| |
 |
Over pijntjes, hardloopforenzen en Madness op de St. Jansberg
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
16 Maart 2010 | 18:38:38
|
|
Over pijntjes, hardloopforenzen en Madness op de St. Jansberg
En…….inschrijving Utrecht Marathon
De afgelopen week stond genoteerd als de laatste topweek voor de marathon, waarvan ik nog steeds niet zeker wist of ik die ook echt zou gaan doen.
De week begon met wat pijntjes in de linker voet, niets bijzonders; die voet schiet wel eens vaker in “de stress”, en dat peesje onder de binnenkant linker enkel (vergeef me, de medische kretologie is niet zo aan mij bestemd), die irriteert wel vaker, maar die weet ik wel te temmen. Dan was er nog die linker boven-arm waar ik last van had (RSI misschien volgens Miss Madness?), maar gelukkig kan je met een pijnlijke arm wel gewoon rennen. En dan donderdag tijdens het uitlopen van de lange duurloop hardloopforensen van woensdag vond mijn linker knie dat-ie zich toch ook eens moest laten voelen. En daar maakte ik me eigenlijk het meest zorgen om, daar was ik helemaal niet zo blij mee. De voet, de pees, de arm, ach dat geloofde ik wel en daar maakte ik me niet zo druk om, maar die knie baarde me toch wel zorgen. Maar gelukkig had ik daar na een preventieve rustdag op vrijdag de volgende dag helemaal geen last meer van. En eigenlijk liep ik op zaterdag best wel lekker en makkelijk, dus misschien is een echte rustdag zo nu en dan best wel eens nuttig, of zou het kunnen zijn dat………. (Miss Madness het zelf ook rustig aandeed en mij niet wilde afmatten?)
Enfin, door de ongeplande rustdag op vrijdag slaagde ik er dus niet in om afgelopen week opnieuw door de 100km-barriere te schieten. Ik had die grens natuurlijk wel kunnen halen als ik op zondag gewoon iets meer had gelopen, maar zulke dingen als een programma forceren om bepaalde doelstellingen te halen, dat doe ik niet. En als ik gewoon de 7-daagse totalen een dag vervroeg (zondag t.e.m. zaterdag i.p.v. mijn gebruikelijke maandag t.e.m. zondag) heb ik toch wel mooi 104km gedraaid!
Het stond al wat langer in de steigers, het plan om ook eens te gaan hardloopforensen; een meer voorkomend item in hardloopland. Nu is hardloopforensen voor mij door de afstand van werk (Amsterdam) naar huis (Utrecht), een dikke 30km, iets wat nooit zo toepasbaar was, maar uiteindelijk ben ik daar in mijn marathonprogramma (en dat is uiteindelijk voor mij het basisprogramma in de aanloop naar het ultieme “Madness”: de Transalpinerun) dan toch naar toe gegroeid en zal ik dat in het komende jaar met bepaalde zekerheid wel vaker gaan doen.
En dus liet ik woensdagmiddag diverse verbaasde collega’s (beginnen ook al een beetje te wennen aan al m’n “Madness”) achter voor een training van pakweg 3 uur, met een routebeschrijving in de hand (en aaifone in de zak met “Mapmyroute” voor de zekerheid, want hoe kom je Amsterdam uit en door Abcoude heen?
Dat eerste, waar ik me het meest zorgen over maakte, lukte probleemloos:
Over de Buitensingel langs tuincomplex “Dijkzicht” (waar ik meestal in de pauze ga wandelen), via de Holterbergweg, achter de Arena langs (ik mis nog altijd de “Amsterdam Admirals”, vooral als weer “lente” gaat worden) en via het AMC liep ik over de Abcouderstraatweg Amsterdam uit.
Het zal niet verbazen dat ik via diezelfde Abcouderstraatweg even later het dorpje Abcoude binnenliep, maar door een wirwar van kronkelige straatjes nam ik hier toch even de verkeerde voortzetting, namelijk richting Vinkeveen. Even later realiseerde ik mij het foutje en keerde terug naar het centrum van Abcoude voor de juiste weg, richting Baambrugge.
Ik had me natuurlijk ook makkelijker/korter kunnen maken door geheel langs het Amsterdamrijnkanaal te gaan lopen, maar verkoos voor de toeristische route vanaf Abcoude door Baambrugge naar Loenersloot langs het kronkelige riviertje de “Angstel” en dat gaf werkelijk mooie landschapsbeelden (neem de volgende keer fototoestel mee!) en daar had ik dus geen spijt van! Vooral het schilderachtige gehucht “Donkervliet” was erg mooi.
Vanaf Loenersloot (waar ik even een korte culinaire stop hield) vervolgde ik mijn route aan de A2-zijde van de spoorlijn (waar ik dus dagelijks per trein over zoef) langs het Amsterdamrijnkanaal over de Polderweg i.p.v. de Westkanaaldijk. En dat was dus mijn tweede misgreep, want die Polderweg liep niet helemaal langs het spoor, maar maakte een lus, waardoor ik plotseling opnieuw terecht kwam bij ……. Het kronkelige riviertje de Angstel!
Ik had dus vanuit Loenersloot gewoon rechtsaf verder gemoeten langs de schilderachtige Angstel i.p.v.linksaf langs de saaie spoorlijn en het saaie kanaal. Enfin al doende (sorry; al lopende) leer je je geografie!
Een paar km verder boog de Angstel af en mondde uit in het Amsterdamrijnkanaal en kwam ik dus wel uit op die Westkanaaldijk, waar ik nog een lange weg te gaan had, met links van mij het water en rechts van mij nu de spoorlijn. Ik bereikte Breukelen en ging verder naar Maarssenbroek, het kanaal maakt hier echter een flauwe bocht en had ik tot dusver (was toch al zo’n 2 uur onderweg inmiddels) weinig last van de (redelijk harde) wind gehad, daar kreeg ik die nu bijna recht van voren en dat voelde toch best wel koud aan. Het lopen werd toen ook een stuk meer zwoegen, maar het ging wel voorspoedig. In Maarssenbroek aangekomen mocht ik dan uiteindelijk nog even via een klein steil klimmetje de Maarssense Brug op over het kanaal, om daar nu aan de Oostzijde verder het laatste stuk te lopen van Maarssen naar Utrecht Noord via de Amsterdamsestraatweg.
Uiteindelijk was ik na 2:59 uur lopen thuis gearriveerd en had ik 33,5km afgelegd, en was dat dus allemaal eigenlijk best voorspoedig verlopen!
Afgelopen zaterdag was het weer tijd voor een dagje “Madness”. Runningironlady Paula pikte mij thuis op en na een bezoekje aan een eventuele sponsorkandidaat voor het “Madness”-avontuur,de Transalpinerun, zijn we in de omgeving van Cuyk, Groesbeek en de St. Jansberg een fietsknooppunten-duurloop gaan doen. Volgens het schema was de route 25km lang, maar we (ik zeg gewoon “we”) zijn er in geslaagd dit in 22,5km af te leggen. Wij zijn natuurlijk op zich al best wel snel (hihi), maar nu waren we dus nog iets sneller terug.
Het was een mooie route; we begonnen (en eindigden er ruim 2 uur later ook!) in Molenhoek en liepen in een glooiende omgeving in de bossen, door de weilanden en de Mookerheide, over de heuvels rondom en over de St. Jansberg, door de provincies Limburg en Gelderland (en misschien ook Noord Brabant nog??) over de grensweg met Duitsland in het plaatsje Grafwegen, door Klein Amerika, door het plaatsje Bredeweg en het dorp Groesbeek, langs en over in gebruik zijnde en vervallen spoorwegen, meestal samen, maar heel even ook gescheiden(!?), over verhardde ondergrond, straatwegen, dorpsstraten, fietspaden, maar ook over bospaden en een klein stukje modderpad.
Kortom, een geslaagd loopavontuurtje in weer eens een onbekende omgeving en weer berengezellig (of moet ik zeggen “tijgertje-gezellig”, Tijgertje/Baloe).
En, slechts enkele uurtjes voor het sluiten van de voorinschrijving: ik heb ingeschreven voor de Utrecht-marathon op tweede paasdag 5 april, in mijn eigen stadjie! Ik heb er genoeg omvang voor gedraaid sinds de comeback van mijn blessure om dat met vertrouwen tegemoet te zien. In de komende 3 weken daaraan voorafgaand ga ik nog even proberen wat tempo/snelheid te verhogen middels een 2tal wedstrijden, de 15km-Plassenloop in Reeuwijk (zaterdag 20 maart) en de 10km-Sloterplasloop in Amsterdam (zondag 28 meert). Daartussen nog even meelopen met Be More Ultra Tour, zal waarschijnlijk de openings 30km worden in de woensdag-etappe. Heb lang getwijfeld om een hele etappe mee te rennen, wil ik eigenlijk ook best wel graag, maar beperk me in principe tot die 30km, omdat dat beter past in het herstel voor de marathon en tussen de wedstrijden. Maar, wie weet, als het echt heel makkelijk gaat, als ik echt goed ben, misschien dat ik dan toch doorga! |
|
|
|
|
NK cross Nijverdal
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
09 Maart 2010 | 18:48:39
|
Zware en mooie NK Cross in Nijverdal
Afgelopen weekeinde stond dus het Nederlands Kampioenschap cross op het programma in Nijverdal, of is het nu toch Hellendoorn; enfin laten we maar zeggen in de Sallandse Heuvelrug. Op zaterdag was dat voor mijn categorie, de M45+, die overigens samen met de “jongere masters” M35+ en M40+ van start zou gaan om 15:50 uur over een afstand van 12054 meter.
Het was tevens voor mij dus laatste keer dat ik in deze categorie van start zou gaan, volgend jaar mag ik naar de “oudere” masters (grijs ben ik toch al) en hoef ik maar 8770 meter.
Eigenlijk zou dat jammer zijn, want in mijn race afgelopen zaterdag duurde het lang, erg lang, voordat ik in een lekkere flow terecht kwam, of betekent dit dat ik gewoon volgend jaar een uurtje eerder moet gaan inlopen? Want hier kwam nu onvoldoende van terecht, simpelweg omdat ik de tijd verkeerd had ingeschat tussen aankomst en start. Enfin, ook al ben ik bijna 50 en loop ik al bijna 30 jaar hard, soms gaat er ook bij mij wel eens iets mis.
Het was een NK en dat brengt toch een bijzondere sfeer met zich mee, ik had er ook al langer naar uitgekeken en had er ook erg veel zin in. Na het aanmelden bij het wedstrijdsecretariaat en het omwisselen van mijn meldkaart voor 2 startnummers (je moet bij een kampioenschap zowel van voor als van achter herkenbaar zijn) was het op naar de als kleedruimte omgebouwde manege.
Het was mooi weer, hoewel het vlak voor mijn start toch bewolkt werd en er zelfs ook weer wat sneeuwvlokjes naar beneden kwamen dwarrelen, en verder was het koud en winderig.
Bij de “callroom”, waar je je voor de start opnieuw moet melden voordat je toegang krijgt tot de startlocatie, werd nog even gecontroleerd of je ook echt in de juiste clubkleuren getooid was. Er was van te voren voor gewaarschuwd en het is een bekende regel, maar het was voor mij de eerste keer dat ik ook daadwerkelijk gecontroleerd werd op het dragen van de juiste clubkleuren bij een Nederlands Kampioenschap. (Overigens Paula, mafkees, nog bedankt voor je herinnerings-SMS-je!).
Het parcours bestond uit een basisrondje over het start/finish-terrein, een grote ronde, een klein rondje en 4 middelgrote rondjes, waarbij in elke ronde het basisrondje werd aangedaan.
Direct na de start op het grasveld voor de manage volgde dus eerst het basisrondje met de brug, een lus door de modder, onder dezelfde brug door en vervolgens het bos in.
Ik was, gemotiveerd als ik was, voor mij doen behoorlijk snel van start gegaan, maar het zou geen verassing zijn, dat ik toch nagenoeg achteraan draafde (draven ja, het was tenslotte toch bij een manege).
Eenmaal in het bos kwamen we op een vrij smal slingerend pad dat behoorlijk heuvel-op liep en het was hier direct al tempo-remmend en oppassen (er zijn deelnemers hier letterlijk uitgevallen) voor de boomstronken en boomwortels. En  in tegenstelling tot mijn eerdere cross-ervaringen leek er aan de beklimming geen eind te komen (meestal kort en heftig) en tot mijn grote verassing kwam de “kuitenbreker” direct al in deze eerste ronde en niet in de laatste ronde (foutje; parcourskennis dus).
Ik had dus misschien toch iets rustiger moeten beginnen en niet van start moeten “sprinten”, hoewel dat ook wat vreemd klinkt als je toch nagenoeg achteraan loopt. Voordat je echter de top van de beklimming bereikt moet je eerst nog 10 meter naar beneden door de zandkuil alvorens er een heel steile beklimming van 15meter hoogteverschil volgt door het zand, waar je dan ook bijna tot stilstand kwam. Enfin met een hartslag “op hol” was ik toch boven gekomen, en de tweede helft van deze ronde bestond dus uit afdalen over brede, rechte paden en een Z-bocht-combinatie welke weer leidde naar de basisronde waar dus weer het bruggetje en het modderbad wachtten.
Enfin er volgde nu dus eerst een kort rondje met een klein stukje beklimming over  het smalle kronkelige pad en via een eerdere afslag dus weer afdalen terug naar start-/finishterrein naar het bruggetje en de modderpoel.
Daarna volgden nog 4 rondjes over hetzelfde parcours met alleen een ander verbindingspad tussen beklimminge en afdaling in. In die periode werd ik ook 2 keer voorbij gevroeeeeemd door de uiteindelijke winnaar Simon Vroemen.
Inmiddels was de zon toch ook weer door gebroken, wel lekker, maar ook lastig, want vooral op het kronkelpad bergop met al die wortels en boomstronken keek je recht tegen de zon in en moest je dus erg voorzichtig zijn. En daar waar het parcours “verlichting” zou moeten brengen in de afdaling over de brede, rechte paden daar stond die koude wind recht tegen.
Enfin, het was een race waarin ik lang heb geworsteld als gevolg van de “snelle” start, de lange, beklimming en daarna
de steile klim vanuit de zandkuil. Pas in het tweede deel van de race kwam ik een
mijn flow en kon ik de laatste 4 rondjes ook steeds weer iets sneller afwerken.
(Nog net zichtbaar, zojuist door Simon voorbij gevroeeeeemd)
Het was mijn “zwaarste” cross ooit en daar was ik ook op voorbereid. Het was een geweldig mooi en uitdagend parcours, waarin alle aspecten verwerkt zaten die je in een cross mag verwachten: klimmen (lang en/of steil), afdalen dus ook, bruggetje oer en onderdoor, bos, grasland, zand, scherpe bochten, modder…
Ik heb hier er erg hard voor moeten werken, maar heb er erg van genoten. Volgend jaar sta ik hier weer aan de start, zo veel weet ik nu al zeker; alleen mag ik er dan niet zo lang genieten. Als 50+ dus 3284 meter korter.
Maar als ik dan gewoon een uur eerder aanwezig ben, kan ik toch ook weer meer lopen, en dan weet ik inmiddels ook alles over het parcours!
(Overigens; ik ben NIET als laatste geëindigd en mijn eindtijd: 59:40 over de 12054 meter). |
|
|
|
Ook Februari overwonnen, Mooie
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
02 Maart 2010 | 19:46:31
|
|
OOK FEBRUARI OVERWONNEN
106KM-WEEK
MOOIE TRAINING ZUID-KENNEMERLAND MET “MISS MADNESS”
Het is Januari niet gelukt en het is nu ook Februari ondanks verwoedde pogingen niet gelukt mij te breken. Januari is altijd al een lastige maand voor mij geweest, maar Februari had ik eigenlijk nooit zo veel problemen mee. Dit jaar echter was Februari sterker dan ooit en trok al z’n kunsten uit de kast om het mij moeilijk te maken en dat lukte nog best aardig. Aanvankelijk met kou en gladheid, later met regen, veel regen. Het veroorzaakte wel een flinke verkoudheid die mij bij de 30km in Schoorl nogal dwarsboomde en daarna een paar dagen looploos thuis hield en de rest van de maand hoestend en proestend moest volmaken.
Enfin, Februari werd geheel volgens de plannen overwonnen en de 300km-grens werd opnieuw gepasseerd. De laatste week stond er een 100+km-week op het programma in het kader van de voorjaarsmarathon, waarvan ik nog steeds niet weet of ik dat ga doen en zo ja, hoe ik dat ga doen. Inmiddels weet ik wel dat als ik dat ga doen, dat dit op 5 april in mijn woonplaats Utrecht zal gebeuren.
Vandaar ook mijn keuze om op de laatste dag van de week (en de maand) mijn lange duurloop op het parcours van de Utrecht-marathon te lopen, het gedeelte dan dat zich aan de overzijde van het Amsterdam-Rijnkanaal bevindt. Het werd uiteindelijk een ruim 3 uur durende tocht door regen, nog meer regen en nog meer regen. Een tocht waarbij ik soms over de busbaan moest om toch het parcours te kunnen volgen (zonder een verre omweg te maken) en waarbij het ook maar goed was dat ik de routebeschrijving bij me had alsmede mijn aaifone met GPS, zodat ik een paar keer niet helemaal verkeerd liep in de nieuwbouw. Overigens kende ik verder nauwelijks problemen met de uiteindelijk 33km lange duurloop in een "brutotijd" van 3:04, inclusief twee korte "culinaire wandelpauzes".
En daarmee voltooide ik een mooie, afwisselende trainingsweek van 106km.
Op maandag was dat eerst nog een rustig 10km herstelduurloopje door de parken van Overvecht, na de crosswedstrijd in Dongen de voorafgaande dag.
Op dinsdag was dat een 15km duurloop over de bruggen van het Amsterdam-Rijnkanaal bij Maarssen (Zuilense Ring en Maarssense Brug).
Op woensdag was dat een intervaltraining op onverharde ondergrond langs de Vecht en in Natuurgebied Oud-Zuilen.
Op donderdag was dat een bos-, duin-, strand-, trail-training in het natuurgebied Zuid-Kennemerland, waarbij “Miss Madness”, alias Runningironlady, alias Paula mij een kleine 2 uur lang trachtte af te matten, hetgeen haar slechts een klein beetje gelukte, maar dat heb ik natuurlijk niet laten merken. Het is een prachtige en heel afwisselende omgeving om heerlijk in te draven en met Paula (en niet om alleen achter haar aan te rennen) als gids was het echt heel mooi, want steeds wist ze weer plotseling ergens een verborgen pad te vinden wat kris-kras-cross door de duinen, de bossen en tussen de Hooglanders door leidde. Enfin ik heb ervan genoten en kijk al uit naar onze toekomstige avonturen. Het was een eerste gezamenlijke training in de voorbereiding op de echte Madness die we in september gedurende acht dagen dwars door de Alpen gaan meemaken in de Transalpinerun, maar wel heel mooie Madness waar ik nu al heel veel zin in krijg. En met de souplesse en het gemak (ja toch?) waarin Paula deze training liep, geeft mij dat nog meer vertrouwen dat het helemaal goed gaat komen met onze TAR-Madness!
Vrijdag draaide ik er een snelheidstraining door met korte en langere intervallen, maar door de harde wind was van echte snelheid en intensity nog niet veel te merken.
En op zaterdag liep ik een steigerungsduurloopje in het Julianapark, waarbij ik aanvankelijk wat moeizaam op gang kwam (eerste ronde van 1100m in 5:56 = 5:24/km), maar daarna toch behoorlijk en vrij makkelijk kon doortrekken (laatste ronde in 5:00 = 4:33/km).
En op zondag dus de lange duurloop van 33km om uiteindelijk op een weektotaal van 106km en een maandtotaal van 309km te finishen.
Deze komende week staat in het teken als “rustweek”, als herstel op een 106km en als voorbereiding op het NK-cross voor Masters in Nijverdal op zaterdag; en daar kijk ik erg naar vooruit. Vorig jaar heb ik erg genoten van het NK cross (toen in Gilze-Rijen), maar ik zal nu wel alles uit de kast moeten halen om te voorkomen om op zaterdag helemaal als aller-allerlaatste te finishen, vooral omdat ik in de allerlaatste race (15:50 uur Masters 35-40-45) van start ga en daar de op-1-na oudste deelnemer ben (op stadgenoot en bekende Bert Kamphuis na, die 9 dagen eerder ter wereld is gekomen).
In de voorbereiding op het NK-cross zal ik deze week dan ook hoofdzakelijk weer op onverharde ondergrond en op de heuvel in Park de Gagel en in het Julianapark trainen. Gelukkig is het nu weer tot pakweg 18;00 uur nog licht, zodat ik mij na werktijd nog lekker goed kan voorbereiden op dit NK Cross!
Vooruitzichten voor het weekend: weer kouder met kans op nachtvorst, regen en/of natte sneeuw. Ach, ik ga crossen, het zal zo moeten zijn!
Overigens moet ik vooral niet vergeten in clubkleding te lopen en de ChampionChip in de juiste schoenen te knopen. Ik zie het al misgaan, ondanks dat ik het nu opschrijf?? |
|
|
|
Atledocross
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
22 Februari 2010 | 18:14:30
|
Atledocross, Dongen, Natuurgebied “De Duiventoren”
Je zou er maar geen rekening mee hebben gehouden, maar zaterdagavond nog even de website gecheckt van de AV Phanos, bleek dat de Corus/Runnersworld Phanos boscross op zondag afgelast was.
Bericht op de website van Phanos: De lang aanhoudende winter, en de te laat ingezette dooi, maken de bodemgesteldheid van de grasweide onder aan de heuvel zeer slecht. Dit kan mogelijk leiden tot gevaarlijke situaties, met name voor minder ervaren deelnemers. We hebben daarom, op aandringen van het Amsterdamse Bos, helaas moeten besluiten de cross af te gelasten. Volgend jaar gaan we gewoon weer een nieuwe cross organiseren.
Enfin, wat nu? In het kielzog van zo vele webloggers naar Apeldoorn voor een “snelle 8km” had gekund. Maar ik was ingesteld op het lopen van een cross als voorbereiding op het NK-cross over 2 weken in Nijverdal, dus op zoek naar een alternatief kwam ik uit bij de “Atledocross” in Dongen.
En dus zondagochtend op stap naar Dongen, vlakbij Rijen, waar ik toevallig vorig jaar ook deelnam aan het NK cross. Maar aangekomen op het station, bleek er geen treinverkeer mogelijk tussen Utrecht en Den Bosch als gevolg van een aanrijding tussen een “trein en een persoon”. Gelukkig kon ik na omreizen via Rotterdam en Breda (in een heel klein wereldje door de mist) toch nog bijtijds in Dongen aankomen, maar moest ik wel lopend vanaf station Gilze-Rijen naar het wedstrijdterrein (ruim 4km) in draftempo afleggen met mijn tas op de rug; enfin dus een soort “geïmproviseerde rugzaktraining” als warmingup.
Net op tijd na de inschrijving en het omkleden kon ik dus aansluiten in het startvak, maar had dus niet een verkennend rondje over het parcours kunnen maken en wist dus ook niet wat me wachten stond. Maakt ook verder niet, gewoon rennen!! En gewoon echt hard rennen, dus ook gewoon in het kort gekleed, hoewel het toch best wel wat frisjes was, vooral die stukjes waar de wind wat meer vrij spel had.
De start was vrij massaal en al vrij snel kwamen we op vrij smalle paden terecht, waardoor het in de drukte even wat lastiger was het juiste ritme te vinden, maar redelijk snel rekte het deelnemersveld zich als een lang lint uit, waardoor meer ruimte ontstond.
Het parcours bestond uit rondjes van 2160mtr in het natuurgebied “De Duiventoren”. Het was een mooi cross-parcours, met veel heuvels en steile klimmetjes en afdalingen, waarbij het uitkijken was voor de vele uitstekende boomwortels, met veel bochtwerk, met afwisselende ondergrond als bosgrond, zandgrond en ook nog een aantal modderpoelen.
De wedstrijdafstand voor mijn categorie M45 betrof 4 rondjes ofwel 8640mtr. Na een wat behouden eerste ronde kwam ik beter in mijn ritme en kon lekker doorrammen. Ik liep sterk heuvel op, wat voorzichtiger (boomwortels) heuvel af en kon op de vlakke stukken goed doortrekken.
Een goed teken was dat ik in het verloop van de race steeds andere lopers kon blijven inhalen en mijn tussentijden elk rondje nagenoeg hetzelfde bleven (alle rondjes binnen de tussen de 9:55-9:50) en zo uiteindelijk de 8640mtr afsluiten na 39:32 (gem. 4:35/km) en een heel goed gevoel.
De afgelopen week, na hoestend en proestend de 30km in Schoorl voltooid te hebben, heb ik eerst door de verkoudheid 2 dagen niet getraind, en daarna op donderdag (crosstraining Overvecht in “Park Vechtzoom” en “Park de Watertoren”) en vrijdag (cross-interval in Natuurgebied “Oud Zuilen”) me zo goed mogelijk voorbereid op de cross.
Het weektotaal bleef steken op 49km en mijn jaartotaal staat nu op 540km.
De komende week staan er 100km op het programma als training op de marathon-voorbereiding, de daaropvolgende week staat er weer een crossweek op het programma als voorbereiding op het NK-cross in Nijverdal op 6 maart; geeft een mooie afwisseling in het loopprogramma. |
|
|
|
30km Groet uit Schoorl Run
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
16 Februari 2010 | 21:20:17
|
30km-Groet uit Schoorl Run
Na de 43km (of 45km?) bij Andre’s Krommerijn-marathon heb ik een weekje “rustig” aan gedaan. Een weekje met alleen kortere trainingen van zo’n 5 tot 10km in de voorbereiding op de 30km van Schoorl. Het werd vooral in de tweede helft van de week door de omstandigheden lastig om fatsoenlijk te kunnen lopen en op zaterdag kwam er dan ook nog een verkoudheid opzetten; hoesten, niezen, snotteren, je weet het wel.
Schreef ik eerder al dat januari het niet van me heeft kunnen winnen, het lijkt wel alsof februari nog sterkere pogingen in het werk stelt om mij wel te verslaan. Toch geef ik mij niet zo maar gewonnen en reisde natuurlijk zondagochtend vroeg gewoon af voor de 30km in de Groet-uit-Schoorl-Run.
Na de treinreis in Alkmaar aangekomen, ontmoette ik daar eerst Bjorn en gezamenlijk reisden we verder naar Schoorl naar de sporthal waar we pas rond 10:30 uur aankwamen, een half uur voor start. Het was dus nog even flink opschieten om op tijd aan de start te staan, vooral omdat de start toch een stukje verderop plaatsvond, zagen Petra nog even en daarna bij de plasbakken ook nog snel even RunningGerard (in zijn nieuwe mooie outfit van HarTlopendewebloggers) en het hier erg druk was en het lastig was het voorste startvak (wedstrijdvak) te bereiken.
Toch was ik daar net op tijd om achteraan aan te sluiten en van hieruit duurde het toch nog bijna een hele minuut voordat ik na het startschot de startlijn passeerde en kon beginnen aan mijn 30km, waarbij het eigenlijk continue lichtjes zou blijven sneeuwen.
Ik wist dat ik na de blessure, de geringe snelheidstrainingen, het missen van korte wedstrijden en de marathon van vorig week misschien nog in de benen, de snelheid van vorig jaar (30km Schoorl in 2:18:56) niet zou halen en had mij voorgenomen er hier nu een marathon-testloop van te maken, te proberen dus binnen de 5:00/km te lopen (eindtijd: 2:30:00).
Die opzet lukte heel aardig, de openingsronde door de dorpjes Schoorl en Groet liep ik makkelijk en relaxed en passeerde het 5km-punt na 24:15 en, eerst nog langs RunningHans, daarna in de duinen via het nodige klimwerk het 10km-punt in 48:30 (tweede blok 5km in 24:15).
Daarna werd het echter toch wat moeilijker op de soms toch wat ijzige duinpaden en in de koude lucht vooral in het open duingebied had ik moeite om de km-tijden inderdaad onder de 5:00 te houden. Dat lukte tot halverwege nog wel (15km-1:13:10, derde blok 5km in 24:40), daarna niet echt meer (20km-1:38:08, officiële tussentijd, vierde blok 5km in 25:00)), maar hoewel ik dus niet echt heel makkelijk liep, was het geen optie om gebruik te maken van de mogelijk na 18km met de halve marathon af te buigen naar de finish. Tenslotte is 30km maar 9km meer dan de halve marathon en dus maar 45 minuten langer en wie over een half jaar de TAR wil lopen, die gaat toch gewoon door, ook als het even niet zo makkelijk gaat! En bovendien, het is zo’n mooie omgeving (goed, ik zie die liever onder “lente-achtige” omstandigheden) en ik loop zo graag in de duinen (en het gebeurt zo zelden).
Vanaf de 20km-doorkomst op een hobbelig, onverhard maar ijzig duinpad tot pakweg km-28 zakte het tempo terug tot steeds iets boven de 5:00/km (doorkomst 25km-2:03:20, vijfde blok 5km in 25:10 en doorkomst 28km-2:18:30), was Tiny (sterk gelopen!) mij inmiddels voorbij gedieseld, maar wist ik wel dat ik onder de 2:30 uur zou blijven, vooral omdat de laatste 2km uit het duingebied naar de finish in Schoorl vooral dalend, en in beschutte omgeving, zouden zijn. Die laatste 2km gingen natuurlijk snel naar beneden naar de finish in 9:15 en dat voelde best wel weer goed. RunningRonald (lekker gelopen 1:29 uur volgens opdracht op de halve marathon) stond daar nog onderstaande foto te maken.
Uiteindelijk finishte ik in een officiële nettotijd van 2:27:47; daarmee slaagde ik dus in mijn primaire doelstelling om binnen de 2:30 uur te blijven, maar had ik toch gedacht dat het wat makkelijker en soepeler had gekund en dichter in de buurt van de 2:24:00 (24:00min/5km) te kunnen komen; het zal wel mede te maken hebben met de verkoudheid en de omstandigheden. Wat dit verder betekent voor mijn marathonplannen in combinatie met de BMUT (wel/geen 50km-debuut), daar zal ik in de komende weken nog even goed over moeten nadenken.
Jammer was het dat ik na afloop niet even de webloggers-bijeenkomst in de Honky-tonk kon bezoeken; Schoorl is toch een hele verre uitwedstrijd voor mij, de verkoudheid en soms wil ik ook wel eens gewoon thuis zijn. Het zal ongetwijfeld een heel gezellige boel geweest zijn!
En nu verder, zal ik het verwoedde gevecht met februari ook in mijn voordeel kunnen beslissen? Na 14 dagen februari staat de km-teller op 154, de jaarteller op 490. De lange afstanden zeg ik nu tijdelijk even waarwel, die zitten wel in de benen. In de komende weken staan een 2tal crossen op het programma, en daar wil me even op focussen> kort en snel werk dus op onverhard en heuvelig gebied; hopelijk gaat februari niet verder tegenstribbelen, want ik laat me toch niet overwinnen en hopelijk houd ik niet te veel last van mijn verkoudheid, hoewel deze mij op maandag ervan weerhield toch even te gaan uitlopen en ook op dinsdag op non-actief hield.
|
|
|
|
Gewoon gedaan: Andre's Krommerijn Marathon
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
10 Februari 2010 | 21:43:07
|
Madness: Ongepland en Gewoon gedaan:
“Andre’s Krommerijn Marathon”
De afgelopen week heb ik mij in de training bewust wat ingehouden, na een mailtje van een jonge “oude bekende” Els Gies, die mijn weblog had ontdekt en meldde dat zij op 7 februari zou deelnemen aan “Andre’s Krommerijn-marathon”.
Een marathon-(plus-)loop ter nagedachtenis aan ultraloper Andre van der Vliert, die in het Paasweekeinde 2009 geheel onverwachts op 39-jarige in zijn slaap overleed. Een loop die in Andre’s trainingsgebied zou worden gehouden, langs de Krommerijn tussen Utrecht en Cothen. Het eerste deel van dat parcours, het Jaagpad tussen Utrecht en Bunnik heb ik zelf als trainingsgebied enorm leren waarderen en is werkelijk een prachtige omgeving.
Andre’s Krommerijn-marathon is geen wedstrijdloop, maar een ontspannen groepsloop, grotendeels onverhard over 43 km. Ik dacht er even over na, had als langste afstand pas 1x een 30km (Het “Rondje Liemers” (33km) zou daarna nog volgen in afgelopen weekeinde) getraind maar voelde me verder prima en bedacht dat in naam van “Madness” dat het niet ongepast zou zijn, hier mijn eerste marathon van 2010 te gaan doen, dit op mijn Salomons te gaan doen en dit als een verdere stap te zien in de voorbereiding op de “TAR-Madness”.
Hoewel de deelnemerslimiet van 60 lopers al ruimschoots was overschreden op het moment van mijn aanmelden, kreeg ik toch toestemming om te mogen deelnemen, maar ik was in staat dat voor iedereen stil te houden tot het moment dat ik zondagochtend de kantine bij Atletiekbaan Maarschalkerweerd (juist, daar waar ik anders “gewoon” een snelheidstraining zou hebben gelopen) binnenstapte en Bjorn al bij de bar zat. Later zouden ook Ronald en Martin (beiden uit het “Rondje Liemers”) binnen stappen en ontmoette ik ook nog vroegere maat Toon van Bemmel, samen met Otto Okkersen. Els zou zich pas later in Werkhoven bij de groep voegen.
Er werd gelopen in 3 groepen in de tempo’s 6:15, 5:45 en 5:15. Elke groep kreeg 2 tempomakers en een begeleider en de opzet was dat alle 3 de groepen ongeveer gelijktijdig zouden aankomen in Werkhoven bij de Loods van Co Bos na 16km, waar een kort herdenkingsmoment zou worden gehouden.
Het was goed loopweer, droog, weinig wind en een paar graden boven nul. Ik vertrok in de tweede groep om 10:08 uur (groep 1 met o.a. Bjorn, Martin, Ronald was om 10:00 uur vertrokken) en liep lekker makkelijk mee, hoewel volgens sommige berichten het tempo soms wat hoger(5:15 ??) lag.
Het is een mooie route langs de Krommerijn, door de bossen bij Amelisweerd en Rhijnauwen tot aan Bunnik, waar na 8km de eerste verzorgingspost was ingericht en alwaar we de voor ons gestarte eerste groep al bijna hadden ingehaald.
Na een korte pauze vervolgden we de route naar Werkhoven op 16km, waar een tweede verzorgingspost was ingericht in een grote hal, alwaar ook het herdenkingsmoment voor Andre zou plaatsvinden. Andre’s trainer en een van de initiatiefnemers van deze loop, Ann Lens hield hier in aanwezigheid van Andre’s vrouw en kinderen, andere belanghebbenden en geinteresseerden en alle deelnemers een toespraakje ter nagedachtenis van Andre en las een gedicht voor alvorens er een minuut stilte in acht genomen werd.
Daarna word de loop voortgezet, vanuit Werkhoven eerst nog langs het ooievaarsnest waar ook binnenkort de herdenkingsbank voor Andre (bekostigd uit vrijwillige bijdrages van de deelnemers) zal worden geplaatst en verder naar Cothen, waar een dorpsrondje volgt halverwege de loop op 21,5km en waar ook weer een verzorgingspost is ingericht en een korte pauze word gehouden.
Inmiddels lopen alle groepen door elkaar heen en zeker de terugweg zou dat zo zijn. Toon en Otto stapten hier in hun woonplaats Cothen uit en Martin en Ronald voegden zich bij de tweede groep. En zo volgde de terugweg naar Werkhoven, eerst even alleen lopend omdat ik door een plaspauze bij de verzorgingspost de aansluiting met de groep mistte maar daarna gezamenlijk door. Bij Werkhoven viel de groep nog verder uit elkaar, Ronald en Martin waren al vlot weer weg terwijl ik nog met een beker hete koffie in de loods achterbleef maar vervolgens met een ander groepje weer de weg vervolgde en dit groepje bleef intact tot de laatste verzorgingspost in Bunnik.
Na een korte pauze hier vervolgden we de route voor het laatste deel, waarbij ik op kop vertrok op het smalle pad langs de Krommerijn, maar even later constateerde dat niemand mij volgde. Enfin dan dus maar alleen die laatste 8km op mij inmiddels weer bekend terrein en bedacht dit mentaal misschien ook wel een goede oefening zou zijn om geheel alleen naar het eindpunt te lopen. En het ging me goed af, kon lekker doordraven en bereikte uiteindelijk na een dikke 4:40 uur (heb niet precies op de totale tijd gelet, was ook niet belangrijk, maar netto looptijd: 4:08 uur) weer de atletiekbaan Maarschalkerweerd.
Het was een mooie, sfeervolle en geslaagde trainingsloop (trainings-PR’s voor afstand en duur) voor mij in een aangenaam gezelschap van grotendeels ultralopers. De organisatie was fantastisch en had de zaakjes netjes voor elkaar (hulde!). Het parcours was zeker niet overal gemakkelijk (maar dat hoort natuurlijk ook zo bij ultra/trail), soms erg modderig en drassig en over vele bruggetjes en door vele hekjes en onder lage tunneltjes door.
Echte problemen heb ik niet gekend en heb ik lekker kunnen genieten van deze loop en ben zeker niet kapot gegaan, hoewel ik natuurlijk wel aan de benen, eigenlijk alleen de voeten, voelde dat er 43km (of misschien zelfs bijna 45km wat ik ergens gelezen heb???) waren gelopen; en dat zijn nieuwe trainings-PR’s voor duur en afstand.
Sommigen beschouwen alles voorbij de marathonafstand als ultra en dit was toch 43km; het maakt mij verder niets uit, maar jullie mogen zeggen wat nu een ultraloop is (langer dan de marathonafstand, langer dan 50km, langer dan 6 uur, of ….?) en of ik nu dus mijn eerste ultra-loop heb afgelegd of dat de BMUT mijn eerste echte ultraloop moet worden).
Enfin, dit ongeplande “Madness”-avontuur is weer voorbij. Week 5 is voorbij en de km-teller voor 2010 is inmiddels doorgelopen naar 419 km in 36 loopmomenten in 38 dagen.
Volgende week zondag staat al weer de 30km van Schoorl op het programma en de weken daarna een tweetal crossen. In de tussentijd zal de trainingsarbeid met name op die crossen gebaseerd worden; kortere maar intensievere trainingen op snelheid, heuveltjes en onverhard; jammer alleen dat het toch weer koud word en het nog steeds donker is (’s avonds dus, als ik doordeweeks mijn trainingen doe, dus onverantwoord dan te crossen), en dat maakt het er niet makkelijker op, maar: komt tijd, komt raad.
en van weblog AKRM en ©opyright: Dick Jagersma |
|
|
|
Januari overwonnen; mooi Rondje Liemers
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
01 Februari 2010 | 14:45:39
|
Januari is voorbij, en overwonnen!
Zoals ik een paar weken geleden al schreef heb ik niet zoveel met deze maand, maar ondanks verwoedde pogingen van Januari mij zoveel mogelijk tegen te werken, ben ik er wel in geslaagd deze te overwinnen. Januari 2010 was de koudste van deze eeuw en veroorzaakte veel overlast, maar heeft me niet klein gekregen. Natuurlijk was het ook mooi om in de verse sneeuw te kunnen hardlopen, maar meestal was het gewoon lastig om een fatsoenlijk programma te kunnen afwerken, vooral ’s avonds in het donker (en dan doe ik doordeweeks toch mijn meeste trainingen) vormde de gladheid nogal eens reden tot improvisatie.
Maar Januari heeft me dus niet klein gekregen, of het moet halverwege de maand die lichte ongesteldheid zijn, die me 2 dagen op non-actief stelde. In totaal kreeg Januari 336km van mij om z’n oren en dat is mijn hoogste januari-totaal sinds mijn topjaren in de jaren tachtig en is slechts 6km minder dan mijn hoogste maandtotaal in deze eeuw (342 in mei 2009, in de voorbereiding op de Swissalpine marathon).
Deze Januari werd afgesloten, hoe kan het anders, in de sneeuw met een lange duurloop 33km op zaterdag en een 10km cross rustig uitlopen op zondag.
“Rondje Liemers”
Afgelopen zaterdag was ik op uitnodiging van RunnerMartin te gast in Duiven om een “Rondje Liemers” te lopen, een parcours van 33,5km in het stroomgebied van de Rijn waar deze Nederland binnenstroomt. Een voor mij geheel onbekend gebied, en natuurlijk ook daarom heel interessant.
Het had de avond en de nacht weer eens volop gesneeuwd en dat maakte de route en de omgeving er nog mooier op. Het was vooral in de natuurgebieden in de eerste helft werkelijk genieten en hele stukken konden we heerlijk draven op maagdelijk sneeuw, waar nog niemand voor ons was geweest. Bovendien was het prachtig mooi weer, het zonnetje deed volop z’n best en stond er niet veel wind, althans zo leek het op de heenweg. De handschoenen gingen al na een paar km uit, zo lekker rennen was het.
Vanuit Duiven liepen we richting Loo en vandaar langs de Rijn naar Panningen en RIjnwaarden, daar waar de Waal zich van de Rijn afsplitst. Over de Rijn heenkijkend, zie je hier Duitsland liggen. Verder langs de Rijn lopend passeerden we dorpjes Tolkamer en Lobith, waar we naar 18km een korte pauze hielden. Martin´s vrouw had hier een “verzorgingspost” ingericht met koffie, thee, mueslirepen, ontbijtkoek en voor Donja zelfs een bakkie water. Ik liet mij een bekertje koffie en een ontbijtkoek welgevallen, en dat was voor mij ook een primeur. Het was überhaupt voor mij de eerste keer dat ik tijdens een training een pauze kende, en ook de 1e keer deze met koffie en ontbijtkoek te nuttigen. Enfin, wie steeds meer en/of langer loopt, moet hier toch ook aan wennen. En het zou ook de eerste keer worden dat ik langer dan 3 uur onderweg zou zijn, dus ik was toch al bezig met diverse primeurs!
Na een klein kwartiertje vervolgden we onze training en gingen we retour richting Duiven, maar nu bleek op de dijken met tegenwind het toch wat frisser te zijn en moesten de handschoenen weer aan. We passeerden de dorpjes Herwen en Aerdt en zo doe je in zo´n trainingsloopje ook weer wat aardrijkskunde op. Uiteindelijk bereikten we via een brug over het spoor het beginpunt Duiven weer, alwaar we in residentie-Martin nog even konden douchen en nababbelen onder het genot van een kop soep.
Het was een mooie en geslaagde trainingsloop, ikzelf had eigenlijk geen moeite met de afstand )het had misschien iets soepeler gekunt’ en dat was natuurlijk een mooie opsteker, want dit soort afstanden en trainingen zullen er met een grotere regelmaat in de loop van de (zomer-)maanden afgewerkt gaan worden.
Martin (en vrouw), nog bedankt voor deze leuke dag!
De foto's zijn afkomstig van Martin en Ronald, zie HIER voor een volledige reportage van Ronald
|
|
|
|
afgelopen week, niets bijzonders, gewoon trainen
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
25 Januari 2010 | 18:59:32
|
Over afgelopen week valt niet veel bijzonders te vermelden, of het moet zijn dat ik geslaagd ben in mijn opzet de trainingsomvang weer te verhogen. Op zich niets bijzonders, want het trainingsprogramma schreef dat voor. Nu is ook weer niet zo dat ik uitgewerkte trainingsschema’s hanteer, ik werk meer vanuit een aantal hoofdlijnen (lees: het uiteindelijke doel, de wedstrijden en weektotalen) die ik op een papiertje krabbel en verder zie ik wel per dag wat ik eens ga doen.
Afgelopen week moest dus de trainingsomvang verhoogd worden en uiteindelijk stopte de km-teller na 90 km in 7 trainingen. Uiteindelijk zijn dit resultaten die mijn benen in het logboek brachten:
|
ma |
Ontsp. Duurloop |
8 |
0:47 |
Overvecht, Fort De Klop, Park Vechtzoom |
|
dins |
Piramide-interval 1-2-3-4-5-4-3-2-1 (2:00/3:00) |
12 |
1:01 |
Oud-Zuilen-Fort De Klop-Overvecht |
|
woe |
Brugduurloop |
14 |
1:17 |
Zuilensering-M'broek-Maarssen 1R |
|
don |
Interval-duurloop 13x(1:00+2:00) |
10 |
0:52 |
Fortronde-Groeneweg-Tuinbouwweg-Sweverengseweg-Vechtdijk |
|
vrij |
Ontsp. Duurloop |
7,5 |
0:41 |
Overvecht, Fort De Klop, Park Vechtzoom |
|
zat |
Lange duurloop |
30,5 |
2:43 |
Vecht-Oostwaard-M'broek-Vleuten-De Meern-LeidseRijn-Utrecht-Zuilen |
|
zon |
Snelh 15x200 ( 2:30) |
8 |
1:00 |
Atletiekbaan Maarschalkerweerd |
De lange duurloop van zaterdag verliep voorspoedig, eigenlijk zonder problemen, als er al wat vervelends vermeld moet worden is de continu miezer die naar beneden kwam, een soort mix van regen/sneeuw/hagel/ijzel die voor iets meer afkoeling zorgde dan me lief was, maar ja ik ben dan ook een “mooi-weer-loper”. In een vrij constant tempo van zo’n 5:20 min/km draafde ik eerst langs de rivier “De Vecht” richting Maarssen, voordat ik bij Oostwaard i.v.m. de windrichting toch mijn bestemming wijzigde en i.pv. richting Tienhoven-Westbroek naar Vleuten-De Meern liep, dus eerst met tegenwind en dus met die miezer in m’n gezicht. Via wat extra lussen in Leidse Rijn en Zuilen voltooide ik uiteindelijk ruim 30km en voelde me daar best prima bij.
Op zondag had ik een snelheidstraining gepland op de atletiekbaan Maarschalkerweerd, maar had door de sneeuwval weinig hoop dat ik dit ook zou kunnen uitvoeren en had dus mijn Salomons maar aangetrokken omdat ik erop rekende dat het eerder een modder-/sneeuwloop zou worden op het Krommerijnpad. Aangekomen op de atletiekbaan bleek de binnenbaan sneeuwvrij gemaakt te zijn, zodat ik toch de geplande 15x200 kon lopen. Het was mijn eerste echte snelheidstraining sinds afgelopen zomer, en dat was merkbaar ook. De snelheid (41 seconden over 15x200 meter op een zeiknatte baan) viel op zich nog best wel mee, maar met de intensity (anaerobe drempel) had ik het best wel moeilijk, maar wat kan je anders verwachten na zo’n lange tijd.
Enfin zo is er dus weer een week voorbij gevlogen en zo vliegt januari ook alweer aardig voorbij.
Na 24 dagen in 2010 staan er 22 trainingen en 260 km in het logboek, loop ik na mijn revalidatie nu al 3 maanden voor op mijn schema van vorig jaar en draai ik goed op schema om met vertrouwen door te gaan richting alles wat er in 2010 op het programma staat.
De komende week gaat het programma verder met een rustige week, met slechts elke dag een 3-40 minuten training, behalve op zaterdag, als er een 33km-duurloop Rondje Liemers op het programma staat, georganiseerd door RunnerMartin in Duiven in het stroomgebied van de Rijn.
Nou, heb ik toch nog aardig wat kunnen vermelden, niets bijzonders weliswaar, over een heel gewone, saaie trainingsweek, toch? |
|
|
|
Opnieuw afgelastingen en non actief
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
18 Januari 2010 | 22:22:02
|
Opnieuw afgelastingen en non actief
Na een aantal weken van opbouwwerk was het afgelopen week de tijd aangebroken het even wat rustiger aan te doen, ook met het oog op de derde wedstrijd (10km) om de wintercup in Baarn op zondag 17 januari, waarbij ik voor het eerst weer eens echt wilde knallen.
Rustig aan doen betekent in mijn geval minder omvang lopen maar met het oog op de wedstrijd juist niet minder op snelheid te trainen. De omstandigheden maakten echte snelheidstraining nog niet mogelijk, maar op mijn intervalronde was goed te lopen en met de intervaltrainingen op maandag en woensdag was ik best tevreden. Op vrijdag (2 dagen voor de wedstrijd) zou ik dan de wedstrijdvoorbereiding gaan oppakken met zoals gebruikelijk een korte, maar felle intervaltraining.
’s Middags bereikte mij echter al het bericht dat de wedstrijd in Baarn was afgelast, een cross over 10km afgelast! Wat nu, andere (cross-)wedstrijden bleken ook al afgelast?
Een alternatief werd door GertN via Twitter aangedragen: De Drechtloop in Leimuiden over 10km (10 mile kon ook) en RunningRonald zou daar ook starten. Het leek een heel mooi alternatief, maar bij het checken van de website, bleek echter ook deze wedstrijd afgelast. (volgens een aantal berichten achteraf nogal voorbarig?)
Het zou dus geen wedstrijdweekend worden voor mij. De geplande wedstrijdvoorbereiding zette ik aan de kant en verving ik dan maar door een trainingsweekend. Diezelfde vrijdagmiddag werkte ik nog een volwaardige intervaltraining af en op zondag zou ik een duurloop van 2,5 uur plus willen gaan doen.
Helaas, zou! Vrijdagnacht kreeg ik last van maagpijn en diarree en voelde me daarna de hele zaterdag ziek, zwak en misselijk en had daar ook zondag nog de naweeën van met benen die aanvoelden zo slap als spaghetti.
Enfin, zo kwam er dus ook een eind aan mijn (“perfecte”) serie van 15 trainingen in de eerste 15 dagen van 2010, heb ik weer even m’n enkels en voeten lekker kunnen (sorry: moeten) laten rusten, maar denk ik wel vanavond (maandag) weer rustig aan een nieuwe serie te kunnen beginnen.
Een serie die volgens de planning dus eerst weer 2 opbouwweken zal gaan bevatten, alvorens ik weer even kan terugschakelen in de aanloop naar mijn eerst volgende evenement, de 30km in Schoorl op 14 februari.
Verder heb ik eindelijk ook wat knopen doorgehakt over het programma van de komende maanden. Het plan om op mijn 50e verjaardag de Kyffhäuser-Marathon
te lopen, heb ik laten varen omdat dit te lastig in te plannen is met al die andere zaken die in het leven spelen; het gaat nu niet alleen maar om hardlopen. Reden waarom ik dit jaar dus hoogstwaarchijnlijk ook niet naar de Bouillonante zal gaan.
De keuze van de marathon gaat nog tussen mijn woonplaats Utrecht (5 april, op een nieuw, plezieriger parcours) en Rotterdam (11 april), maar de weg daar naar toe staat nu min of meer vast:
Aan het reeds eerder aangekondigde programma heb ik nu de Phanos boscross op 21 februari toegevoegd, als opwarmetje voor het NK cross in Nijverdal/Hellendoorn 2 weken later. Ik blijf in mijn marathon-voorbereiding dus gewoon lekker crossen lopen en zal daarna proberen 2 "snelle" wegwedstrijden te lopen in Reeuwijk (Plassenloop, 15km op 21 maart) en Zandvoort (Circuitloop, 12km op 28 maart en dat is maar 1 week voor Utrecht).
 Blijft nog over de vraag hoe ik de "Be More Ultra Tour", dat fantastische initiatief van 3 hardlopers (Leonie, Martine, Pieter) die in 5 dagen 250km lopen, in dat programma kan mixen. Eigenlijk wil ik graag een hele etappe van 50km lopen, mijn "ultra-debuut", maar of dat verstandig is minder dan 2 weken voor Utrecht/Rotterdam, als ik toch wil proberen mijn kwalificatie voor Boston 2011 te behalen? Enfin dat zien we later nog, als ik meer weet over mijn vorm voor de marathon en of die kwalificatie realistisch is. |
|
|
|
Januari
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
11 Januari 2010 | 22:00:19
|
JANUARI
Januari is nooit een favoriete hardloopmaand van mij geweest, zal het waarschijnlijk ook nooit worden. Traditioneel is het maand van opbouwen naar het voorjaar toe, naar de voorjaarsklassiekers en voorjaarsmarathons toe, en zo heb ik januari ook altijd beleefd. Januari was de maand die volgde op die gezellige decembermaand. Januari was altijd al een maand waar ik door heen moest, donker, koud en vaak met rottigheid in welke vorm dan ook. Als ik januari goed doorstaan had, kwam de rest van het jaar meestal wel goed, en dat was ook precies mijn drijfveer om januari door te worstelen.
Eigenlijk is daar theoretisch nooit verandering in gekomen, praktisch wel, omdat ik me bedacht om van de deugd ook een genot te maken. Vorig jaar verscheen ik voor het eerst in mijn toch al 28-jaar lange hardloop-“carriere” aan de start bij klassiekers als in Egmond en Schoorl, niet om daar topprestaties neer te zetten, maar wel om te genieten en natuurlijk om toch die basis neer te leggen voor die prestaties die ik in het voorjaar wilde leveren.
Dit jaar volg ik nagenoeg dezelfde weg, maar wel met een achterstand ten opzichte van vorig jaar natuurlijk, zowel op conditie als op snelheid, uiteraard als gevolg van de blessure en de revalidatie daarvan. Ik ben dan wel aardig op de terugweg, maar ben er nog (lang) niet. Conditioneel kom ik er wel, daar ben ik van overtuigd en dat is gewoon een kwestie van lopen, lopen en lopen. En juist daar passen een aantal wedstrijden natuurlijk heel goed in; genieten en gezelligheid en sfeer; lopen gaat dan vanzelf.
Helaas heb ik de Derde Kerstdagloop en nu ook de Halve van Egmond (ik zou daar met Hardlopert Kees en Runningcobbler John naar toe gaan) dus al uit mijn programma zien wegvallen. Beide keren heb ik dat opgevangen met trainingsarbeid te verrichten en zelfs meer kilometers te lopen dan oorspronkelijk gepland.
Ja, dat lopen gaat best wel goed, en meestal is dat best wel mooi en leuk. Zoals dit weekend. Geen Egmond, dus gelijk zaterdagmiddag de loopkleren aan en een stukkie gelopen. Misschien blijf ik wat langer weg had ik gezegd toen ik vertrok. Enfin, 2 uur, 25 minuten en 25km later was ik weer terug, Eigenlijk heb probleemloos gelopen, zonder voorbereiding en zonder bedoeling en zonder proviand, en van de omstandigheden nauwelijks last gehad. Ja het waaide wel (soms hard) en (vooral) met tegenwind was het koud, maar het was best goed te doen en hele stukken liep ik zelfs zonder handschoenen of muts.
En zondag sneeuwde het tijdens de training, eigenlijk wilde ik een interval lopen op de atletiekbaan (tempo/snelheidswerk) maar ik was hier wat huiverig voor en verkoos toch een “natuurloop” op mijn Salomons over het besneeuwde Jaagpad langs de Krommerijn. Helaas had ik nu maar beperkt tijd (5 kwartiertjes, moest op tijd terug zijn om Geoffrey weer op te pikken bij Galgenwaard na de honkbaltraining), maar ook nu had ik gevoel nog tijden te kunnen doorlopen in deze prachtige omgeving.
Conditioneel kom ik er wel, zoals al eerder vermeld, maar hoe kom ik weer terug op tempo, op snelheid? Dit (kou/wind/gladheid) zijn niet die omstandigheden om optimaal interval/snelheid te trainen, die aspecten die een belangrijk onderdeel vormen in mijn programma. Misschien moet ik mij er nu ook niet te veel mee bezig houden, maar ik wil toch wel graag weer straks in het voorjaar minstens dezelfde tijden kunnen realiseren als afgelopen jaar.
Nog steeds wil ik graag mijn kwalificatie voor de Boston-marathon realiseren, het liefst dit voorjaar, maar dan moet ik aan snelheid/tempo winnen. En daarom twijfel ik nog steeds wat te doen dit voorjaar, waar die marathon te lopen. Wordt het Utrecht, wordt het Rotterdam, of wordt alles helemaal anders? Want behalve die snellere marathon (3:20 moet reëel zijn), wil ik nog veel meer andere lopen en/of trails doen.
Enfin, belangrijk op dit moment is natuurlijk gewoon (door-)lopen, en dat gaat goed en gelukkig heb ik geen enkele last van mijn enkel, ook op de sneeuw, de gladheid en de oneffenheden van het Jaagpad heeft die zich goed gehouden. Enige probleem is mijn andere voet, die het nu al een paar weken blijft presteren regelmatig blaren te produceren, zowel op als onder de voet als tussen de tenen onder de tenen, op de tenen. En dat terwijl ik in 28 jaar eigenlijk nooit blaren heb gekend??!!
In de komende periode zal ik aanstaande zondag 17 januari de derde wedstrijd van de Wintercup in Baarn lopen en heb ik mij onder voorbehoud aangemeld bij RunnerMartin voor een gezamenlijke 33km training Rondje Liemers (Nabij Duiven; meer info op Martin’s blog) op 30 januari, mits ik in de trainingsopbouw aan deze afstand toekom (en na de afgelasting van Egmond en de vervangende 25km-duurloop afgelopen zaterdag lijkt dit binnen bereik te komen).
En verder is alleen de 30km van Schoorl (14 feb) een vaststaand agendapunt en zal ik mij ook weer aan melden voor het SPAR-NK-Cross-Masters in Nijverdal/Hellendoorn op 6 maart, de editie van vorig jaar in de modder van Gilze-Rijen is mij prima bevallen en past prima in de voorbereiding op zowel de lange afstand als de trails. Het parcours dit jaar is zeer gevarieerd en uitdagend: zie ook hier.
Voor de rest is het even aankijken hoe het zich ontwikkeld en het motto van de Transalpinerun hanteren. `KEEP ON RUNNING`. Hardlopen moet een gewoonte zijn. En na 11 dagen januari, staan er 11 trainingen en 137km in het logboek. Daarmee ben ik aardig op weg.
NK CROSS:
|
|
|
|
|
|
