| |
 |
Puinduinrun, Haagse Alpen bedwongen
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
24 Januari 2012 | 21:59:14
|
Start voorbereiding op zomerse Alpen-avonturen
Puinduinrun, "Haagse Alpen-Toppen Bedwongen"
 Zondag stond er een uniek loopgebeuren gepland; de Puinduinrun in de “Haagse Alpen”. Vorig jaar had ik hier ook al voor ingeschreven, maar moest toen door een hamstringblessure verstek laten gaan. Deze keer wilde ik het natuurlijk wel graag ervaren en daarmee symbolisch ook de voorbereiding inluiden op het echte Alpen-avontuur dat mij in de zomer te wachten stond.En dus al vroeg op de fiets naar het station, per trein naar Den Haag en per tram naar Loosduinen en (inmiddels in een miezer-regentje) te voet naar de voetbal-kantine, een bekertje koffie en vervolgens naar de juiste voetbalkantine aan de andere kant van het veld om daar mijn startnummer (en het Haagse Springtouw) in ontvangst te nemen en om te kleden.
En zo begon ik een uur voor de start al aan mijn warming-up, het inlopen en de parcoursverkenning; ik wilde eerst wel eens ervaren hoe met name die “angstaanwekkende” trappen er nou in het echt uitzien en hoe ze te belopen zijn. Ik had in de vorige week al wel speciaal getraind op de trap bij de Demkabrug over het Amsterdamrijnkanaal en op de trappen van het station Utrecht-Zuilen.
De trappen bij de Puinduinen bleken toch een maatje groter, hoger!
En eenmaal boven bleek een herstelfase er even nog niet in te zitten; je kreeg gelijk een bijna stormachtige wind pal in je gezicht die je zowat je weer van de duinen af deed waaien.
Goed, dat was dan dat, inmiddels toch weer droog geworden, weer terug naar de kleedkamer onderwijl Fred en Bjorn ontmoet en kort gesproken, wedstrijdkleding aantrekken en vervolgens op naar de start, welke om 11:00 uur zou plaatsvinden. Drie ronden van 3,5km stonden er op het programma, elke ronde met 3 trappen te beklimmen en verder natuurlijk het gebruikelijke duinen-parcours, dus continue glooiend met af-en-toe wat zanderige en modderige ondergrond, maar goed te belopen.
Twee nagenoeg indentieke foto's, genomen op dezelfde plaats, maar in 2 verschillende rondes. Zoek de verschillen........
Het was op de smalle paden in de eerste ronde natuurlijk erg druk en dat voorkomt dus een snelle start. En dat was natuurlijk ook niet echt erg, want een (te) snelle start zou tot flinke fysieke problemen kunnen leiden bij de trappen.
Het duurde toch zo’n 1,5km over duinpaden, inclusief een klein zandstrookje, alvorens de eerste trap zich aandiende, inmiddels had ik een comfortabel ritme gevonden, maar toch stokte het toen de vele lopers voor mij al “wandelend” naar boven gingen en ik dus ook toen er geen ruimte was om dat hardlopend te doen. Overigens is het bijna net als in de “echte Alpen”; lopend naar boven gaat bijna net zo snel en zeker zo comfortabel als rennend. Alleen is dit rennend wel te doen, daar zijn ze (net) niet te hoog voor, hoewel ze wel behoorlijk steil zijn en soms met “hoge” treden.
De afdaling ging natuurlijk wel hard over een gewoon duinpad, daarna via een paar loopplanken dezelfde sloot een paar keer oversteken, over een grasstrook en vervolgens dezelfde heuvel aan de andere kant via opnieuw een trap weer terug omhoog, deze keer wel helemaal “rennend”. Boven kreeg je de wind van voren, kwam je nog nauwelijks vooruit en met tranen in m’n ogen van die koude wind was het even later via weer een trap de afdaling in. Daar volgde een klein stukje modderigheid, die elk rondje natuurlijk modderiger werd en dan ook de derde trapbeklimming, die ook nog “rennend” gehaald kon worden. Dat zijn 3 trapbeklimmingen in ongeveer 1km. Opnieuw volgde een afdaling en uiteindelijk de laatste ˝ km over een verhard fietspad naar de finish.
En zo was het 3 rondjes; mijn eerste rondje was de langzaamste in 18:10, mede natuurlijk door de drukte op het parcours en een behouden start. De tweede ronde ontstond er meer ruimte, omdat het veld zich natuurlijk verder uitstrekte over het parcours en ook omdat de deelnemers aan de 3,5km natuurlijk al finishten. Mijn 2e ronde ging iets sneller, hoewel ik toch wat last had van een heel lichte miezer en m’n tranende ogen, waardoor ik weer eens brilloos moest lopen, niet optimaal natuurlijk op de lastige trappen. Die 2e ronde liep ik in 17:35, de 3e ronde voltooide ik nog iets sneller in 17:25 (ondanks dat ik nu toch de laatste stukjes trap “lopend” omhoog liep), maar dat was natuurlijk omdat een versnelling mogelijk was op het laatste stuk fietspad zonder dat je opnieuw de duinen of trappen nog op hoefde…..
En zo finishte ik in een officiële tijd van 53:25, mijn eigen stopwatch liet 53:15 zien, maar die begon pas te tikken toen ik 10 seconden na het startsignaal zelf kon starten.
Het was niet de snelste race in mijn carriere, dat zal duidelijk zijn. Het was ook niet mijn instelling om de Puinduinrun zo snel mogelijk af te raffelen, maar wel met enige reserve toch een zo hoog mogelijk ritme te draaien, maar toch ook volop van de loop kunnen genieten, ondanks het keiharde “afzien” in het traplopen….
Na de finish weer even omkleden en een stuk uitlopen; iedereen die mij kent weet dat ik van duinen en strand houd…… En dus verdween ik even later weer voor een stuk tegenwind worstelen door de duinen en een stuk laagvliegen over het strand  om na een dikke 3 kwartier weer terug te keren naar kleedkamer en douche, ondertussen ook nog even Richard ontmoet en kort gesproken.
Het was een mooi dagje zo, met toch ook in totaal een dikke 21km in de pocket; een uiterst mooi begin van de “echte” voorbereiding op de “echte” Alpen-avonturen!
En op de terugweg nog een keer Fred ontmoet op het station DenHaag CS; ik had ook nog mee gekund naar de “Winterbierfestival” in Gouda….. |
|
|
|
|
hard hardlopen in Wintercup-3, Baarn
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
18 Januari 2012 | 21:18:30
|
BAARN, 15-01-2012
HARD HARDLOPEN IN WINTERCUP-3
Zondag reisde ik weer eens af naar Baarn, voor de laatste race om de Wintercup, een competitie van 3 crossen waarvan de beste 2 resultaten meetellen voor het eindklassement. Een korte blik in mijn wedstrijd-geschiedenis vanaf 1982 leerde mij dat het de 25e keer was dat ik bij een wedstrijd van de Wintercup van start zou gaan; een serie die ik in 1984-’85 trouwens als winnaar afsloot; destijds nog met afstanden van 10, 15 en 20km in de bossen achter het Paleis Soestdijk en die toen alle 3 meetelden voor het eindklassement. Het was de strenge winter waarin Evert van Bentum de Elfstedentocht won en de laatste race bij de Wintercup in Baarn over 20km in vrieskou en over ijsvlaktes gelopen moest worden en ik dat op spikes deed……ik bleek gedurende de wintermaanden fysiek de sterkste, niet de snelste maar werd wel eindoverwinnaar zonder een wedstrijd te winnen.
Tegenwoordig is alles anders natuurlijk; de 1e wedstrijd deze winter had ik aan mij voorbij laten gaan omdat ik toen koos voor een snelle race over 5 mile op Het Lint; de 2e wedstrijd liep ik grotendeels te harken en kwam ik uit op 44:02 en deze keer zou dat toch beter moeten kunnen.
Tijdens het inlopen over de parcoursronde merkte ik echter dat het zanderige bosgrond toch wat losser was dan gebruikelijk, maar dat het verder prima loopomstandigheden waren, beetje frisjes dat wel, maar het is toch januari. Een lesje van de vorige wedstrijd had ik in mijn oren geknoopt; niet meer zo fanatiek starten!
 
En zo ging het ook; de aanloopronde ging een handvol seconden rustiger, de eerste ronde kwam ik geleidelijk op stoom en noteerde nagenoeg dezelfde tussentijd. Moest ik in wedstrijd-1 daarna aan tempo inboeten; deze keer was ik wel in staat op stoom te blijven en het tempo vast te houden. En dus won ik van mezelf ten  opzichte van een maand geleden en liep dat verschil elk rondje met een dikke 20 seconden op en dat is toch zo’n 10 sec/km. Pas in de slotfase bereikte ik toch wel weer de harkfase, maar ach dat mag in een wedstrijd. Na 4 ronden door het bos finishte ik op het grasveld bij het bosbad in 42:40 en dat is 82 tikken sneller dan in december. Een verschil was ook dat in de voorgaande wedstrijd ik regelmatig werd ingehaald en dat in deze wedstrijd deze rol omgedraaid was; en dat geeft toch ook best een fijn gevoel, naast natuurlijk het gegeven dat ik gewoon 10km weer eens hard hardgelopen heb…..
En dat is natuurlijk het grote doel voor mij in de wintermaanden, altijd al geweest; HARD hardlopen en omvang opbouwen in de wintermaanden.
Ik zit dus op schema…….
Deze week is, net als afgelopen week, opnieuw een vrij rustige week in de opbouw naar de Puinduinrun zondag in Kijkduin, Den Haaget HH. Een bijzondere wedstrijd, zoals ik die zo graag meepak; lekker hard crossen door de duinen en over de trappen in de “Haagse Alpen”, eigenlijk staat dat best wel mooi, een half jaar voor mijn avonturen in de “Echte Alpen”.
|
|
|
|
De afgelopen weken; update
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
11 Januari 2012 | 19:11:25
|
De Afgelopen Weken, een Update:
VIB-trimloop, Maarssenveen
Sylvestercross, Soest
Samenloop Claudia
FlorijnWinterloop Woudenberg
HazenvoorPasen, Het Lint, Utrecht
De afgelopen weken stonden er toch wel een behoorlijk aantal activiteiten op m'n programma, of konden daar zonder veel moeite aan worden toegevoegd.
Na een periode vlak voor kerst waarin ik 154km draaide in 10 dagen; was het even tijd voor een testloopje om wat wedstrijdhardheid op te doen voor de Sylvestercross.
Een mooie aangelegenheid hiervoor zijn de maandelijkse VIB-trimlopen, op het mij zo bekende parkoers rondom de Maarsseveense Plas.
Naar keuze kan je hier afstanden lopen van 2,5-5-10-15-20-21,1km
Ik ging voor een snelle 5km en deed dan ook mijn gebruikelijke uitgebreide wedstrijdvoorbereiding. Bij de start maar ook na afloop nog even aan de babbel met Herman Lenferink, die ik al sinds mijn 1e hardloopleven ken en momenteel trainer is bij AV Phoenix, maar nog regelmatig bij regionale lopen, maar ook bij baanwedstrijden ontmoet.
Om 11:05 de start en natuurlijk gelijk op full speed weg, een 5-tal lopers en een paar kinderen voor me, maar die kleintjes houden dat (nog) niet zo lang vol. Km-tijden van 4:00-4:05-4:09-4:10 en 3:59 brachten me na 5km teug bij de finish in 20:23. Na alle blessureperikelen kon ik daar verder tevreden mee zijn, vooral dan met de snelle laatste km.
Ook John de Boer (en Ans ook) liepen mee, deden de 10km, en na even wachten kon ik met John nog een rondje "uitlopen". Dat ging overigens in een steeds hogere versnelling en bij het passeren van het pacersgroepje van 5:00/km na 3km raakte ik John kwijt. Ik zag hem steeds verder weglopen, had zelf geen zin in een "inhaalrace" tijdens m'n uitlooprondje en zag John dus pas na de finish weer terug.....
Zoals altijd weer loodzwaar, zoals altijd kapot, en zoals altijd: prachtig; hoe de omstandigheden ook zijn. Vandaag: regen, veel regen; maar niet voor en tijdens de start en de beginfase. Wel daarna, dus extra lastig voor mij als brildrager en daarna dus als brilloze loper. Enfin, het was dus weer flink stoempen door de bossen, over de heuveltjes, langs en door de modder en de over zandvlaktes van de Soester Duinen.
Geprobeerd om een harde wedstrijd te lopen, de 1e ronde lukte dat ook best wel, maar daarna vloeide iedere zandbak-passage die hardheid steeds iets verder weg en werd het dus steeds meer worstelen.
Eigenlijk is dat ieder jaar weer zo; de Sylvestercross ligt mij niet, maar toch kom ik elk jaar weer terug. Het is zo'n unieke loop, elk jaar verschillend door de omstandigheden; hij heeft met al z'n traditie gewoon ook veel charme.
Leuk om Falco weer eens even te spreken en ook Herman was er weer, natuurlijk....
Links: met bril; rechts: zonder......Sylvestercross 2011
Al een tijdje had ik contact met Claudia om een keertje te gaan samenlopen; maar kwam dat er steeds niet van, zoals bij de UHT, waarbij ik dus in m'n uppie zonder Garmin "niethopeloosmaarwelplezierig" heb lopen dwalen en Claudia de route vrij moeiteloos uit Garmin had weten te vinden......
Afgelopen woensdag in mijn laatste vrije werkloze weekje hadden we dus wel een date en gingen we in de omgeving van Katwijk rondrennen. Het was een behoorlijke winderige dag; maar daar hadden we de eerste paar dwaal-kilometers door het Katwijkse Panbos geen erg in; dat bleek pas later toen we pal tegen de storm in door het duingebied naar Wassenaar liepen en bij Wassenaarseslag het strand op gingen voor de terugweg richting Katwijk. Het bleek vloed en de storm joeg de golven met de schuimkoppen nog verder het strand op, zodat slechts een smal en schuin oplopend stukje strand overbleef om te lopen; als dat al zo was; hele stukken bivakkeerden we door de schuimkopppen, regelmatig waren de golven niet te ontwijken en een paar keer liepen we tot bijna kniehoogte door het water......Maar was dit gaaf, en was het mooi aan zee!
Volgende keer maar verder tot Noordwijk?? Nu bij Katwijk toch maar het strand af, en door de duinen en het Panbos weer terug naar het beginpunt en daar bij het pannekoekenhuisje nog een drankje gedaan.
Dank je Claudia, het was een heerlijke loop; ik heb er van genoten!
Drie dagen later stond de FlorijnWinterloop in Woudenberg op het programma; een heel bekende loop, die ik echter in mijn (bijna) 30-jarige hardloopleventje nog nooit had gedaan; nou was dat in de beginjaren ook niet mogelijk want we hebben het nu over het 25jarig-jubileum van deze loop. Lang heb ik getwijfeld over hoe en welke afstand ik hier zou lopen; hou er niet zo van om in de wintermaanden lange afstanden hard te gaan hardlopen; uiteindelijk besloot ik na de date met Claudia wel de lange afstand te kiezen, maar dan op een rustig en comfortabel tempo, vooral toen ik later ook nog gevraagd werd om de volgende dag nog eens 24km te gaan pacen bij HazenvoorPasen. Belangrijkste doel in deze 1e week van het nieuwe jaar: veel kms maken! In de volgende2 weken kan ik mij dan weer lekker uitsloven in 2 crossen.
De FlorijnWinterloop dus; een gezellige ontmoetingsplek ook voor vele bekenden, waaronder m'n oud-collega van begin jaren '80 Robert de Graaf, die destijds door mij met het loopvirus werd besmet.....maar daarna helaas heel lang uit beeld verdween tot deze dag dus. Helaas was de tijd voor de start echter tekort voor een uitgebreide babbel. Verder ook Els, Kees en (deze keer de andere) John, en ook de hardlopende Boer John, Rick, Esther en Kitty, Petra en Eric en m'n 1e kennismaking met Annemarie en Anita.
Petra gaf aan dat zij tussen de 5:00 en de 5:10 wilde lopen en dat vond ik zelf ook een prima schema om zelf te hanteren, dus het idee ontstond om samen die 25km te gaan lopen.
De start op sportpark De Grift was om 10:30 uur; het was droog en soms zelfs ook nog helder. Dat was een uur eerder nog wel anders, het leek nog wel nacht toen ik om 9:00 uur op de heenweg in de trein zat. Het was 's middags ook anders, toen kwam de regen weer gestaag naar beneden.....
Enfin, de route liep eerst een rondje door en rondom het plaatsje  Woudenberg en na 9km volgde het originele parcours van de 16km-loop.
De km-tjes werden gestaag in een vrij constant tempo-tje afgewerkt en onderweg hadden we het prima naar onze zin; ondanks of misschien ook wel dankzij, zoals Petra later becomentarieerde, de hijger en de zweter (...) in een groepje lopers dat het achter ons ook wel naar de zin had en mooi kon profiteren van ons  "haaswerk"......Ach, prima toch, des te meer plezier het mij geeft als ook anderen een persoonlijke toptijd kunnen realiseren......
Toch raakten we geleidelijk steeds meer volgers kwijt, JohnH kwam plotseling na zo'n 20 km nog even voorbij razen en af en toe haalden we zelf ook nog wat lopers voor ons in. Dat maakt wel duidelijk dat het met ons wel goed ging ook, en uiteindelijk zouden Petra en  ik zonder enig verval (goed,; die tempoverhoging zat er niet in....) met z'n 2en naar de finish toe draven; die 1-na laatste bocht toch maar links draaiend (we zagen er nog goed uit, volgens de parcourswacht konden we ook rechts voor een extra stukje....). We finishten deze 25-km op het Sportpark na 2:07:52, en daar waren we allebei best tevreden mee....
Na afloop douchen, nog even nababbelen in de kantine, velen hadden mooie prestaties neergezet en daarna een gelukje dat ik   met Kees en John kon terugrijden naar Utrecht. Het was een mooi dagje zo.
De volgende dag was ik gevraagd om als haas mee te lopen bij "HazenvoorPasen", de serie voorbereidingslopen voor de Utrecht-Marathon, georganiseerd door AP op Het Lint, in het Utrechtse Leidsche Rijn. Voor mij een uitstekende gelegenheid om eens haaservaring op te doen, en bovendien om te leren "langzaam" hardlopen. Het beoogde tempo van 6:00/km is daarvoor voor mij natuurlijk ideaal. De afstand die deze dag op het programma stond: 24km, oftewel 3 rondjes over Het Lint, een autovrije geasfalteerde route rondom het Leische Rijn Park (tegenwoordig: Maximapark). Ook ideaal voor mij, in de opbouw van het km-totaal! Ook de welbekend Hardlopende Boer John was van de partij om te gaan hazen; hij zou dat doen voor de 5:40/km-groep. Overigens kwam er voor mij van echt hazen niet veel terecht, er bleken toch voldoende hazen van de organisator zelf aanwezig, maar wel nuttig voor mij, omdat ik toch zelf vrijwel constant mede op kop liep en (volgens mij althans...) ook zelf een constanter tempo liep.
En zo was in week-1 van 2012 mijn 1e 100km-week ook een feit.
En eigenlijk was het ook een heel mooie loopweek geworden, waarmee ik blij ben met het gevoel en de progressie. De 2e stap in de voorbereiding naar Davos is gezet; eigenlijk maar een klein stapje, maar wel eentje die mij het vertrouwen geeft dat ik het aankan!
De komende 2 weken staat er de geplande terugschaling gepland; met op de komende 2 zondagen een crosswedstrijd. Op de 15e is dat de Wintercup in Baarn; de 22e de Puinduinrun in Den Haag. De Wintercup is mij natuurllijk bekend; in december liep ik daar de 2e wedstrijd van de serie nogal moeizaam; zondag hoop ik in de 3e wedstrijd (finale) dat het toch wat soepeler mag gaan.
|
|
|
|
The Year that was & The Year that will be
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
02 Januari 2012 | 20:38:32
|
THE YEAR THAT WAS & THE YEAR THAT WILL BE......
Terugblik 2011 & Vooruitzicht 2012
Traditiegetrouw zo rond de jaarwisseling een terugblik op het voorbije jaar en een vooruitzicht naar het komende jaar.
Na het ongelooflijk mooie jaar 2010 waren er voor 2011 ook een aantal hoogtepunten gepland, dat waren met name de deelname aan de Boston-marathon en een geplande (PR-masters-) recordpoging tijdens de Amsterdam-marathon.
Maar het jaar begon op het verkeerde spoor en als ik al eens het juiste spoor vond, zou ik nooit voor langere tijd kunnen blijven volgen. Grappig is dat je dit ook letterlijk zou kunnen opvatten in sommige van mijn avontuurlijke (trail-)runs gedurende het jaar, maar de juiste interpretatie is natuurlijk die van de diverse kwetsuren die me dit jaar parten hebben gespeeld.
 Het jaar begon met de hamsringblessure die me in januari grotendeels aan de zijlijn hield. Februari werd de maand de comeback die bekroond werd met een zeiknatte maar heel mooie en gezellige weblogloop in Uden bij Tiny. In maart pas m'n 1e echte optreden bij de Driebergenloop en daarmee leek ik in mijn voorbereiding op de Boston-marathon (18 april) toch nog op schema terug te komen.Juist ja; leek!
Roestvorming in voeten, enkels, kuiten en pezen (alles dus in de onderbenen wat zeer (lees; pijnlijk) kon zijn, was dat ook; onverklaarbaar!
Bij Andre's Kromme Rijn Marathon werd dit nogeens overduidelijk en in de daarop volgende weken kwam er van trainen niet veel terecht.
Toch vertrok ik uiteraard wel naar Boston, die marathon zou ik natuurlijk wel lopen; dan maar zonder goede voorbereiding. En het werd natuurlijk een onvergetelijk hoogtepunt uit mijn hardloopcarriere, wat een schitterende dag en wat een schitterend mooie route en topambiance; een topmarathon. Uiteraard geen topprestatie, dat kon niet meer verwacht worden, wel de moeizame worsteling in de laatste 15km, maar toch die fantastisch mooie finish in Boylston Street nog binnen de 4 uur.
Twee weken later was ik alweer terug in Boston, en in de staat Connecticut, waar ik die week met het honkbalteam doorbracht, maar natuurlijk ook van de gelegenheid gebruik maakte om een paar heerlijke en prachtige (trail-)runs te lopen in de schitterende state-parks, hoewel ik natuurlijk nog steeds niet over de vereiste vorm en conditie beschikte.
Na deze 2 USA-trips in korte tijd, was het toch zaak om het lichaam wel in de gewenste vorm en conditie te brengen voor de 2e grote uitdaging van 2011; de Amsterdam Marathon.
Heel geleidelijk verdween de roestvorming in de voeten, enkels, kuiten en pezen; heel geleidelijk werd het hardlopen weer gewoon uuhh.....hardlopen; ging dat allemaal weer steeds makkelijker en via een aantal baanwedstrijden, de IJsselsteinloop, de Stoomtramloop, de Beachrun voelde ik mij sterker en sneller worden.
In juli begon de conditieonele opbouw, het resulteerde in een topmaand van 361km en in augustus stonden er een paar heel mooie evenementen op het programma in het kader van de opbouw van het duurvermogen:
Een prachtige trail van 36km en ruim 1000 hoogtemeters in Val d'Heure en een (letterlijk) bliksemsmooi avontuur in de marathon in de GaiaPark Dierentuin in Kerkrade.
Alles leek helemaal op schema voor een topprestatie in de marathon van Amsterdam. Zoals bekend wilde ik in Amsterdam nog 1x bekijken waar m'n huidige grenzen liggen op de marathon-afstand; nog  1x wilde ik helemaal op m'n top een marathon lopen. Duurvermogen was in orde, snelheid was in orde; wedstrijdhardheid vormde in de laatste maand het voornaamste aandachtspunt.
En toen ging het mis; een pijnscheut in de knieholte, naar later bleek een uitvloeisel van een kuitblessure. Opnieuw werd het improviseren, rusten en "ontziend trainen", het programma moest worden omgegooid en slechts 1 testloop kon ik nog uitvoeren, de Zegerplasloop in Alphen a/d Rijn, maar de hitte van 28 graden die dag maakte een hardheidstest bij voorbaad al kansloos, zeker toen er opnieuw een pijnscheut door die knieholte schoot.
Een noodzakelijke rustweek volgde en slechts 1 week resteerde voor Amsterdam.
 Op die 18e oktober kon ik wel starten in het Olympisch Stadion, maar voorzichtigheid was geboden en de gewenste vorm was dus niet aanwezig. Het werd dus een tochtje door Amsterdam en heen-en-weer langs de Amstel in de comfort-zone; en eigenlijk verliep dat helemaal prima; het was een prachtige dag, weliswaar wat frisjes, en probleemloos draaide ik de km-tjes achter elkaar af om na 3:34 in het Olympisch Stadion weer terug te keren; een marathon waar ik volop van heb kunnen genieten.
De geplande herstelpauze (na een record-marathon) was nu niet noodzakeljk, ik kon dit gewoon beschouwen als weer een nieuw opstartpunt.
En opnieuw bereikte ik een moment waarop ik eindelijk naar de echte vorm leek toe te groeien; leek want in de "finish-gerade" van de LintloopMax in Utrecht schoot opnieuw die pijnscheut door de knie.......
Opnieuw dus terugslag, opnieuw improviseren, fysiotherapie, programma-aanpassingen; het werd gewoon een hele maand heel rustig lopen en wegblijven van intensief interval en snelheidswerk.
Daarmee kon ik wel nog tot 2x toe lekker dwalen in de Utrechtse Heuvelrug Trail. Het juiste spoor daarbij werd "niet altijd" gevonden, wel hoop ik het juiste spoor in mijn hardloop-programma hierbij weer gevonden te hebben.
December heb ik voor het eerst sinds uuhh......een jaartje of 20 in elk geval weer (dik) boven de 300km afgesloten en mijn programma vertoont intussen ook weer alle mogelijke aspecten.
En met een totaal van ruim 3100 km staat 2011 toch "gewoon" op de 2e plaats in m'n 2e hardloopleven, na het TAR-jaar 2010 (ruim 4100km)
In het kort 2011:
Veel kwetsuurtjes, waardoor het jaar niet is geworden wat er van verwacht werd qua prestaties. Ondanks dat, heb ik wel die hoogtepunten kunnen doen zoals die gepland waren. Absoluut hoogtepunt was natuurlijk de Boston Marathon, maar daarnaast ook heel erg genoten in Connecticut, in Val d'Heure, in de GaiaZoo en in Amsterdam en op de Utrechtse Heuvelrug, maar ook van al die "kleinere" loopjes, die stuk voor stuk helemaal de moeite waard waren!
Vooruitzichten, plannen 2012
Dat laatste is natuurlijk een belangrijk gegeven: Mijn programma vertoont intussen weer alle mogelijke trainings-aspecten en de omvang is op peil!
En dat is natuurlijk wel van belang als ik de plannen die ik heb ook wil gaan uitvoeren.
Het uiteindelijke doel is de Swiss Alpine Marathon in Davos eind juli. In 2008 heb ik daar kennis gemaakt met het berglopen en het bijbehorende bergloopvirus; in dat jaar de 1/2 marathon gelopen; in 2009 de hele marathon met een "Fractuur Maissoneuve" (enkelfractuur met gebroken kuitbeen) uitgelopen en voor 2012 staat dan de ultieme afstand; de 78K, op mijn programma.
Dat betekent dus veel loop-kms maken, en dus is het wel van belang dat ik in elk geval nu op het nivo ben dat ik daarvoor gewenst acht en dus ook daadwerkelijk de voorbereiding kan beginnen.
Veel marathons in de voorbereiding, lange duurlopen ook van 50km in de training zoals het "Rondje Utrecht" en de "Vechtroute Muiden-Utrecht", mogelijk de 6-uurs van Steenbergen.
In het kader links staat een voorlopige opsomming van evenementen, deze is niet volledig, maar voor sommigen heb ik al ingeschreven. Hoe het er precies allemaal gaat uitzien is op dit moment natuurlijk niet precies duidelijk en hangt natuurlijk ook van vele andere aspecten af, zoals mijn nieuwe baan, waarmee ik op 9 januari ga beginnen.
Het gaat in elk geval een heel boeiend jaar worden met heel veel mooie loopevenementen. |
|
|
|
5 jaar jubileum weblog
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
25 December 2011 | 11:12:18
|
5 jaar lang weblog Rudolfverhoef/RUnningRUud
Komende zaterdag staat alweer de Sylvestercross in Soest op het programma; een loop waar in in m'n 2e hardloopcarriere traditioneel aan meedoe, sinds 2002. Alleen vorig jaar moest ik afzeggen toen een hamstring-blessure roet in het eten gooien.
De editie van 2006 leverde mijn eerste blogje (HIER te lezen) op met deze foto:
Mijn weblog bestaat dus inmiddels 5 jaar en dankzij het webloggen heb ik ook vele nieuwe hardloopmaatjes ontmoet en ook mooie en leuke hardloopavontuurtjes beleeft.
Zaterdag, oudjaarsdag dus, de Sylvestercross in Soest; 4 rondjes van 2km door de bossen van Soest en de mulle zandvlaktes van de Soester "Lange Duinen".
Sinds mijn laatste optreden in de Wintercup heb ik mij louter toegelegd op trainingsarbeid, had niet zoveel zin om te reizen naar andere loopevenementen en ik lijk eindelijk in een soort van flow te komen en vond het dus wel belangrijk om in die flow een gepaste km-omvang te maken. Wat dat betreft ligt de focus natuurlijk al richting de (lange) bergloop-avonturen voor komende zomer.
En inmiddels heb ik deze december-maand dus al een record km-omvang (voor december-maanden sinds uuhh, waarschijnlijk midden jaren '80...???) gerealiseerd; met nog een hele week te gaan, overigens met louter kortere trainingen.
Morgen, 2e kerstdag, nog even een klein testje om te kijken hoe het met de snelheid zit; een 5km-testloop tijdens de maandelijkse trimlopen (VIB-lopen, 2,5-21km) rondom de Maarssenveense Plas; en dat is natuurlijk ook een bekend trainingsrondje voor mij. Een mooie (snelheids-)test dus nog even voor de Sylvestercross; klinkt misschien niet helemaal logisch met die mulle zandvlaktes in de cross juist als tempo-breker.
ZALIG KERSTFEEST!! |
|
|
|
crossen, Harken in de Wintercup in Baarn
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
18 December 2011 | 11:12:34
|
Crossen, Harken in de Wintercup, Baarn
Zondag verscheen ik weer eens aan de start bij de competitie om de Wintercup in de bossen bij Baarn, een traditionele serie wedstrijden waar ik met grote regelmaat sinds de jaren '80 al aan meedoe, en in 1984-'85 zelfs winnaar van werd.
Het betreft tegenwoordig 3 races over een afstand van 10km, waarvan de beste 2 resultaten meetellen voor het eindklassement. De 1e race vond al in november plaats, toen ik echter voor deelname aan de Lintloop koos en daarna dus wat in de versukkeling geraakte.
 En dus stond ik, zonder de topvorm door het gemis van tempotrainingen, maar vol goede moed aan de start op het veld naast het bospad. Het was koud en winderig maar wel droog.De start was een beetje overmoedig, iets wat ik tegenwoordig niet echt meer kan en ook deze keer eigenlijk niet had moeten doen, zeker niet met het gebrek aan echte snelheid in de benen momenteel. Ik schoot in m'n (jeugdige) overmoed dus weg, en moest daar al spoedig de tol voor betalen. Na de aanloop over het veld gingen we het bos in voor de 1e van de 4 ronden, en daar moest ik duidelijk even terugnemen om bij te komen van de snelle start en m'n eigen tempo te vinden. Dat duurde natuurlijk even, maar lukte wel. Ook werd dus duidelijk dat het niet vanzelf zou gaan deze dag en dat het harken zou worden.
De 1e hele ronde van 2270mtr legde ik net binnen de 10 minuten af; de 2e ronde net boven de 10:00 en de 3e en 4e ronde verloor ik steeds iets meer seconden; de echte wedstrijdhardheid mistte ik dus; de intensity in de benen ontbrak nog. Uiteindelijk finishte ik de 10km in 44:02, daarmee was ik niet echt blij, maar realiseerde ik mij al spoedig dat zonder echte snelheid, zonder wedstrijdritme in de benen er niet veel meer in kon zitten en dat eigenlijk het belangrijkste was dat er nu wel een wedstrijd in de benen zit en dat van al van die kwetsuurtjes de afgelopen maanden niets merkbaar was.
Na de douche en de erwtensoep weer huiswaarts. We gaan vrolijk verder.
|
|
|
|
draven en dwalen over de Utrechtse Heuvelrug
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
09 December 2011 | 20:06:11
|
Draven en Dwalen over de Utrechtse Heuvelrug......
Het werd een paar keer uitgesteld, deelname aan de Amsterdam Marathon, opspelende kwetsuurtjes, maar uiteindelijk heb ik het toch gedaan; de Utrechtse Heuvelrug Trail; of althans een poging ertoe gedaan om deze te volgen.
De 1e keer ging ik alleen op stap, op de laatste mooie lenteachtige donderdag in deze herfst; gewapend met routebeschrijving en route in de Iphone van Driebergen naar Rhenen.
De 2e keer op een echte regenachtige herfstachtige zaterdag in aangenaam gezelschap van Ingrid en John; deze keer in tegengestelde richting. John had de UHT ook al een keer eerder gelopen en had de route in z'n Garmin staan.
Overeenkomst van beide lopen: draven en dwalen en regelmatig helemaal de route kwijt!
Mijn sololoop vond dus plaats onder werkelijk heerlijke omstandigheden, een lekker zonnetje en aangenaam temperatuurtje. Het was dan ook volop genieten van de natuur en de omgeving. Vertrokken vanaf station Driebergen over de  landgoederen Breeschoten en Bornia richting Maarn en daarna richting Doorn, maar hier ergens ging het al fout. Mijn Iphone had geen GPS-bereik en kaartlezen moet je wel geconcentreerd en consequent doen......
Ach, dan gewoon op gevoel verder.....de A12 en/of het spoor letterlijk links laten liggen, de Rijksstraatweg N225 rechts laten liggen en de stand van de zon in de gaten houden.
Dat gevoel leidde me wel langs mooie stukjes natuur en dus was het eigenlijk best wel goed zo....; het enige is dat je toch blijft zoeken naar de juiste route en dat kostte me wat kms extra. Toch weer gevonden, en toch ook weer kwijt geraakt......ook nu niet erg; het was prachtig loopweer in een prachtige omgeving en gewoon verder,  op naar het volgende, mij bekende ijkpunt: de "Eenzame Eik" bovenop de Amerongse Berg, alwaar ik natuurlijk al diverse keren "berg-"trainingen had afgewerkt.
Alhier even een korte pauze, maar niet te lang, want ik was inmiddels wel een uurtje later dan gepland en wilde wel voor het donker klaar zijn met het dwalen door de bossen, en dus weer verder; nu weer wel volgens de juiste route!
Langs de Kwintelooijen, een voormalige kleiafgraving met mooie vergezichten in de richting van Veenendaal en weer verder voor het laatste stuk, dat toch ook weer fout ging; het blijft lastig een pad te vinden met "omgevallen berkenbomen" (opgeruimd?).
Inmiddels begon het toch ook al wat te schemeren; dus de laatste pakweg 4 kms maar over de weg naar het station Rhenen, alwaar ik na zo'n 4:45 uur en volgens een niet exacte reconstructie 38,5km, arriveerde.
Het was wel een heel mooi loopavontuur geworden en ik heb er ook echt van genoten, dat het langer duurde en dwalen werd, ach dat vond ik niet zo erg, maar:
Les-1: ga niet zonder betrouwbare GPS op stap in zo'n avontuur als je echt de juiste route wilt lopen; les-2: ga vroeger vertrekken, want het begon nu eerder dan ik verwachtte te schemeren en donker te worden....
9 Dagen later in de herkansing, deze keer dus met Ingrid en John. Afgesproken in Driebergen, vandaar met z'n 3en met de trein naar Rhenen en vervolgens teruglopen. Tsjonge, wat lijkt 30km lang als je per trein reist.....
Het regende continue, maar dat maakt niet zo veel uit; behalve dat de uitzichten wat minder fraai zijn, het wat drassiger en modderiger is......
Maar ook deze keer dus niet de originele route gelopen; regelmatig zei John's Garmin "van de route af", soms zei-ie ook weer (soms toevallig) dat we weer op de route liepen. Enfin het 1e stuk van Rhenen, wat ik dus zelf de 1e keer niet liep, hebben we nu wel gedaan, en weer langs de Kwintelooijen en met een extra lusje bereikten we ook weer de "Eenzame Eik" op de Amerongse Berg. Via opnieuw een extra lusje kwamen we bij het dierenasiel weer op de juiste route, maar even later zou het toch echt gigantisch mis gaan ter hoogte van de camping "De Bonte Vlucht"; Garmin liet ons een rondje draaien en daarna via de camping op de Rijksstraatweg uitkomen. Inmiddels was het wel wat droger geworden, maar had John ook wat last van z'n opspelige hamstring gekregen, en toen we even later een bushalte tegemoet liepen, was de beslissing snel genomen.....
Uiteindelijk deze dag toch ook weer 27,8 km afgewerkt, gedwaald over de Utrechtse Heuvelserug.
In april maar weer eens een nieuwe poging wagen met Heuvelrugloper Els, die als Heuvelrug-specialist zich heeft aangemeld als gids........
De beide loopjes over de Utrechtse Heuvelrug vonden dus beiden plaats in een periode dat ik ook onder behandeling was van m'n fysiotherapeut ("Terror") Jaap, die me dus wel aardig op de been heeft gehouden; lopen mocht wel, maar rustig aan en dus weinig op snelheid. De blessure lijkt inmiddels genezen, het tempo in de trainingen is ook weer aardig opgeschroefd en ik lijk weer iets van vorm te krijgen. Nu is dat juist de laatste keren steeds het moment geweest waarop het mis ging, ben dus benieuwd of ik nu wel kan doorgaan.
Een eerste test vind zondagmiddag plaats, als ik in Baarn deelneem aan de 2e wedstrijd om de Wintercup, een cross over 10km. De 1e wedstrijd 4 weken geleden liet ik aan mij voorbijgaan omdat ik toen voor de Lintloop koos en de 3e wedstrijd staat in januari geprogrammeerd. De beste 2 uitslagen tellen voor het klassement.
Leuk detail: in het jaar 1984-'85 werd ik winnaar van de Wintercup; die toen nog over 3 afstanden gehouden werd (10-15-20kms). De Wintercup is dus traditie in Midden-Nederland en vaak heb ik ook meegedaan.
|
|
|
|
Hard Hardlopen over 't Lint
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
15 November 2011 | 20:46:42
|
HARD HARDLOPEN OVER 'T LINT:
MOOI RONDJE LEIDSCHE RIJN
Toch weer blessure-perikelen
Hoewel ongepland afgelopen zondag toch even een uitstapje van de cross naar het asfalt. Fastlady Nesrine maakte me attent op de LintloopMax, en eigenlijk is dat een soort van thuiswedstrijd voor mij, alhoewel de andere kant van het Amsterdamrijnkanaal toch nog altijd een stukje "ander Utrecht" is voor mij......
De omstandigheden waren prima (OK, wel een beetje koud voor een warmweerloper als ik), het asfalt-parcours van 't Lint is snel en dus vond ik dat uitstapje eigenlijk wel verantwoord om te doen; weliswaar niet in topvorm, maar wel groeiende getuige de voorafgaande periode. En, zo bedacht ik mij later zelfs, zou dit dan toch eindelijk eens een echte wedstrijd voor mij worden, op de weg, en waarschijnlijk dus ook de enige in 2011........
"t Lind" is een 8km-aaneengesloten route rondom het Maximapark in de nieuwbouwwijk Leidsche Rijn en speciaal aangelegd voor recreatieve doeleinden en is autovrij; op slechts een paar kruisingen na; die bij deze hardloopwedstrijd natuurlijk wel vrij gehouden werden.
 Voor aanvang in de kantine van voetbalclub Desto even een bakkie koffie gepakt, John (Hardlopende Boer en vergezeld door Ans) en Ronald (RunningRonald) gesproken en kort kennis gemaakt met Barry ( @Berrantz ), die allen voor de dubbelle afstand gingen (2 rondjes, 10 mile). Daarna was het tijd voor het inlopen, de warmingup, de voorbereiding en omkleden. Vervolgens naar de start, alwaar inmiddels Nesrine en Ruben ( @RubenRent ) al onder het  startdoek hadden plaatsgenomen; zij hadden al een stukje (12km!) ingelopen, maar zijn dan ook in training voor de marathon van Beirut over 2 weken..Om 11:40 uur was de start, en natuurlijk ging het snel. Ruben en Nesrine liepen al snel van mij weg, maar tot mijn grote verbazing kon ik na de 1e km toch bij hun in en groepje aansluiten; die 1e km passeerde dan ook in 3:51 en dat had ik toch voor mij niet voor mogelijk gehouden, want dat was toch wel erg hard voor de vorm waarin ik verkeerde. Na de 2e km ging Ruben er in z'n eentje vantussen, maar kon ik bij Nesrine in het spoor blijven tot de 3e km, alvorens ik haar moest loslaten. Halverwege op het 4km passeerde ik nog in een tijd nog net onder de 16 minuten en realiseerde ik mij dat ik toch best wel erg hard liep; maar het werd vanaf hier verder wel een solorace; het groepje was inmiddels volledig uiteen gevallen en de 2e helft was toch ook best wel lastig met koude tegenwind om op volle kracht door te drammen.
Maar, dat lukte best erg aardig, de km-tjes gingen nu in pakweg 4;05, dus nog best wel hard; de afstand met Nesrine bleef constant zo'n 10 seconden in deze fase. De laatste km ging in, maar op zo'n 500 mtr voor de finish schoot toch weer de pijn in mijn (rechter) knieholte, zo maar, zonder enige aanwijsbare aanleiding; diezelfde pijn die mij de afgelopen maanden al een paar keer dwarsboomde (zie ook bijv. Zegerplasloop). Je kan ermee doorlopen, maar niet meer krachtig; en zo liep ik dus eigenlijk alleen maar uit naar de finish en zat het gebruikelijke eindschot er dus niet in.
Het kostte me een plaatsje, werd nu 11e man, en finishte in 32:14 op de 5-mile (8,045 km). Een prestatie, die ik eigenlijk niet verwacht had en waarmee ik dus dik tevreden kan zijn; dit was eindelijk weer eens HARD HARDLOPEN!
Nesrine werd, zal duidelijk zijn, 1e vrouw en Ruben kon nog opstomen naar de 2e plaats bij de mannen, terwijl ook Ans een mooie tijd neerzette. Na de finish gingen ze nog eventjes 8km uitlopen.....Ronald en John behaalden op de 10-mile mooie nieuwe PR's.
Maandag besloot ik toch eens mijn fysiotherapeut weer eens te raadplegen; het was nu toch al de 4e keer ofzo in 3 maanden dat het in mijn rechter knieholte schoot, uitstralend in de hamstring; althans zo voelt het. Ooorzaak blijkt echter toch te liggen in de aanhechting van de kuitspier in de knieholte; daar waar ook de hamstring zijn aanhechting vind; niet ernstig blijkbaar volgens de fysio, maar wel erg irritant voor mij. Vervolgens nam hij de geirriteerde knie eventjes onder handen, d.w.z. niet zachthandig.......Het kon later "wat stijfjes" gaan aanvoelen.......Dat was bepaald geen understatement; kon nauwelijks het ene been meer voor het andere neerzetten; zo stijf/pijnlijk heb ik mijn kuit nog nooit gevoeld, ook niet na de zwaarste marathons. Enfin, als dat alles is, valt het nog wel mee; donderdag mag ik weer terug naar "TerrorJaap".....
|
|
|
|
Maple Leaf Cross
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
08 November 2011 | 11:50:21
|
MAPLE LEAF CROSS
HEERLIJK DRAVEN IN MOOI NATUURGEBIED
 06-11-2011, Hilversum. Het begin van mijn crossseizoen vond afgelopen zondag plaats in Hilversum in het prachtige natuurgebied "De Anna's Hoeve", gehuld in prachtige herfstkleuren; helaas onder wat grijze, sombere weersomstandigheden na een aantal prachtige zonnige dagen daarvoor.De Maple Leaf Cross is een van Nederland's oudste tradities; dit jaar werd sinds 1946 alweer de 64e editie georganiseerd
Hoewel al een aantal jaren niet meer aanwezig, was dit toch al weer mijn 6e deelname; deze keer koos ik (natuurlijk, eindelijk) weer eens voor de lange cross over 9km.
 Het parcours bestaat uit een rondje van 3km, dat dus 3x afgelegd diende te worden. Het is een bosparcours, met daarin natuurlijk flink wat oneffenheden, scherpe bochten, een zandvlakte, een hobbelige grasvlakte, een aantal bruggetjes en een heuvelcombinatie, bestaande uit een behoorlijk steile klim, gevolgd door een afdaling en direct weer gevolgd door een nieuwe heuvel, weliswaar minder hoog en minder steil; maar wel de echte tempobreker in het parcours, omdat die juist na die supersnelle afdaling van die 1e heuvel direct alle snelheid reduceert tot bijna "0", althans zo lijkt het dan natuurlijk, en zo voelt het ook. En de daarop volgende afdaling strandt dan even verderop weer in een superzachte bosgrond en een 180 graden bocht, waarin je dus alweer bijna tot stilstand komt.....Maar dat is natuurlijk de cross, dat hoort erbij en dat maakt het ook zo mooi en uitdagend. En je wordt er sterk van, toch.....En, dat is ook de bedoeling natuurlijk, wedstrijdhardheid opbouwen.
 Mijn race, ach zoals zo vaak. Geen snelle start, ik mis nou eenmaal (nog steeds) snelheid, wel erg evenwichtig, hoewel elke rondje iets langzamer ging. Ik miste het echte wedstrijdelement, omdat ik al na een paar km helemaal alleen liep en dat werd nog versterkt toen de vrouwen het parcours verlieten omdat zij alleen maar 2 rondjes liepen. Mijn voorganger in de wedstrijd liep ruim 1 minuut voor mij, mijn achtervolger liep 2 minuten achter mij. En dan moet je dus alleen worstelen, harken; want soepeltjes ging die laatste ronde niet echt meer.Uiteindelijk finishte ik als 2-na-laatste na 9,37km in 42:37 de finish.
Tevreden, het was weer een mooie cross en ik heb eindelijk ook weer eens een "harde" wedstrijd gelopen. En blij ook natuurlijk, omdat ik van al die kleine blessure-perikelen die mij de afgelopen tijd nogal dwarsboomden, geen hinder had ondervonden op dit toch wel zeer belastende parcours. |
|
|
|
De winter (???) in >>>>>> Crossen
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
03 November 2011 | 11:56:38
|
Amsterdam Voorbij;
De winter (???) in >>>> Crossen!
De Amsterdam-marathon ligt al weer een paar weken achter ons.
Ik heb het een paar weekjes rustig aan gedaan en inmiddels mijn nominale trainingsomvang al weer opgepakt.
En dat was natuurlijk precies zoals het al lang geleden gepland was; alleen was de aanleiding natuurlijk wel heel anders.
Toen ik had besloten Amsterdam niet op mijn maximum te lopen, niet mijn oorspronkelijke doelstelling na te streven, liet ik al doorschemeren eventueel een alternatief plan tot uitvoer te gaan brengen, oftewel in een andere najaarsmarathon (Etten-Leur, Spijkenisse) nog mijn doelstelling na te streven.
Echter ik bleef ook na de trouwens wel voorspoedig gelopen Amsterdam-marathon mijn kwetsuren van de weken voor de marathon voelen; het wordt allemaal wel minder, het gaat allemaal wel beter; maar ik vind het verstandiger om mijn alternatieve plan dus niet ten uitvoer te brengen: er komt dit najaar dus geen top-marathon meer voor mij, bovendien heb ik er nu ook de topvorm niet meer voor!
En dus ga ik starten met het oorspronkelijke plan: het CROSS-seizoen. En onderwijl heel geleidelijk weer vorm opbouwen en omvang uitbreiden. En crossen zijn natuurlijk heerlijk om te doen, ik zie het eigenlijk als een soort mini-trails; ook heerlijk in de natuur, het bos; alleen een aantal korte rondjes ipv 1 lang traject, maar ook veel intensiever dus.
Mooie manier om sterker te worden om straks weer toe te groeien naar de langere trails, marathons en (kortere) ultra's die ik volgend jaar wil gaan doen; met als ultieme doelstelling de 78km bij Swiss Alpine Marathon in Davos. De weg daar naar toe ben ik nog aan het uit stippelen, een aantal mogelijkheden staan al in mijn voorlopige planning (zie linker kader), maar hieraan zullen nog de nodige aanpassingen gemaakt gaan worden. Of er in deze planning ruimte is om hierin wel een "marathon op maximum" te gaan lopen? Misschien, maar dan eerst eens kijken hoe het met de vorm gaat.
Nu eerst dus het cross-seizoen met daarin veel bekende wedstrijdjes uit de regio, leuke en gezellige lopen, welke ik het verleden al vaker gedaan heb.
Zondag 6 november de eerste:
De 64e Maple Leaf Cross in Hilversum. Een echte traditie dus, deze cross werd al in 1946, net na de Tweede Wereldoorlog, voor het eerst georganiseerd en is een van de oudste wedstrijden van Nederland. De cross werd zo genoemd als eerbetoon aan onze Canadese bevrijders. De Maple Leaf is het symbool van de Canadese vlag.
De Maple Leaf Cross is een zware cross met een aantal pittige heuvels door het mooie natuurgebied bij de Anna's Hoeve te Hilversum.
Ik liep er al 5x eerder, jaarlijks van 2002-2006. De eerste 2 jaar steeds de lange cross, de laatste 3 jaar steeds de korte cross. Deze keer zal ik (uiteraard) weer kiezen voor de lange cross: 3 ronden van 3km; mijn persoonlijke parcoursrecord: 36:51 over de 9km in 2003!
Ik heb er weer zin! Lekker door het bos kaggelen, heuveltjes op-en-af draven! |
|
|
|
|
|
werk bij ACF in Maarssen, ging het wel al veel beter. In de Westland-marathon dook ik voor het eerst onder de 2:40 uur. Later in dat jaar liep ik mijn PR in de marathon van New York City: 2:37:33, ondanks een trage start. 5 Weken later liep ik ook de marathon in Philadelphia: 2:41:25. 
