de vorige editie. Daar was ook de 3e verzorgingspost gestationeerd. En daar vernam ik voor het eerst ook een tussentijd. Ik zat bij 30km net binnen de 3 uur. Het liep lekker tot dusver en ik inderdaad het gevoel dat ik zo'n 6:00/km liep. Het stelde mij tevreden. Ik vulde mij bidon bij voor het volgende deel van de reis, die zou mij naar Callantsoog brengen en dan zouden we op de marathon-afstand uitkomen.
Dit was misschien wel het lastigste stukje parcours. Het nieuw aangelegde strand is hier nog vrij "maagdelijk" met veel zachte en oneffen gedeelten. Toch liep ik hier sterk getuige het feit dat ik met regelmaat nu andere deelnemers inhaalde. Ik bereikte Callantsoog, op 43km, in 4:17. Nog steeds op tempo 6:00/km dus. Hoe constant kan je lopen. En ik voelde mij sterk. Maar je bent nu ook de marathon-afstand voorbij en dat is voor mij toch niet echt "ervaren" werk.
Ik ging gewoon door. Op naar de volgende, en tegelijkertijd ook alweer de laatste verzorgingspost bij Julianadorp. Navraag leerde dat het vanaf hier nog 10km was (7km strand en 3km dijk) en dat ik 4:59 onderweg was.
Toen bedacht ik; Ik voel me goed, ik ga ervoor. Ik heb het binnen bereik. Ik kan binnen 6 uur finishen. Alles wat ik moest doen in die laatste 10km was precies wat ik al 50km lang had gedaan: gewoon doorgaan.
Maar op pakweg 53km ging het toch mis. Een pijnscheut in mijn linker kuit. Ik was genoodzaakt even te wandelen en gelukkig zakte de pijn wat weg. Ik kon verder. Het was nu niet aangenaam meer, want de kuit bleef bleef zeer doen en op oneffen strand is dat niet echt fijn.
Gelukkig was na 56km het strand op en moesten we verder over de dijk. Die was wel verhard, asfalt, maar liep ook schuin af. Ondanks de pijnlijke kuit kon ik toch wel weer op tempo lopen. Ik had geen enkel idee welk tempo ik nu liep, of ik die 6 uur nog kon halen. Het zou krap worden, maar besloot het erop te wagen. De laatste 2 km kreeg ik gezelschap van een ATB-fietster. Dat was fijn. Elke finisher werd de slotfase opgepikt door een begeleider op de fiets naar de finish toe. Ze kon mij niet vertellen over de tijd, maar de veerpont Texel-Den Helder was ongeveer halverwege en dat betekende dat het ongeveer kwart voor moest zijn, met nog zo'n 2km te gaan.... Het moest kunen dus.

In de slotfase nog even op de foto vastgelegd door topatletieksupporter Bjorn Paree

De laatste km nog even een klimmetje, daarna rechtsomkeer het laatste stuk het Schapendijkje op. Met tegenwind...., naar de finish bij tennisclub De Topspin. De finishklok stond op 5:57. Het finish-commitee verwelkomde mij hartelijk, Hanna beloonde mij haar drie kussen en hing de medaille om mijn nek.

Ik was gelukkig. Eindelijk liep ik eens een ultra op het nivo zoals ik dat van mijzelf verwacht.
Maar, ik was ook uitermate bezorgd over mijn kuit. Die voelde echt pijnlijk aan nu. En dat met de Rome-marathon over 2 weken.
Na de douche nog even uitgebreid gemasseerd en de nababbel. 
Vervolgens de terugreis. Eerst lopend naar station Den Helder. Dat ging niet erg soepel. Mijn kuit was behoorlijk pijnlijk. De trein reed dus ook weg precies toen ik eraan gestrompeld kwam. Ach, een half uur later ging de volgende.

 

English version:
On Easter-Saturday I ran the Jan Knippenberg Memorial 60KM beachrun for the 2nd consecutive time. The previous time, in 2014 we faced mostly headwinds while running the coastline of the province North-Holland northbound from Velsen in the south to Den Helder in the north. That year i ran out of gas after about 50km and struggled to the finish.
This time we were lucky; the wind was blowing from behind. And also it turned out to be finally a beautiful day in the spring with lot's of sunshine and temperatures rising into double figures....
A great day to spent on the beach! And what better than to go for 60KM!
The start was at 9:00 am, still a little bit cold, that would soon change as it would get warmer as time went by.
Running the beach along the coastline seems timeless, endless. And the scenery doesn't really change. On your left side is the see, and the right are the dunes and in front of you is the beach. As long as you run. And still; there's nothing more inspiring than that. 
The first hour I ran in company, but from that point on it was only me. Most of the time you can see others in front of you. I was wearing no watch, no phone and had no idea  where I was on the beach. There were 5 aid-stations along the course, but since I didn't study the race-information correctly I wasn't sure exactly where. 
I ran a comfortable pace and was able to keep that up. I reached the 3rd station and it appeared I to be the halway-point at 30KM just within 3 hours. Only 30Km more to go, and I was feeling like I had just started. I only had to make sure to myself to continue just the same way. And I did.
I really enjoyed my run, I was feeling like the "Happy Runner". This is the ultimate. This is what I have been looking for. I knew I could do it. Only, I still had to do it, because I had never experienced it this way. I reached the 4th aid-station, just behind the marathon-distance and was still averaging the same pace: just within 6:00/KM. Only 17Km to go from here. When I reached the last aid-station there was only 10KM left and I arrived there just within 5 hours and still feeling strong and confident. I knew than I could, that I would finish the race within 6 hours, a feat I never imagined possible, and all I had to do was just continuing.
Only than I suffered my setback at about 53Km. A twinge in my left calf. AUW. I had to stop for a while, had to walk for a couple of minutes. When the pain lessered I could pick up running again. It was still hurting but I could continue. There's no way to drop out after 53KM. Only 4KM of beach was left, and 3Km on the dyke towards the finish. And I was able to pick up my rythm again, although I wasn't feeling comfortable. I got accompanied by an ATB-biker the last couple of KMS. That made me feel good, but we had idea of the time. But I knew I could still finish within the 6 hours. Even when we had to climb the dyke and turn around for the last KM facing headwind.
And YES; I did accomplish the feat: The finish clock showed 5:57! I received the kisses from mrs Knippenberg (the widow of Jan) and the finisher's medal.
I was happy.
But also concerned about my calf.
My happy birthday marathon in Rome, Italy is only 2 weeks away. 














Reacties (3)

Februari volgt op Jan Uari.
In januari liep ik een maand-PR kms.
In februari ging ik gewoon door.
Ook mijn februari maand-PR ging eraan.
Tsja, Wahnsinn dus!
En eigenlijk ging dat wel heel voorspoedig, alsof het "gewoon" is.
En dat verwacht ik natuurlijk ook, maar het moet er toch maar uitkomen.
In februari liep ik mijn derde trainingsblok in de voorbereiding op het "Projekt Wahnsinn".
Na 214kms in het eerste trainingsblok en 241kms in het tweede blok, stond er uiteraard weer een verhoging op het programma voor het derde trainingsblok van negen dagen. 
Uiteindelijk leidde dat tot 256kms, een gemiddelde van 28,4kms per dag.
Dat lijkt best veel en is dat ook voor mijn begrippen. En toch staat mij over 17 maanden een nog veel grotere taak te wachten.
Tijdens mijn laatste trainingsblok in februari liep ik in negen dagen 6x een 30+ km-duurloop en een kotste duurloop van 20km.
Twee keer liep ik in aangenaam gezelschap. Met John & Jeffrey een zeer winterse Utrechtse Heuvelrug Trail van Driebergen naar Rhenen en met Jannet een prille lente-achtige Rondje Hilversum, grotendeels over het Voetstappenpad met een extra lusje natuurgebied Craillo en Bussumer Heide. 


Uiteindelijk sloot ik februari voor het eerst af met een totaal boven de 400kms en stond ik na twee maanden voor het eerst op een totaal van 900kms.
Op dat totaal stond ik na de eerste week in maart nog steeds.
Ik had een virusje te pakken, niet ernstig maar wel zodanig dat ik mij een week lang te zwak voelde om te gaan lopen.
Het leidde er zelfs toe dat ik moest afzeggen voor de Galgenbergmarathon. 
En die loop was juist een belangrijke schakel in mijn voorbereiding op de Jan Knippenberg Memorial (JKM 60km) drie weken later. Een kleine 5 uur over de Utrechtse Heuvelrug stuiteren zou natuurlijk erg goed passen in die voorbereiding.
Helaas, het was niet anders.
En dus moest ik toch nog een serieuse testloop doen voor die JKM alvorens ik definitief wilde beslissen over inschrijven.
Gisteren, precies twee weken voor de JKM, deed ik die test; een strandduurloop van Scheveningen naar Zandvoort. De 35kms onder een lekker lente-zonnetje maar een fris tegenwindje gingen voorspoedig. 
En dus 's avonds, op de laatste dag van de inschrijving, mij toch aangemeld voor deze, een van 's lands meest aansprekende ultra-strandlopen, die dit jaar voor het laatst gehouden zal worden.  

 


Reacties (2)

Elk jaar is het een terugkerend fenomeen: Jan Uari.
Elk jaar is er die strijd tussen Jan Uari en mij.
Elk jaar wijdt ik er een blogje aan. 

2016 is een Nieuwe Werkelijkheid.
Jan Uari kan mij niet meer aan.
De veelvuldige harde wind en grote hoeveelheden regenwater kregen mij niet klein.
Ook die ene koude natte sneeuwbui bij windkracht 7 in de open polders bij Westbroek niet. Ja, ik was drijfnat en steenkoud maar dat hield de diesel in mij niet tegen.
En gemene aanslagen op hamstrings en achillespezen zoals in het verleden, hanteerde Jan Uari in 2016 niet.
Heeft Jan Uari die strijd opgegeven?

Beeindigde ik 2015 nog met iets van een vormcrisis, dan hielp de strijd met Jan Uari mij helemaal terug. Ja, voor het eerst sinds augustus voelde ik mijn vorm weer terug keren en kwam ik gedurende het gevecht met Jan Uari ook steeds meer ik mijn ritme en kwam dat lekkere gevoel terug in de benen. Lopen werd weer iets vanzelfs.

En dat terwijl ik een record aantal kms in 1 maand realiseerde: 485.
Mijn vorige maandrecord dateerde van juli 2010, toen ik in mijn voorbereiding op de TransAlpineRun in juli 477kms noteerde.
En: ik liep nu voor het eerst eindelijk eens een marathon in de eerste maand van het jaar.
Een soort van KnockOut dus voor Jan Uari.

Oke, het was een trainingsmarathon. Maar: een marathon is een marathon en het was toch echt ruim 42kms! En ook al was dat pas op de 31e dag van de maand......

Jan Uari 2016:
De Nieuwe Werkelijkheid!
Wahnsinn!

Want natuurlijk heeft mijn overwelgende overwinning op Jan Uari te maken met het "Projekt Wahnsinn"
In het kader van mijn voorbereiding op dat waanzinnige avontuur in de zomer van 2017 liep ik in mijn strijd tegen Jan Uari mijn 2e trainingsblok.
Uiteindelijk resulteerde dat in 239kms in 9 dagen.
Een gemiddelde van 26km/dag.
Een minimum afstand van 20km per dag en 5x een 30-plusser.
Veelal dus in regenachtige en zeer winderige omstandigheden.

Een van mijn trainingen tijdens Trainingsblok #2:
Strandduurloop van Scheveningen naar Zandvoort 

Op de laatste dag van januari dus de trainingsmarathon.
Van Utrecht naar Amersfoort naar Utrecht.
Van 030 naar 033 naar 030.
Van Domtoren naar Lange Jan naar Domtoren.
Vorig jaar werd deze loop ook georganiseerd.
Alleen toen in omgekeerde richting.

De loop staat in het teken van de samenwerking van de twee grote stadsmarathons in de provincie Utrecht: De Utrecht Marathon en de Amersfoort Marathon. Het is geen wedstrijd, er wordt grotendeels in groepsverband gelopen en er worden geen tijden geregistreerd.
Het is een echte trainingsloop. Prima dus voor iemand als ik, die vooral in het kader van "Wahnsinn" moet leren kms te lopen. langzame kms dus vooral ook. 
Om 9:00 uur 's morgens werd er gestart onder de Domtoren. De route is simpel. De stad Utrecht uit via de Biltstraat, over de Utrechtseweg en over de Amersfoortseweg naar de Lange Jan; oftewel de Onze Lieve Vrouwekerk in Amersfoort en terug. Halverwege was een verzorgingspost ingericht en uiteraard halverwege was er verzorging bij de plaatselijk VVV. Aldaar heb ik ook gebruik gemaakt van het toilet.
Het weer was ons goed gezind. Na alle regen en wind in de voorafgaande tijden, was het deze dag droog en hadden we geen last van de wind. Tenminste op de heenweg. Op de terugweg hadden we tegenwind, hoewel dat aanzienlijk minder was dan we eigenlijk al gewend waren in de voorafgaande tijden, en begon het ook nog te miezeren. Gelukkig bleef het daar slechts een kwartiertje bij en brak later zelfs nog even de zon door.
De heenweg liep ik aanvankelijk in een select gezelschap met Leo Boekestein, mr. Den Haag marathon Dick van de Klei, die mij nog altijd herkent van mijn bijzondere missie op weg naar mijn grootste prestatie in de Swiss Alpine Marathon in de strandmarathon van 2012 en ook mr Amersfoort Marathon Mik Borsten.

Foto: Dick van de Klei; met Leo Boekestein

Na een km of 15 kwam ik alleen te lopen toen het onbedoeld iets harder ging. Als vanzelf lijkt mij dat altijd te gaan als de weg geleidelijk iets omhoog loopt. Via de Utrechtseweg Amersfoort binnen lopen doe je namelijk over de Amersfoortse Berg. Omlaag gingen de remmen even los. Heerlijk zo het centrum van de stad in te racen op weg naar de Lange Jan. Na ruim 2:02 was ik daar. Bij de plaatselijke VVV was de verzorging ingericht en kon ik ook gebruik maken van het toilet en een bekertje thee drinken.
Ik had geen zin om te wachten op een gezamenlijke herstart met halve marathon lopers die een enkele reis Utrecht zouden lopen.
En dus ging ik alleen terug. Tenslotte loop ik ook best graag alleen en die ellenlange rechte Utrechtseweg/Amersfoortsestraat terug lopen beschouwde ik ook graag als en mentale training. En dat was het aanvankelijk ook. Eerst weer terug die Berg op en daarna weer af. Het liep wel gestaag, maar toch was ik mijn ritme van de heenweg kwijt. Het werd even stoempen. Pas na een korte stop bij de verzorgingspost halverwege bij Huis ter Heide kwam ik weer in mijn ritme. Ik haalde Jean-Pierre Gendreault in, even een kort babbeltje en weer verder. 
En net als eerder bij het binnenlopen van Amersfoort, denderde ik even later ook Utrecht binnen. Wat een heerlijk gevoel is dat om door de Berenkuil, over de Biltstraat en Nobelstraat en over het Janskerkhof te racen. Bij de Domtoren was de finish, een ererondje onder de Domtoren en over het Domplein was mijn toegift.
4:07 nadat ik er vertrokken was, was ik er weer terug. De terugweg was in  minder dan 2 uur afgewerkt en dus met een negative split en dat ondanks de tegenwind.
En ondanks een record aantal kms in de benen in deze maand.
Een "boost" natuurlijk voor mijn zelfvertrouwen.
De "Nieuwe Werkelijkheid"!
Het is Wahnsinn! 













Reacties (3)

During the year 2015 I accomplished to run a total of 3763 kms.
That's a little less than in previous years with the major cause being my hamstring-injury in late August that limited me to only some 120kms in 6 weeks, including 53kms in the 6th week of that stretch.
I registered a total of 264 runs during the year; the lowest since totaling 247 in 2009, the year of my accident in the SwissAlpineMarathon.
The year 2015 also saw me finish 15 marathons, including a couple of ultra's. That brings my career marathon-totals to 82, as am in closing in to 100.
The year 2015 wasn't a really spectaculair year running for me. There were no real highlights because I didn't had any virtual goals set. I didn't really accomplish my transition because of influences I couldn't control.
My average km/run (14,25) during 2015 was the highest still of any year in this millenium, surpassing the 13,61 in the year 2010 when I made my appearance in the TransAlpineRun.
At least here's a little sign my transition is a work in progress.
Than I really enjoyed running the year around and mostly the runs in nature. Most races I appeared in, I really enjoyed despite them not always turning out being a succes, expecially in the last few monthes of the year.
And last but not least: running together with friends and meeting new friends in all those runs made it that much more fun. Thanks to all those who at one point during the year made it that much fun!
The greatest performances that will stand out in 2016 being the Dusseldorf Marathon in april and the Eemmeerloop in May.

Here's a look back at the year:
On Feb. 1 I ran the 42km Training-marathon from Amersfoort to my hometown Utrecht and back (4:09). It's a run in coorporation between the official marathons in both cities, being organised later in the year, but doesn't count for the official career totals. In 2016 I will again start in this run, now being ran in reverse direction, starting in Utrecht under this countrie's highest church-tower; The Dom-Tower.


In March I ran 3 marathons in 4 weeks, all being runs in nature. First the Galgenbergmarathon (4:52), a run in a group on unpaved paths through the beautiful nature and through the woods accross the many hills in the Nature Park "Utrechtse Heuvelrug" Than 2 weeks later I ran the Beachmarathon on the sandy beach (4:09) between the beach-resorts of Scheveningen and Zandvoort and another 6 days later the "Drents Friese Woldmarathon" (3:57) in another National Nature park. I really enjoyed those 3 marathons, and felt great about my running in these.
In April I suffered a virus, causing to another layoff from workouts for 9 days in the middle of a training peak towards my first ultra in May. Luckely I recovered quickly enough for running the Dusseldorf marathon (3:38) in Germany, but I turned this marathon into an interval training running 3 blocks of 5kms upspead. This marathon appeared to be my fastest marathon-finish of 2015 and it happened without any problems or suffering or whatever and that made my confidence grow.


In May I ran my first ultra of the year, a 50km race in Spakenburg, Eemmeerloop. A run roughly around the Eem-"Lake. Even though I didn't accomplish a PB, I was very sattisfied to finish in 4:28 and in 3rd place aof my age-category. The storm blowing accross the Lake, expecially the 7 straight kms on the dyke straight ahead, made it impossible to chase a PB but still I fell strong to continue on a decent pace.
In June I ran the Child Learn Marathon in the hilly province of Limburg (3:53) on a rather warm day.
In July I was sceduled to run my 2nd ultra of the year, Rondje Amsterdam; a lap of some 60km around the city of Amsterdam. The day turned out to be the hottest day of the century with temperatures rising to 35 Celcius. The 60km lap was canceled, and brought back to marathon distance. The heat and the burning sunshine caused me to take the run very easy and having some points of rest and walk between. This way it still took me 6 hours to finish. Than the distance still turned out be 45km.
In August I ran the first stage of the 8-day in the Boxmeerdaagse; a marathonrun through another wonderful nature where I'd never been before. That's one of the great aspects of my running-programm: visiting places where you normally would never come to and thus, while running, being a tourist.

Than injury hit me in late August.
Lesson learned out of that (AGAIN!): This old man shouldn't run speedtrainings anymore. And that while I love running short races so much in Summertime. All those years that I've mainly concentrated on long-distance running, I still always was able to run those 3km and 5km still within 12 or 20 minutes (sub 4:00/km). My first (and obviously last) race this past summer I finished the 3,000mtr trackmeeting in 12:03 with obviously the ability to improve on that and to reach the sub 4:00/km again.
However my hamstring didn't coorporate and put a hold on my activities. While recovering I totaled only 120km in the following 6 weeks, and that includes 53 in the last of those 6 weeks. Obviously this also had a big influence on the remainder of my year.

Directly following the recovery, I appeared in 3 marathons in the next 3 weeks in the month of October, without much training. First I ran the Bosmarathon in the forrests around the village of Soest and not surprisingly had some trouble in the end because of the lack of training to finish the marathon in 4:12. The next week I started a new marathon, the Stichtse Vechtmarathon in nearby Maarssen, where I do a lot of my trainingruns on parts of the race-course. This time I didn't experience any problems anymore and finished comfortably in 4:03. The next week I started, as sceduled long before (in contrary to the previous 2 marathons), in the traditional Brabantmarathon, one of the oldest marathons in the Netherlands but where I had never run before. A very nice experience that I really enjoyed and finished in 4:02 despite a very slow first 12kms.

In the next 5 weeks there was no marathon on my scedule, but I did execute the first trainingblock in my "Projekt Wahnsinn", totaling 210kms in the period of 9 days. More about this "project" later when looking ahead to the next year (and beyond).

Another period of running 3 marathons within 3 weekends at the end of November and the beginning of December followed. Almost traditionally I ran the naturemarathon "TisvoorNiks" in windy and wet Geldrop (4:19), than was a pacer for the 4th consecutive year for the 4-hour group in windy Spijkenisse in the Sparkmarathon (4:01) with the mystery of the lost one minute and finally struggled while crossing a little lost through the tough Boscrossmarathon in Diever (4:32).
Even though the tough times I had finding my rythm in de last few months of the year, I still decided to go for one more last act, a 6-hourtrackrace in Epe. It didn't turn out to be a real succesfull act as I probably should have expected and was able to run a decent pace for only 4,5 hour before struggling through the last 1,5 hour to finish with a total of 58,921mtr. 

 

And what is ahead for me in the year 2016:
The already mentioned "transition" will have to get more obvious. Already sceduled are Ultra-races in march (Jan Knippenberg Memorial, 60km point-to-point run on the beach all along the coastal line of the province North Holland) and august (revanche in the Allgau Panorama Ultra Trail, 69km and 3000mtr ascent, where I had to quit in 2013 after 52km). Not yet sceduled are another 6-hour race and a 50km race in May/June, but that'll de determined once I have my weekend-work-scedule.
Another highlight in 2016 will be my first-ever (and maybe only-ever) birthday-marathon in the Italian capital Rome, the Maratona di Roma.
And between in I will mixe it up with some more marathons, and more (and extended) trainingsblocks in the "Projekt Wahnsinn", the biggest challenge I have commited myself to: the second half of the Deutschland-Lauf (Germany-Tour) in 2017: 510kms in 8 days to finish on top Germany's highest mountain, the Zugspitze at almost 3000mtr attitude; the highest I have ever run; and thus also a highlight in my career at age 57. That's what I call "Wahnsinn" (madness), but than how spectaculair is that gotta be.....
I am already looking forward to the road ahead.
For the actual scedule of my runs, you can always see my page on the top right side "LOOPAGENDAG 2016 PLANNING"



















Reacties (1)

Traditionally at the end of the year arond Christmas there is the 6-hour trackrun. 3 Years ago I did this race also, that time in the village of Heerde, but this time the venue was the village of nearby Epe. I had some doubt about running this race, since I still had not been able to find my ussual rythm since suffering my hamstring-injury late last August. When I learned a couple of friends were going to run as well, I accepted their invitation to join them on their journey, realizing I might not be ready to run 6 hours, but deciding to give it a shot.
So I did start in my final 2015 run and I did find my rythm. For 4 hours I ran a 4:00-hour marathon pace, having a little pause every hour for a gel and some water. However I guess I had not been drinking enough during the run, because I didn't have much energy left after 4,5 hour and even had to walk a few times after that.
Still after 4 hours I finished with a total of 58,921 meter. A little than I had hoped for (60kms), but another lesson learned and satisfied to have finally run for 6 hours again. Because that's my biggest achievement for now.

Op 3e Kerstdag stond de 6-Uursloop op de Atletiekbaan in Epe op het programma.
Na de moeizame tocht in mijn voorlaatste kunstje in de Boscrossmarathon 2 weken geleden had ik echter mijn twijfel of ik wel van start zou gaan in Epe, maar toen Jan van de Erve en Wim Krijnen aangaven dat ik eventueel met hun mee zou kunnen rijden, besloot ik toch in Epe te gaan lopen. Ergens moet die transitie toch aanvangen, ook al wist ik dat ik er wellicht niet helemaal klaar voor zijn.
De 6-uurs baanloop wordt wisselend elk jaar gehouden in Epe of Heerde. In Heerde had ik mijn enige voorgaande 6-uursloop volbracht in mijn succesjaar 2012, toen ik ruim 62km aflegde; Dit was ook het jaar waarin ik ook de 78K bij de SwissAlpinemarathon in Davos had voltooid, en waarin ik dus wel langere afstanden in de benen had.

Dit jaar was duidelijk minder soepel gelopen en dan vooral in de laatste maanden.
Om 12:00 was de start op de atletiekbaan in Epe. Een kleine 40-tal personen gingen van start op de 6-uursloop, welke gelopen zou worden in baan-4

Tijdens de loop zou er ook een wedstrijd gehouden worden op de estafette-marathon (12:30 uur) en een 1-uurloop (16:30 uur), beiden op baan-1.
De omstandigheden waren redelijk, een aangename temperatuur en op een enkel miezerig druppeltje regen na ook droog. Alleen de wind was wel aanwezig, en juist daaraan heb ik de meeste hekel. Vooral bij het rondjes lopen op de baan, en die afkeer gaat ook al heel lang terug tot aan mijntopjaren als baanloper in de jaren-'80.
Ik had voor mijzelf een schema uitgedacht van 2:24/ronde, oftewel 12:00 minuten voor 5 ronden (2,1km), oftewel 10,5km/uur oftewel een marathon-doorkomst van 4:00 uur.

Dat schema kon ik prima vasthouden gedurende 4 uur en draaide elk uur 25 rondjes weg:
Elk uur nam ik ook een gelletje, en dronk daar een paar bekertjes water bij.
De verzorging was echter een soort zelfbediening en wellicht dat ik daar te weinig gebruik van gemaakt heb.
Alleen elk uur dus, terwijl ik bij een marathon bij elke 5km-post drink.
Wellicht dat ik hierdoor dus toch in het 5e uur mijn krachten zag wegvloeien en in het laatste 1,5 uur soms ook een rondje in wandelpas moest afleggen, terwijl ik de wind die toch echt niet zo heel erg hard was, ook steeds meer ging vervloeken en het ook een stuk frisser werd (althans zo voelde dat voor mij). Uiteindelijk legde ik dus in het 5e uur nog 21 rondjes af en in het laatste uur nog 18.
In totaal werden het 139 ronden en een restafstand van 293mtr voor een totaal van 58,921mtr.
Niet helemaal wat ik er van gehoopt had (60km), maar wel een ervaring rijker en vooral toch ook weer eens 6 uur in de benen.
En daar zie ik het belangrijkste aspect in.
Na afloop nog even gezellig in de kantine met ook de prijsuitreiking waarbij Jan zelfs als 3e op het podium mocht beklimmen als comeback in het ultra-wereld, terwijl Wim een succesvol jaar afsloot met een PR en dat vierde met oliebollenJan, Wim nog bedankt voor een gezellig dagje toerkes lopen!
(foto: Jaco Treep)

Volgens onderstaande tabel nog even het verloop van mijn 6-uursloop:
25 ronden-10,544mtr-1:00:13
50 roonden-21,089mtr-2:00:20
75 ronden-31,633mtr-3:00:37
100 ronden-42,178mtr-4:00:18
121 ronden-51,035mtr-5:00:22
139 ronden-58,628mtr-5:59:15
restafstand: 293mtr
Totaal: 58,921mtr
Een marathon-afstand net boven de 4-uur; dan kan je toch niet zeggen dat dat normaal gesproken te snel is voor mij.
Echter ben ik natuurlijk al wel sinds mijn hamstring-blessure zoekende naar het juiste gevoel, dus wellicht dat het voor nu dus wel iets te snel was.





























Reacties (1)

Diever is een hardloopparadijs. Er worden het hele jaar door diverse lopen georganiseerd en als loper heb je er nooit iets te klagen, altijd is alles prima geregeld. Het Drents Friese Wold nationale park is een prachtige omgeving om lekker in rond te draven. Ik was al enige keren eerder in Diever om de Midzomeravondmarathon (2010, 2013) te lopen en eerder dit jaar voor de Drents Friese Wold marathon.
De Boscrossmarathon is de derde marathon die hier jaarlijks wordt georganiseerd en die had ik nog nooit eerder gelopen. Een keer was ik wel ingeschreven (2012), maar toen werd de loop afgelast omdat het parcours te gevaarlijk was geworden door sneeuw. Dit keer waren de omstandigheden echter optimaal. Het was een prachtige, zonnige dag in het Drentse land en dus prima omstandigheden om in korte broek over het parcours te gaan draven.
Dat parcours had trouwens wel behoorlijk geleden onder de grote hoeveelheden regen die al tijden lang in ons land neervalt. Er waren een aantal behoorlijk natte en modderige stukken parcours die omzeild dan wel doorploegd moesten worden, maar dat maakte de fun natuurlijk alleen maar mooier.
Het marathon-parcours bestaat bij de Boscross uit een rondje van 10,5km dat dus 4x afgelegd moest worden. Of minder voor de lopers die voor een kortere afstand kozen. Al die lopers startten wel tegelijk om 11:00 uur, dus was het behoorlijk druk in de 1
e ronde en dus lag mijn tempo ook op het “nivo slowmotion”, maar daar had ik mij ook op ingesteld. In de grote menigte en op de soms smalle paden was het ook niet mogelijk om harder te gaan. Het moest trouwens ook niet de hele loop in “slowmotion” blijven gaan, want ik wilde wel graag gedoucht en wel om 15:59 uur weer in de bus uit Diever vertrekken en niet op de volgende bus moeten wachten 1,5 uur later.

Het parcours bij de Boscross is op het gedeelte bij start/finish geheel onverhard, en zeker de benaming “cross” waardig (sommigen zouden het tegenwoordig trendy “trail” noemen). De Boscross word daarnaast ook de “zwaarste marathon van het Noorden” genoemd. Nou, dat zal zonder twijfel wel kloppen, hoewel er ook een aantal lange rechte stukken bij zit, waar je lekker op tempo kan lopen en goed kan herstellen van de zwaardere gedeelten door hobbelige en slingerende, wel of niet modderige single tracks met soms opeenvolgende kleine heuveltjes. Uiteraard zaten er ook een paar hogere kuitenbrekers in, welke je via zandpaden moest bedwingen.

Enfin, een prima parcours voor mij waarbij ik heerlijk door het bos kon schuifelen en stuiteren. Zeker toen er na de passage van het eerste stuk singletrack meer ruimte ontstond en ik wat meer in mijn eigen ritme kon komen en ook km-tjes binnen de 6:00/km kon gaan lopen. Maar, ondanks dat ik in slowmotion was vertrokken, zweette ik wel behoorlijk en, hoewel het een heerlijke looptemperatuur was, was het nou toch ook weer niet zo heet. Ik besefte me toen wel dat het inderdaad nog een zware beproeving zou worden en dat goed drinken ook noodzaak was. En ook hierin voorziet de organisatie van de Diever Sportief prima met drie verzorgingsposten in die ronde van 10,5km.

De eerste ronde voltooide ik 65 minuten en als ik dat nog 3x zou presteren zou ik precies op tijd binnen kunnen kunnen zijn om gedoucht de bus terug te kunnen halen. Maar, dan moet je wel opletten in de 2e ronde en niet blindelings achter voorgangers aanhobbelen die een “richtingspijltje” misten. Na 3km in de 2e ronde liepen we alweer op de finish af..... Dat kon niet kloppen, omkeren dus en weer teruglopen. Uiteindelijk heb ik zo’n 2,5 km te veel gelopen. Ach, maakte ik mijzelf wijs; ik zit toch een transitie en moet ook leren om langer dan de marathon-afstand te lopen. En dan maar ongedoucht in de bus terug..... Die 2e ronde (van 13km dus) voltooide ik dus in 80 minuten, maar onbewust liep ik mij toch wel op te winden (om die stomme bus toch vooral te halen), in plaats van lekker relaxed te lopen en te genieten.
Inmiddels was er nauwelijks meer een loper in mijn nabijheid te bekennen, alle 10,5km en 21km waren immers al klaar, en ging ik in mijn uppie slingerend en stuiterend die 3e ronde in. Mijn lesje wel geleerd; zelf opletten! Verkeerd lopen deed ik dus niet meer. 65 minuten kostte me die 3eronde.
In de laatste ronde kwam ik er echter helemaal doorheen te zitten en had ik het ook eigenlijk wel helemaal gehad. Mijn conclusie van een paar uur eerder dat het een zware beproeving zou worden, kwam nu ook uit. Zelfs het gezapige "slowmotion tempo" kon ik niet meer vasthouden en moest een paar keertjes wandelen om de hartslag even te laten herstellen. De bus kon ik nu wel vergeten, tenzij ik een stukje parcours kon afsnijden. Oef, dat ik zoiets kon bedenken en het toch nog deed ook. Het kon me niets schelen, ik had het toch al niet meer naar mijn zin, kon er niet meer van genieten, begon het koud te krijgen en had toch ook 2,5km over, die ik in de 2eronde teveel had gelopen....

Mag natuurlijk eigenlijk niet, zou het natuurlijk ook nooit doen als ik niet al kms “teveel” had. En dus liep ik maar 9km in die laatste ronde en kwam toch na ruim 43,2 km over de finish in 4:32. Blij? Nee!
Snel een paar bekertjes lekker warme bouillon naar binnen gegooid en doorgelopen naar de kleedkamers bij het Dingspilhuus, een klein km-tje verderop in het Dorpscentrum. Snel omgekleed en precies op tijd bij de bushalte en ook precies voordat het begon te regenen in de bus voor de terugreis, ongedoucht.

Pfft, wat een afgang. Ik kan me niet meer herinneren dat ik zo “ganz kaput” was na een marathon en dat terwijl ik mij toch bepaald geen recordtempo had opgelegd. Of zat er vandaag mentaal toch ook iets niet goed, was het een combinatie met iets fysieks? Drie marathons in 14 dagen, dat kan ik toch wel "gewoon doen"?






Reacties

Slechts 1 week na het "Wreed Plezante" avontuurtje in Geldrop stond alweer mijn volgende inmiddels traditionele avontuurtje op het programma: De Haas-opdracht in de Sparkmarathon in Spijkenisse. Voor het 4e jaar op rij zou ik als pacer van start gaan voor de 4:00-groep.
De weersverwachtingen waren gedurende de week vooraf nogal wisselend. Gelukkig bleef het deze dag wel droog. Maar Spijkenisse is nu eenmaal Spijkenisse, en dat betekent dat de wind er vrij spel heeft. En de wind maakte daar deze keer wel erg gulzig gebruik van. En in die wind(-kracht 6-7) mocht ik dus als windvanger fungeren en daarnaast ook nog het juiste tempo aangeven. Dat hoefde ik niet alleen te doen, maar had ik nog een maatje voor gekregen. Helaas nu geen Gerard Verveer (2012) of Henk Geilen (2013 en 2014), die beiden door blessures uitgeschakeld zijn, maar deze keer was Martin Landstra het haasje naast mij. Gelukkig bleek Martin een uitstekend vervanger en bleek hij prima een constant tempo te kunnen aanhouden; van welke kant de wind ook waaide.
Het lopen in Spijkenisse is ook altijd weer leuk. Ook hier, net als in Geldrop, altijd weer een uiterst plezant weerzien met diverse bekenden, wat natuurlijk mede komt omdat de Sparkmarathon ook deel uitmaakt van de Marathon & Ultracup. En daarnaast tref je in Spijkenisse ook altijd vele bekenden uit het bloggerswereldje en vriendjes uit de Social Media.

Met Jan van de Erve en Wim Krijnen

Foto: Leen Kok

Het startschot klonk nogal plotseling omdat we nogal gezellig aan het keuvelen waren, maar blijkbaar was het dus al 11:00 uur geworden.
De route van de marathon is mij na mijn drie eerdere haastochten inmiddels ruim bekend en zo moest op de atletiekbaan van Spark eerst 1,5 ronde gelopen voordat we de "wijde wereld" in mochten.
Die wijde wereld leidde ons eerst met 7km lang schuin wind tegen van links door het Hartelpark en over de dijk langs de Oude Maas richting het plaatsje Heenvliet. Daar vervolgden we de route 4km lang met wind tegen van rechts langs de Bernisse.
Pas daarna kregen we enigszins verlichting toen we 5km de wind achter hadden via de Konijnendijk terug richting Spijkenisse.
Daar moesten de halve marathonlopers, die een kwartier later gestart waren en ons inmiddels in grote getalen voorbij raasden, linksaf richting finish, terwijl wij rechtsaf gestuurd werden richting Zuidland; het meest wrede gedeelte van de loop vandaag: 5km pal tegen de wind en als haas mocht ik als windvanger dienen en ook het tempo nog vasthouden.....
Het deed me goed, dat ik daar, samen natuurlijk met mijn collega Martin, goed in slaagde. We wisten het tempo constant nabij de 5:40 te houden en de grote groep compact te houden.
Bij Zuidland aangekomen passeerden we het halve-marathonpunt een klein minuutje binnen de 2:00 uur en zaten we dus netjes op schema. Een mooi gedeelte van de route volgde nu in het natuurgebied rondom de Bernisse en het plaatsje Simonshaven.

Foto Henk Hydra

Foto Gerard Sint

vanaf Simonshaven liepen we weer terug met rugwind richting Spijkenisse, onderweg het gezellige en karakteristieke plaatsje Hekelingen passerend. En eigenlijk verliep alles nog geheel volgens de planning, nog steeds met ruim een minuut voorsprong op het 4:00-uur schema. Wel dunde de groep langzaam uit. iets wat je elk jaar natuurlijk meemaakt, en zeker als je km-punt 30 voorbij bent. Sommigen die terug vallen. Sommigen, waaronder Wim Krijnen, voelden zich sterk en gingen vooruit.
Op het 35km-punt, bij de verzorgingspost gaf collega-haas Martin aan dat hij last had gekregen van zijn knie en niet meer tot het eind zou meehazen. Een paar km later gaf Martin inderdaad aan dat hij niet meer verder kon en het rustiger aan moest doen. Het was nu maar een 5-tal km-tjes, hoofdzakelijk over de Maasboulevard met natuurlijk een prachtig gezicht over de Oude Maas, en een vervelend lusje om de haven heen, onder de Spijkenissebrug door en de laatste km om het sportpark heen en terug de atletiekbaan op. Inmiddels was de groep helemaal uiteengevallen en liep ik die laatste paar kms als eenling door in een iets rustiger tempo, want ik had nog steeds die minuut voorsprong op het schema. Dacht ik.
Bij terugkomst op de atletiekbaan stond de finishklok op 4:01:00, zoals ook de finish-foto laat zien
Mijn horloge stond op 3:59:42.
Mijn officiële eindtijd bedroeg zelfs 4:01:12.
Ergens, ergens...., is er een minuut weg gewaaid......
Of; was de route langer zoals de app Runkeeper 42,59 km aangaf.......
Ik heb er nog steeds geen verklaring voor. Als haas had ik natuurlijk wel die minuut eerder willen (en kunnen) zijn, maar het is niet anders. Misschien had ik dan toch die paar lopers die nu net boven de 4:00 uur en net voor mij finishten nog mee kunnen slepen naar hun droomtijd net binnen die magische grens.

Wel blijft mij persoonlijk het gevoel bestaan dat het eindelijk weer eens wat makkelijker, dat ik eindelijk weer eens wat soepeler liep. 

Foto Steven Konings




Reacties

De "Tis voor Niks" Marathon in Geldrop is een prachtige loop.
Dat moet wel als ik hem voor de 5e keer in 6 jaar op mijn programma had staan.
En volgend jaar voor de 6e keer in 7 jaar.
Je moet er op je vrije zondagochtend om 7:15 uur wel voor op de fiets over een donkere en verlaten Amsterdamsestraatweg door de regen naar het station, maar het is nu eenmaal echt herfst. Dat kan wel eens voorkomen in deze tijd van het jaar.
Ook deze keer verliep de reis weer voorspoedig en arriveerde ik volgens planning een 1/2 uurtje voor de start in Wijkburo De Dreef. Ook nu weer geen file bij het ophalen van het startnummer en kon gelijk doorlopen naar Sporthal de Coevering om me om te kleden en startklaar te maken.

De marathon in Geldrop is voor niks. Je betaald er geen inschrijfgeld. Maar je krijgt er wel een uitstekend georganiseerde loop voor op een schitterend parcours. En daarnaast is het ook elk jaar weer een uiterst plezant weerzien met zo vele bekenden.

Dit jaar waren de vooruitzichten niet geweldig. Veel wind en regen.
Het deed mij besluiten toch maar in lange broek, een extra shirt en met pet te lopen, ondanks de toch wat hogere temperatuur.
Daar had ik eigenlijk best spijt van gedurende de eerste helft van de loop. Mijn pet had ik al snel afgedaan, want eigenlijk best wel warm. Ondanks mijn toch wel erg rustige tempo.
Toch bleek in de 2e helft van de loop dat ik wel de juiste kledingkeuze had gemaakt, toen het eerst zachtjes begon te regenen. Dat vond ik best wel aangenaam. Mijn bril verdween in mijn achterzak omdat ik eenmaal beter zie zonder bril dan met natte bril en ik begon een beetje meer in mijn ritme te komen en voelde mij op de bospaden weer helemaal in mijn element. 
Even later stopte het echter even met zachtjes regenen, en kwam het hemelwater gestaag naar beneden en werd het lastiger; natter, modderiger en drassiger vooral. Mooi zo, nog extra genieten. Hoewel niet iedereen dat onderweg zo ervaarde denk ik, want ik zag toch een aantal anderen die zoals het leek de wanhoop nabij waren.
Dat werd nog erger toen we na een dikke 3 uur weer de heide op mochten en er geen beschutting meer was. De wind was hier wreed.
Het werd nu "wreed plezant". (jaja, Ruth; ik had beloofd; die term houd ik erin!)
Het werd bikkelen om in de modderstromen tegen de wind in vooruit te komen.
En als die wind ook nog eens een richtingspijl doet verdraaien en je brilloos toch iets minder verge-zicht hebt besloot ik die pijl te volgen, omdat ik een iets verderop staand richtingspijl dus niet zag. Gelukkig werd ik door lopers achter mij terug geroepen en weer de juiste richting opgestuurd. Had ik toch even een metertje of 100 rugwind als onderbreking....... Inmiddels was het toch al wel gestopt met regenen en had ik natuurlijk mijn bril wel weer op kunnen zetten, maar deed dat het niet. Het ding had ook kunnen afwaaien, toch?
Enfin, het beetje tempo dat ik in het 3e uur in het bos eindelijk enigszins had terug gevonden, verdween in dat stuk op de heide weer helemaal uit m'n benen. Toch bleef ik wel gestaag doorstuiteren op die heuveltjes en kuilen op de heide en recht door de plassen en drassigheid; en dat kon lang niet iedereen zeggen die ik hier passeerde.
Uiteindelijk toch die A67 weer over en het laatste stuk weer in de beschutting over de zandpaden en die paar zandheuvels terug naar de bewoonde wereld en de laatste km weer op de weg, fietspad terug naar de finish. Daar finishte in net binnen de 4:20 in mijn langzaamste tijd van al de 5 marathons die ik hier liep.
Past precies bij al die andere "langzame" marathons die ik al liep dit jaar.
Ik zal maar zo denken; mijn transitie is in werking.
Geldrop; "tiswasweersuper". Ik heb mij weer uitermate vermaakt en genoten. Het blijft een genot om een uurtje of 4 in de vrije natuur over de heide en door de bossen te scharrelen.

Mijn 5x Tis-Voor-Niks:
28-11-2010: 3:44:48
25-11-2012: 4:11:08
24-11-2013: 4:01:14
30-11-2014: 3:57:40
29-11-2015: 4:19:53




Reacties

Well, some time has passed since I last wrote a blog in English. A little too busy doing too many things, that it simply didn't happen to write in 2 languages, so time now to make up for that.
Too much has happened since my last article in english, and in fact too much did not happen.
That's because I suffered a hamstring injury late August while sprinting in my last speed workout for a 5km race in Maarssen, close to where I live and have worked for over 20 years. A race that in a 5-year span during the '80s I won twice and finished 2nd 3 times and still love coming back yearly. Obvious it is, I wasn't able to start this time.
The lesson learned (once again; 'cause I'm rather stubborn and really love those speed trainings so much): Do not sprint anymore, too old for that and as a long distancerunner don't really need it.
Also I wasn't able to start in the N70 Trailmarathon (42km, 1400 ascent mtrs) in Ubbergen  near Nijmegen. My therapist, nicknamed Terror Jaap, advised me to take care of the 6-week procedure needed to recover from the injury and that meant that I also had to withdraw from 2 marathons during september that were meant as a build-up for a 6-hour race in Amsterdam on October 4th.
The 6-week procedure would only allow me for 100% strength workout in that first weekend of October. And ever since Jaap helped me comeback from that remarkable incident 6 years ago, when I suffered ...... and made me that strong that I didn't have much problems to complete my first "madness-Adventure". Ever since, I've great confidence in Jaap.
So, despite the disappointment of the injury and the cancellation of all the sceduled races, I started looking ahead to what I could be up to in October. And in October (25th) I had one marathon sceduled long time ago already. But than again, there were 2 marathons also organised not too far away from where I live. That would make 3 consecutive weeks running a marathon, having only 1 week of training at 100% since full recovery from the hamstring-injury.
Sounds crazy, but than again.... I am who I am....
And also;  if I want to up to my next challenge "Projekt Wahnsinn" I've got to be able to run a marathon on any given day in whatever conditions.... JUST DO IT!

And so I ran 3 marathons during October:
October 11th: Soest, Pijnenburg Bosmarathon: 4 laps of 10,5 kms through the forests. Had a nice run through the first 3 laps, than fell the fatique of the long injury lay-off.  Following the last passage on a singletrack with some curves and up- and downhills I had really reached the end of my energy. That wasn't really surprising and offcourse I knew before that could very well happen. Luckily it was only 2 more kms to the finish, that I crossed after 4:12:17.
October 18th: Maarssen, Stichtse Vechtmarathon. A new marathon starting and finishing in; yes, Maarssen on a course I have a great history on and still partly run my trainings on, along the river Vecht. Yes, I should be starting offcourse; that's a no brainer. No marathon along the Vecht without me! And I did run much more in my comfort zone, than I did the week before. Expecially the last 10km I got that "old" feeling back, and finally got into some kind of a groove. finish-time: 4:04:51.

Finish in the Stichtse Vechtmarathon; foto: Sarah Verwoerd

October 25th; Etten Leur, Brabantmarathon. A long traditional (33rd year) marathon. And I'd never been there. That should change offcourse and this was the year. I even had some brutal thoughts about running one more fast marathon. But that was pre hamstring-injury. No question offcourse, there was no reason to think I would be able to run fast now. Even though it was summerlike weather on this late october fall-day. So I just started slow, very slow and really enjoyed the colours of fall-season on this bright sunny day. Than picked up some pace, like my usual pace. This time however I struggled through the late stages of the race. Finish-time this time: 4:03:07. Still the fastest of the 3-marathons-in-3-weeks. For the stats that is.

And what now? There isn't another marathon on my scedule for the next 5 weeks, so that's the excellent opportunity to get back to the basics; my own, personal, regular programm. That's also an excellent opportunity to start thinking towards my next challenge called "Projekt Wahnsinn" ("madness" that is) and having a first extended 9-day-training-stage during the 2nd week of November.
So excited about having a challenge, a project again. And it promisses to be an exciting journey with so many exciting stations between.





Reacties

nningRuud

LOOP-AGENDA:
2016: PLANNING:

*: reeds ingeschreven
*: voorlopige planning
!: optioneel 
MUC: Marathon & Ultra Cup

*: zon 04-09-2016: Beneden-Leeuwen: Rivierenlandmarathon 4:16:55
*: zat 17-09-2015: Roelofsarendsveen: One and Only CopaKuilBanaMarathon 4:08:xx

zat 01-10-2016: Amsterdam: Self Transcendence 6-uursloop DNS
zon 16-10-2016: Stichtse vechtmarathon afgelast
zat 22-10-2016:
Übach-Palenberg - Maastricht: Marathon Via Belgica afgelast
zat 29-10-2016: Utrecht, Pheidippidesloop (met PW Loopgroep)
zat xx-11 tem zon 21-11 trainingsblok #5 Projekt Wahnsinn
zon 20-11-2016: Nieuwegein, estafettemarathon AV Ron Clarke
zon 27-11-2016: Geldrop: "tisvoorniks" marathon
zon 11-12-2016: Purmerend; Purmerbosmarathon
di 27-12 tem za 31-12-2016: trainingsblok #6 Projekt Wahnsinn: #xmarathon2016, incl:
woe 28-12-2016: Deventer baanmarathon

2017: PLANNING:

zat xx-01 tem zon xx-01 trainingsblok #7 Projekt Wahnsinn
zat 04-02-2017: Apeldoorn: Kroondomein Het Loo Marathon
11-02-2017: TaMarathon
zon 12-02 Zaltbommel, Two Rivers Marathon
zat xx-02 tem zon xx-02
trainingsblok #8 Projekt Wahnsinn
zon 19-03-2017 Urecht Marathon : 100e Marathon 

*: 27-07 tem 03-08-2017:
DeutschlandLauf:
Saint Goar-Zugspitze
,

8 etappes-510kms
 
View from top of Zugspitze

2017: PLANNING:

zon 11-03-2018 Schoorl Marathon 

WISH / TO DO LIST

april: Ierland, Connemarathon (ultra)
juni 2016: Grainau Zugspitz Ultratrail  62km (+2923mtr/-3285mtr)
10-06-2017: Liechtenstein: LGT Alpin Marathon
01-07-2017: Brixen: Dolomiten Marathon (+1870mtr, -720mtr)

01-07-2017: Zermatt Zermatt (ultra-)marathon)" 42KM/45,6km 
juli: Kaprun Grossglockner trail 50km 
augustus: Monschau marathon/ultra 56km #MUC
augustus: Gondo-Brig; Brig-Gondo: Gondo Event 2x42KM
september: In Flanders Fields Marathon
september: Interlaken: Jungfrau Marathon (+1829mtr)
september: Solingen: Wupperberge-marathon (+1219mtr)
Old Mutual Two Oceans Marathon

RunningRuud
2016 Hardloopbelevenissen, resultaten

14-08-2016: Sonthofen, Allgau Panorama Marathon 42,2km (+/-1425mtr) 6:07:49
16-07 tem 24-07
trainingsblok #4 Projekt Wahnsinn
16-07 tem 13-08 voorbereiding APUT (14-08-2016) incl. Heuveltraining Amerongen en 50-km Ultra-duurloop
02-07-2016: Apeldoorn, Midzomermarathon 4:24:48

05-06-2016: Schutz marathon Hoorn 4:10:42

21-05 en 22-5-2016: Dubbeldekker:
  incl: 21-05-2016: Steenbergen Avondmarathon 3:59:15
  incl: 22-05-2016: Leiden Marathon 4:14:27

10-04-2016: HAPPY BIRTHDAY RUN: Rome: Maratona di Roma 4:06:46

26-03-2016: Velsen-Den Helder: Jan Knippenberg Memorial 60km (MUC) 5:57:44
12-03-2016: Strandduurloop: Scheveningen-Zandvoort, 35km

13-02 tem 21-02 trainingsblok #3 Projekt Wahnsinn 256km (28,4km/dag)
  incl: 14-02-2016: Utrechtse Heuvelrug Trail met John & Jeffrey
  incl: 16-02-2016: Rondje Hilversum Voetstappenpad met Jannet
31-01-2016: Utrecht-Amersfoort-Utrecht trainingsmarathon 4:07:06 (netto: 4:02:06)
09-01 tem zon 17-01 trainingsblok #2 Projekt Wahnsinn 240km (26,7km/dag)

RunningRuud
2015 Hardloopbelevenissen, resultaten

27-12-2015: Epe: 6-uurs baanloop 58,921mtr
12-12-2015: Diever: Boscrossmarathon 4:32:04

06-12-2015: Spijkenisse: PACER: Sparkmarathon #MUC 4:01:12
29-11-2015: Geldrop: Tis-voor-Niks-Marathon #MUC 4:19:53
zat 09-01 tem zon 17-01 trainingsblok #1 Projekt Wahnsinn 214km (23,8km/dag)
25-10-2015: Etten Leur, Brabantmarathon 4:03:07 

18-10-2015: Stichtse Vecht Marathon 4:04:51
11-10-2015: Soest, Pijnenburg Bosmarathon 4:12:17 
14-08-2015: Utrecht, Trackmeetings, 3000mtr-12:03,57
01-08-2015 5e Boxmeerdaagse 1e dag Boxmeer-Maasduinen-Boxmeer 04:50:02
04-07-2015: Ronde van Amsterdam, 60km>>45km-6:04:49
14-06-2015: Schimmert, Child Learn Marathon 3:53:11
09-05-2015: Bunschoten: Eemmeerloop, 50km 4:28:09
26-04-2015: Dusseldorf; Rheinmarathon) 3:38:42
28-03-2015: Diever: Drents Friese Woldmarathon 3:57:08
22-03-2015: Scheveningen-Zandvoort Marathon 4:09:42
07-03-2015: Veenendaal: Galgenbergmarathon 4:52:09
01-02-2015: Amersfoort-Utrecht-Amersfoort 42,9km-4:09:20 (Van Lange Jan naar Dom en terug)

RunningRuud
2014 Hardloopbelevenissen, resultaten:

14-12-2014: Spijkenisse, Sparkmarathon #MUC (PACER 4:00) 3:59:44
30-11-2014: Geldrop: Tis voor Niks Marathon #MUC 3:57:40

23-11-2014: Nieuwegein: Estafette Marathon 4x10,5km AV Ron Clarke

14-11-2014: Driebergen-Rhenen, Utrechtse Heuvelrug Trail, 31,2km-2:57:23
25-10-2014: Utrecht, Pheidippidesloop 
3:41:30
12-10-2014: Soest: Pijnenburg Bosmarathon 
3:57:18 
21-09-2014: Hilvarenbeek:  Beeksemarathon #MUC 3:52:25

07-09-2014: Beneden Leeuwen: 
Rivierenlandmarathon 3:36:24
29-08-2014: Utrecht, Trackmeetings, 5000mt-0:19:50,67

26-08-2014: MAARSSEN, Vechtloop 5km-19:42
08-08-2014: Utrecht, Trackmeetings, 3000mtr-0:11:42,27
27-07-2014: Amsterdam, Bokemeirun, 43,4km-4:05

11-07-2014: Utrecht, Trackmeetings, 3000mtr-0:11:42,18
29-06-2014: Schimmert, Child Learn Marathon, #MUC 3:48:23

20-06-2014: Utrecht, Trackmeetings, 3000mtr-11:44;08

31-05-2013: Amsterdam, Self-Transcendence, 50km #MUC 4:21:40

25-05-2014: Maassluis, Westlandmarathon 3:58:24
11-05-2014: Amsterdam, De Groene van Amsterdam 3:54:28

19-04-2013: Jan Knippenberg Memorial 60km Velsen Noord-Den Helder #MUC 6:31:10

15-03-2014: Maasdam, Binnenmaasmarathon, 42km-3:35:48 #MUC

26-02-2014: Driebergen-Rhenen: Utrechtse Heuvelrug Trail, 30+km-3:04:02

02-02-2014: Apeldoorn, Midwintermarathon 3:52:22
10-01-2014: Rhenen-Driebergen: Utrechtse Heuvelrug Trail, 30+km-3:10:05

RunningRuud
2013 Hardloopbelevenissen, resultaten:

15-12-2013: Spijkenisse, Sparkmarathon (pacer 4:00) #MUC 3:58:47
06-12-2013: Rhenen-Driebergen; Utrechtse Heuvelrug Trail, 31,5km-3:16:34 bruto

24-11-2013: Geldrop: Tis voor Niks, marathon #MUC 4:01:14
15-11-2013: Driebergen-Rhenen; Utrechtse Heuvelrug Trail, 33,1km-3:45:00 bruto
26-10-2013: Utrecht, Pheidippidesloop 6,8km-39:25

05-10-2013: Amsterdam, Self-Transcendence 6-uursloop #MUC 
DNF, 33,4km-3:24
15-09-2013: Hilvarenbeek: Beeksemarathon #MUC 3:42:37

18-08-2013: Sonthofen, 
Allgäu Panorama Ultratrail69,3km (+/-2836mtr) DNF
(Oberstdorfwertung, 49km,  (+/- 1970mtr: 7:01:17)

28-07-2013: Amsterdam: Bokemei Run, 43,4km-4:04:25
20-07-2013: Diever, Midzomeravondmarathon 
3:56:01
09-06-2013
: Oss, Maasdijkmarathon 3:48:41

26-05-2013: Marathon Leiden, persoonlijke haas (sub 3:30) voor Gerard 3:36:44

22-05-2013: Utrecht, Zomeravondcup-3 5km-20:13
28-04-2013: Loop van Vlaanderen, #MUC 5:23:01
14-04-2013: Marathon Rotterdam 3:46:07
01-04-2013:60 van Texel DNS
17-03-2013 Barcelona Marathon 3:43:36
2 mrt: Rhenen, Galgenbergmarathon
24 feb: Uden, Weblogloop Tiny
17 feb: Utrechtse Heuvelrug Trail; Driebergen-Rhenen
3 feb: Apeldoorn, Midwintermarathon, #MUC, persoonlijke haas voor Vera 3:47:42
5 jan: samenloop Het LInt met Nesrine, JohnHardeman

RunningRuud
2012 Hardloopbelevenissen, resultaten: 

29 dec: Heerde; 6-uursloop; 62.772 mtr
16 dec: Spijkenisse, Sparkmarathon, pacer 3:58:48
25 nov: Geldrop't is (voor) niks marathon 4:11:08
4 nov: Sint-Oedenrode, Marathon van Rooi 3:39:52
27 okt: Utrecht, Pheidippidesloop, team-estafette met AV Ron Clarke; 6,1km-0:33:33 en 4,1km-0:17:04
6 okt: Marathon Zeeland 42,195 - 4:08:35
30 sept: Marathon Zwolle (pacer)42,195-3:59:08
16 sept: Hoogland:Halve van Hoogland, 21,1km-1:47:27
8 sept: Velsen, Pierloop 15km 1:06:02
31 aug: Utrecht, Trackmeetings, 5000mtr-19:17
28 aug: Maarssen, Vechtloop, 5km-19:23
10 aug: Utrecht, Trackmeetings, 3000mtr-11:38
28 juli: Davos:Swiss Alpine Marathon79,4km / (+/- 2600mtr) - 11:03:10
8 juli: Den Haag, Strandmarathon, 42,195km-4:33:07
7 juli: Nieuwegein, AV RON CLARKE35-Jaar Jubileum; 5000mtr-clubkampioenschap: 20:04
02-07-2012: Rhenen-Rijndijk-Wijk bij Duurstde-Krommerijnpad-Utrecht 50km trainingsloop
25-06-2012: Muiden-Utrecht, Vechtroute, 50km trainingsloop langs de Utrechtse Vecht
16 juni: Raerd-Easterbierrum: Slachtemarathon3:51:54
10 juni: Amersfoort: marathon3:41:02
3 juni: Hoogerheide, Brabantse Walmarathon3:56:15
27 MEI: Utrecht, Rondje Utrecht, 50km trainingsloop
20 mei: Leiden, marathon3:49:01
15 april: Marathon Rotterdam3:17:44
9 april:Marathon Utrecht-10km(8,8km)-35:59
1 april: 30jr herinneringsloop 1e marathon (03-04-1983), 42km trainingsloop op 1983 Utrecht-marathon-parcours langs de Vecht
24 mrt: Naaldwijk: Arcade Halve Marathon21,1km-1:29:37
10 mrt: Rhenen: Galgenbergmarathon 42,195km-4:57 bruto
4 mrt: Aalsmeer, Westeinderloop 10km-0:39:50 (bruto)
26 feb: Uden, Weblogloop Tiny
19 feb: Vinkeveen: Bosdijkloop, 10km-0:39:47 (bruto)
12 feb: Utrecht/Leidse Rijn; Het Lint: 24km Hazen voor Pasen
22 jan: Den Haag,Puinduinrun 10,5km-53:25
15 jan: Baarn,Wintercup-3 10km-42:40
8 jan: Utrecht/Leidse Rijn; Het Lint: 24km Hazen voor Pasen
7 jan: Woudenberg,Florijnwinterloop 25km testloop-2:07:52

Lijst met albums
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl