RunningRuud:

2010-2013:
Van Birnlucke naar Heartbreak Hill, van Sertigpass naar Montjuic naar Sonnenkopf;

van Transalpinerun naar Boston, van SwissAlpineMarathon naar Barcelona naar Allgau Panorama Ultratrail

2016-2017:
Van Rome naar Sallant en Alpentoppen naar Berlijn


RUUD VERHOEF; LOOP-HISTORY

Ruud Verhoef begon met hardlopen in 1982, geinspireerd door de marathon-prestaties van Gerard Nijboer, die toen grote internationale successen boekte bij de Olympische Spelen van 1980 in Moskou (zilver), Europese Kampioenschappen in 1983 in Athene (goud) en een fantastisch Nederlands Record in Amsterdam dat ruim 20 jaar stand hield.

Onervaren liep in 1982 mijn 1e marathon in Utrecht, het werd geen succes. Wel motiveerde dit mij om het toch beter te doen, maar 4 maanden later in de hitte en in de duinen van Lisse ging het toch niet veel beter.

In 1983, met richtlijnen van Guus van Wijk, medeoprichter van AV Ron Clarke en collega bij mijn werk bij ACF in Maarssen, ging het wel al veel beter. In de Westland-marathon dook ik voor het eerst onder de 2:40 uur. Later in dat jaar liep ik mijn PR in de marathon van New York City: 2:37:33, ondanks een trage start. 5 Weken later liep ik ook de marathon in Philadelphia: 2:41:25.

Om nog sneller te worden op de marathon ging ik mij in het vervolg eerst concentreren op kortere afstanden en werd ik eigenlijk meer een baanspecialist, een buitenbeentje bij AV Ron Clarke, gebaseerd op trainingsschema's van David Moorcroft, de Engelsman die in 1982 het wereldrecord op de 5000 mtr verbeterde. Een goede marathon liep in daarna niet meer, ondanks de topvorm waarin ik in 1985 in Rotterdam van start ging maar na 30km uitstapte. In de weken daaraan voorafgaand liep ik wel persoonlijke toptijden in de 20km in Aphen a/d Rijn in 1:06:03 en de halve marathon City-Pier-City in Den Haag in 1:10:26.

Op de kortere afstanden maakte ik het tot een regionale subtopper. In de jaarlijkse, landelijke ranglijsten noteerde ik een paar keer een top-50 positie. Mijn PR op de 3000mtr noteerde ik op 8:52, maar helaas lukte het mij net niet om de 5000mtr binnen de 15:00 af te leggen (PR: 15:05). Een hoogtepunt was in 1986 een 2e plaats in de B-serie bij het NK op de 10.000mtr in 31:43.
In 1985 bleek ik het sterkst in de jaarlijkse Wintercup-serie in Baarn, met daarbij de laatste race over 20km op de ijsvlaktes in het Baarnse bos. Daarnaast won ik de 5km-singelloop in Maarssen 2 jaar op rij, om vervolgens 3 jaar op rij als 2e te eindigen.

In 1988 was de marathon in Los Angeles nog een hoogtepunt met 2:46:16. Daarna liep ik allen nog een marathon in Eindhoven in 1993, maar dat was een niet zo geslaagde poging.

In de jaren daarna bleef ik wel hardlopen, maar op een laag pitje. Vrouw, kindjes, huisje, werk; er waren andere zaken die meer aandacht vereisten. Wel bleef ik altijd zeggen dat ik weer terug wilde en dat ik ooit mijn 1e marathon weer wilde lopen in Athene, op het klassieke parcours waar de geschiedenis van de marathon ooit z'n oorsprong beleefde. In 2008 was dat zover, een heel jaar voorspoedig lopen zorgde voor voldoende basis-conditie en op 9 november startte ik dus in Marathonas en finishte ik in het Panathinaiko-stadion in een nettotijd van 3:34:49.

 

In 2009 liep ik de marathon van Enschede, maar werd daarin "gesloopt" door de hitte en vervolgens de marathon van Davos, die ik uitliep in ruim 7 uur, ondanks een blessure ("fractuur Maissoneuve: enkelfractuur met gebroken kuitbeen) na een valpartij na 17km op 2600mtr hoogte.

Na een voorspoedige revalidatie in de rest van 2009 stond 2010 geheel in het teken van mijn ultieme uitdaging, TRANSALPINERUN, een 8daagse etappeloop dwars door de Alpen van Ruhpolding (Duitsland) door Oostenrijk naar Sexen (Italie) over uiteindelijk 310 km en 13,8km hoogteverschillen.

In de aanloop naar de TAR toe liep ik een uitermate geslaagd voorbereidingsprogramma met een uiterst geslaagde Utrecht-Marathon (3:21), een heerlijke Hardloop4Daagse (Apeldoorn, 100km in 6 etappes in 4 dagen), een sterke Natuurmarathon in La Roche (3:56 met 850 hoogtemeters) en goede marathon-testlopen in Diever (3:42) en Bad Pyrmond (4:02 met 690 hoogtemeters).

In september 2010 dus de:

 

04-11 sept 2010:

1e etappe: Ruhpolding (Dtsl)-St. Ulrich im Pillerseetal (Oos) 36,3km (1223, 1034) 5:05:23
2e etappe: St. Ulrich im Pillerseetal (Oos)-Kitzbuhel (Oos) 33,2km (1810, 1907) 5:47:52
3e etappe: Kitzbuhel (Oos)-Neukirchen am Großvenediger (Oos) 46,9km (2252, 2130) 8:20:26
4e etappe: Neukirchen am Großvenediger (Oos)-Prettau im Ahrntal (Ita) 43,9km (1967, 1377) 7:34:43
5e etappe: Prettau im Ahrntal (Ita)-Sand in Taufers (Ita) 34,5km (1813, 2408) 6:49:05
6e etappe: Sand in Taufers (Ita)-St. Vigil (Ita) 39,7km (1512, 1193) 5:35:36
7e etappe: St. Vigil (Ita)-Niederdorf im Pustertal (Ita) 42,195km (1963, 1990) 7:19:41
8e etappe: Niederdorf im Pustertal (Ita)-Sexten (Ita) 33,4km (1269, 1123) 4:41:45
TOTAAL: 8 etappes: 310km (13809, 13162) in 51:14:34
Lopen, rennen, klauteren, zwoegen, afzien, genieten dwars door de Alpen.

De rest van 2010 liep ik nog een niet bedoelde snelle mooie Berenloop Marathon Terschelling (3:25) en rustige mooie "t is voor niks" marathon in Geldrop (3:44).

In 2011 was de befaamde Boston Marathon het hoogtepunt, evenals de herinneringswaardige marathon in de GaiaPark Zoo; de 1e marathon volledig in een dierenpark gelopen en dan ook nog eens in 2 gedeelten ivm een onderbreking door onweer. Verder waren een trail in het Belgische Val d'Heure en de marathon van Amsterdam en avontuurlijke (trail-)trainingen in Connecticut mooie hoogtepunten. Helaas werd 2011 ook gekenmerkt door allerlei kleine kwetsuurtjes, waardoor een geplande "snelle" marathon (in Amsterdam) uiteindelijk niet ten uitvoer kwam....

In 2012 liep ik als "ultieme" levensdoel de 78K in Davos, de langste afstand bij de Swiss Alpine Marathon, met 2 passages boven de 2600 mtr; inclusief de Sertig pass. het werd een geweldig loopavontuur waar ik gedurende 11 uur volop genoot van al die bijzondere elementen en uitzichten die zo'n ultraloop in de bergen met zich meebrengt.
Gedurende het hele jaar 2012 liep liep ik in totaal 12 marathons, waarvan ik alleen de Rotterdam-Marathon HARD hardliep; ik finishte na 3:17; mijn snelste tijd in 19 jaar. Er waren haas-marathons in Zwolle en Spijkenisse; en prachtige natuurmarathons (Galgenberg, Hoogerheide, Zeeland, St. Oedenrode, Geldrop) en bijzondere marathons (Amersfoort, Slachte, Strandmarathon en Leiden).
Aan het eind van het jaar deed ik een 6-uursloop in Heerde op de baan, liep daar ruim 151 rondjes voor een totaal van 62.662 meters. Het was een niet vooraf geplande transformatie naar de ultra-afstand; het was er een die z'n oorsprong vond in m'n 2e hamstring-blessure in 2 jaar, waardoor ik overschakelde van het wedstrijd-element naar de lange afstand.


Na het supergeslaagde jaar 2012, zou het bijna onmogelijk zijn een even succesvol 2013 te realiseren. Uiteindelijk lukte dat ook niet; vooral enkel- en hamstring-problemen gooiden de nodige roet in de plannen gedurende de 2e helft van het jaar. Wat het hoogtepunt van het jaar had moeten worden, de Allgau Panorama Ultra Trail in de Zuid Duitse Alpen, moest ik na 52 van de 69km staken en de 6-uursrace in het Amsterdamse Bos moest ik na 3 uur staken. 
Toch liep ik in het 2e deel van 2013 nog wel de marathons van Hilvarenbeek, Geldrop en Spijkenisse (deze laatste weer als pacer op 4-uur.
In de 1e helft van het jaar waren er wel 2 hoogtepunten: in maart ontzettend genoten van de Barcelona Marathon en in april van de 50-km Loop van Vlaanderen.
Daarnaast voltooide ik nog 2 marathons als personal pacer in Apeldoorn en Leiden en verder nog de Galgenbergmarathon, de Rotterdam-marathon, de Maasdijk-marathon, de midzomeravondmarathon in Diever en de 44km-lange Bokemeirun in het Amsterdamse Westerpark.
Daarmee kwam er een totaal van 13 marathons (of iets langer) op mijn naam in 2013

2014 werd een jaar zonder bijzondere hoogtepunten. Uiteindelijk liep in totaal 11 marathons, allemaal binnen de 4-uur en daarnaast nog 3 ultra's. De Jan Knippenberg Memorial in april was mijn langste race, 60km over het strand van Velsen Noord naar Den Helder. De maand mei was de mooiste, en daarnaast de meest bijzondere. Met eerst de "Groene van Amsterdam" bijna 4 uur lang in constante regen en koude wind en 2 weken later de eenmalige terugkeer van de Westland Marathon bijna 4 uur in een stralende en warme zon. En weer 6 dagen een heel vlotte 50km in het Amsterdamse Bos.
Opvallend in 2014 was mijn verschijning in de Marathon & Ultracup, met een 39e plaats in het eindklassement, mede ook dankzij deelnames aan kleinere marathons als de Binnenmaasmarathon, de Child Learn Marathon, de Beekse marathon en ook weer, inmiddels als kleine traditie de Tis-voor-Niks en de Spijkenisse marathons.
Nog een andere bijzonderheid was mijn overwinning in de enige echte Utrechtse marathon van 2014; de Pheidippidesloop, waar ik alle andere solo-lopers achter mij liet.
Genoten heb ik in 2014 vooral ook van de Dijkenloop-marathon en de allerlaatste editie van de Midwintermarathon.
Verder liep ik ook nog een aantal kortere wedstrijden op baan en weg. Opnieuw wist ik daarbij op zowel 3000mtr als 5000mtr nog binnen de 4:00/km te finishen; hoewel toch iets minder snel dan in de laatste paar jaar.

In 2015 liep ik een totaal van 17 evenementen, waarvan 15 officiële marathons/ultra’s. Hierbij bracht ik mijn totaal marathons/ultra’s op 82.
Het meest succesvolle deel van het jaar was de eerste helft, voordat ik door een hamstringblessure werd geveld en een moeizame 2e helft doorworstelde.
In maart liep ik 3 geheel verschillende, maar stuk-voor-stuk mooie marathons. Eerst in prachtige lente-omstandigheden de Galgenbergmarathon door de bossen en over de heuvels van de Utrechtse Heuvelrug, vervolgens de strandmarathon Scheveningen-Zandvoort met continue zware wind tegen en daarna de Drents Friese Woldmarathon door het natuurgebied in miezerige omstandigheden.
In april een mooi uitstapje en genieten van de Düsseldorf marathon, waarin ik via 3 tempoblokken van 5km mijn snelste jaartijd noteerde in 3:38 als voorbereidingsloop op de 50km-Eemmeerloop in Spakenburg in mei. Helaas stond ook op deze dag een stormachtige wind en gelukte mij een PR niet, maar wist ik wel met een tijd van 4:28 de 3e plaats te bemachtigen in mijn categorie.
Voor het 2e jaar op rij liep ik vervolgens een gedegen Child Learn Marathon in 3:53 in de mooie Zuid-Limburgse heuvels.
In de zomermaanden was ik 2x te gast bij Willem Mutze. In juli voor het Rondje Amsterdam op de heetste dag van het jaar, waardoor de 60km ingekort werd tot marathon-afstand en in augustus bij de 1e dag van de Boxmeerdaagse. Op beide dagen liep ik de afstanden overigens wel als “ultraloper” gezien de tijden die ik gebruikte om te finishen.
Na 1 baanwedstrijd over 3000mtr en vervolgens die hamstringblessure liep ik pas in oktober weer een serie van 3 marathons in 4 weken ondanks een gebrekkige trainingsarbeid. De boscrossmarathon in Soest, de Stichtse Vechtmarathon in Maarssen op een groot deel van mijn trainingsgebied en voor het eerst de traditionele Brabantmarathon in Etten Leur.
De “tis voor niks-“marathon in Geldrop is vervolgens een gewoonte geworden voor mij, evenals de Sparkmarathon in Spijkenisse, weer als pacer.
Het jaar sloot ik af met mijn 1e (moeizame) optreden in de Boscrossmarathon in Diever en een eveneens moeizame 6-uursloop op de baan in Epe.

Voorgaande blogs

GOODBYE NOVEMBER
BACK TO BASICS
In mijn vorige blog eind oktober had ik al geschreven dat ik "terug naar af" ging. 
In november bleef ik bij mijn "back to basics", hoewel ik, uiteraard, toch iets verder en iets sneller plande, wilde en ook ging, maar daarbij toch vooral niets wilde forceren omdat de blessure-symptonen nog steeds niet volledig verdwenen waren.
Ja, het ging steeds iets beter, met soms een klein terugslagje, en na de wedstrijd van zondag in Aalsmeer mag ik zeggen dat ik nog steeds met alle vertrouwen de toekomst, 2017 dus, tegemoet mag zien.
Uiteraard borrelen er (eigenlijk altijd wel) allerlei (wilde) ideeen op voor de agendag voor 2017, want als je met mafketels omgaat ben je ook door hun beinvloedbaar, en staat er inmiddels ook wel het een-en-ander vast, maar daarover later wel meer.
In november liep ik ruim 200kms en dat is zo'n 20% meer dan ik oktober. In december verwacht ik dan weer in de buurt te komen van mijn nominale omvang van 300km/maand.
In de afgelopen maand verscheen ik bij 2 wegwedstrijden aan de start als vervolg op mijn etappe bij de Pheidippidesloop eind oktober. Het was inmiddels al meer dan 4 jaar geleden dat ik nog eens aan "gewoon wedstrijdlopen" deed, en de bedoeling hiervan is in elk geval om weer aan mijn snelheid te werken, zodat ik straks bij mijn rentree in het "marathon-circuit" mijn ooit gebruikelijke tempo en ritme weer wat soepeler kan bereiken. Naast het blessureleed had ik moeten concluderen dat ik mijn tempo, mijn ritme in de marathons volledig kwijt was.
Nou, als ik die lijn doortrek naar mijn snelheid bij de wegwedstrijden (en intervaltrainingen), moet ik verder concluderen dat het met mijn snelheid inderdaad droevig gesteld was. En daar werk ik nu dus aan.
Als ik Aalsmeer bij een 10-mile loop een gemiddelde noteer van 4:36/km dan lijkt die conclusie inderdaad echt te kloppen, omdat dit beduidend langzamer is dan een aantal jaren nog maar. En ja, natuurlijk word ik oud(-er), en ja natuurlijk word je langzamer, maar deze achteruitgang is wel dramatisch en daarmee ook mijn dramatische marathon-prestaties herleidbaar. Ondanks, maar ook mede, door alle blessure-perikelen.

13-NOVEMBER: UTRECHT, LEIDSE RIJN: LINTLOOPMAX, 5 MILE (8,05km)-0:35:16
Op een druilerige zondag liep ik op Het Lint een verrassend snelle race en versloeg ik mijn gehoopte eindtijd van 36 minuten ruimschoots. Ik was in staat om een constant tempo te lopen en dat ook in de laatste kms vast te houden en eindigde uiteindelijk als 30e in een veld van ruim 200 finishers bij de mannen.
Het Lint is natuurlijk ook een razendsnel parcours, asfalt en vlak, en ik was daar natuurlijk ook gewend om snelle trainingen af te werken in de tijd dat mijn zoon nog bij UVV honkbalde en ik er teammanager was.


27-NOVEMBER: AALSMEER, RINGVAARTLOOP, 10 MILE (16,09km)-1:14:27
Twee weken na de Lintloop meldde ik me in Aalsmeer aan de start van de Ringvaartloop voor de dubbelle afstand onder prima november-omstandigheden: graadje of 8 en weinig wind.
De Ringvaartloop is een klein regionaalwedstrijdje (met tevens een 5 en 10km afstand), met start en finish op de atletiekbaan van AV Aalsmeer, onder de continue landende vliegtuigen door, want Schiphol is hier nabij. De benaming "Ringvaartloop" is enigszins misleidend, omdat je slechts 2km echt langs de Ringvaart loopt. Dat is dan wel gelijk het verst af gelegen gedeelte van de route, met aan de overkant van het water Schiphol. Hier hadden we ook te maken met tegenwind, en dat merkte je best wel. De middelste 6km van de route waren ook het meest aantrekkelijke gedeelte met passages langs de Oosteinderpoule en door het Schinkelbos over een onverhard pad tussen een paar kuddes Schotse Hooglanders door.
Dit gedeelte was ook mijn langzaamste van mijn race en liep hier een gemiddelde km-tijd van 4:42 en daar was ik helemaal niet zo blij mee. De 1e 5km had ik nog afgelegd op 4:33 en ik was er niet zo gerust op dat ik binnen de mij verwachte 1:15 zou kunnen finishen. Die laatste 5km kon ik echter weer goed herstellen en op 4:33 afronden en zo na 1:14:27 weer op de atletiekbaan te finishen als 11e van 38 in de categorie M45+. De eerste tien voor mij waren trouwens allemaal jonger.....
Maar, het allerbelanrijkst: Nergens last van gehad en zelfs mijn rechter enkel liet zich niet voelen. Ook niet afloop.

HELLO DECEMBER:
In december ga ik op de nu ingeslagen weg verder. Het zal alleen weer iets langer gaan, terwijl ik ook weer langzaamaan weer eens het bos en de trails zal gaan opzoeken.
In de Linschotenloop, halve marathon op de laatste zaterdag voor kerst, ga ik dan ook weer een stapje verder op "Hard"; als de weersomstandigheden dat dan natuurlijk toelaten.
Eind december hoop ik dan weer in gebruikelijke doen te zijn en klaar te zijn voor een mooi 2017.
Inmiddels heb ik hiervoor ook een positief bericht ontvangen van de Marathon van Berlijn, dat ik hiervoor ingeloot ben.
(Eerder dit jaar was ik, opnieuw, uitgeloot voor de marathon in Londen).
En dat betekent dat ik ook verder kan gaan nadenken over de planning voor 2017 nu de jaarlijkse marathon-stedentrip vast staat en waar en wanneer ik dan toch mijn 100e marathon kan gaan noteren. Dat zou wel eens letterlijk het "hoogtepunt" van mijn hardloopcarriere kunnen worden.....















Reacties (2)

TERUG NAAR AF:
Het "loopt" in 2016 niet zoals dat hoort, zoals ik dat de afgelopen jaren gewend was. Het gemak waarmee ik marathons liep en gewoonlijk soepeltjes binnen de vier uur finishte was weg. Het heeft natuurlijk allemaal ook niet mee gezeten, met allerlei blessure-perikelen als grootste oorzaak.
Mijn laatste marathon, de Copakuylbanamarathon in Roelofsarendsveen, was eigenlijk nog niet eens zo heel erg verkeerd, maar duidelijk was wel al langer dat ik "het"  niet meer had. "Het": gevoel, "Het ritme". Ik miste inhoud.
Kuitspier-, hamstring- en achillespeesblessure hebben mij het afgelopen half jaar geteisterd, en alle continuïteit verdween uit m'n programma. Ik liep al sinds de Jan Knippenberg (26-maart) en de Marathoni di Roma (april-10) te improviseren met m'n trainingsprogramma om toch maar vooral dat te kunnen blijven doen wat ik wilde en wat ik voor ogen had.
Na de Copakuylbanamarathon werd pijnlijk duidelijk dat het niet verder zo kon. Had ik tijdens de loop eigenlijk nauwelijks ergens echt last van gehad, pijnigden na afloop en na het douchen en de "after-party" allebei mijn achillespezen mij dusdanig dat de de 5-minuten wandeling naar de bushalte een ware martelgang werd. En nee dat was geen spierpijn, want dat had ik er graag voor willen inruilen.
Een radicaal besluit was het vervolg. Twee weken volledige looprust en aansluitend de 4-weken herstelprocedure van Jaap, mijn fysiotherapeut; geleidelijk weer de belastbaarheid iets opbouwen en consequent de oefeningen doen. Ja, oefeningen! Daar  moet je dan wel tijd voor vrijmaken.
Het andere besluit was daarmee samenhangend het aanpassen van mijn programma. Dat was niet zo erg moeilijk want de geplande Stichtse Vechtmarathon en de Via Belgica waren inmiddels al afgelast en de 6-uursloop had ik zelf al mijn twijfels over als de marathon al zoveel problemen opleverde.
Dat betekende tevens dat mijn geplande 100e marathon nu voorlopig uitgesteld moet worden. Ik had gehoopt die te lopen in maart 2017 in m'n eigen stadsie, waar ik ook m'n 1e marathon liep in 3:55 en dat nu in m'n 100e, 35 jaar later, dus wellicht ook nog (iets) sneller..... En dat is jammer, want wat is er mooier dan #100 te lopen in eigen stad waar je ook je 1e liep en waar familie en fans makkelijk bij aanwezig kunnen zijn? Waar en wanneer die 100e marathon er nu komt, heb ik dit moment nog niet echt een idee over.

PHEIDIPPIDESLOOP:
Eerst dus terug naar af en weer geleidelijk aan terug komen. De 1e fase daarvan heb ik er inmiddels opzitten en afgesloten met deelname aan de altijd leuke Pheidippidesloop, een estafetteloop over de marathon-afstand voor teams van 7 lopers, waarvan minsten 2 vrouwen.
Al een aantal keer eerder had ik hieraan deel genomen met mijn eigen vereniging Ron Clarke en ook al eens als sololoper, maar deze keer als gastloper in een team van Peter Witteman's Loop Clinics. Peter ken ik al vele jaren, en geregeld komen we elkaar nog wel eens tegen. Hij was destijds ook trainer bij AV Phoenix toen mijn dochter nog aan atletiek (meerkamp/middenafstanden) deed, voordat een kruisbandblessure daar op 13-jarige leeftijd helaas een eind aan maakte.
Het was een prachtige lente-achtige dag in deze herfst. Heerlijk zonnetje, weinig wind en een graadje of 12-14. Zeker voor een estafette ideale omstandigheden. De start, finish en wissellocatie waren op de atletiekbaan Maarschalkerweerd en het parcours leidt door het altijd mooie Amelisweerd en Rhijnauwen en langs de schilderachtige Kromme Rijn.
Ik stond gepland als 6e loper van het 2e team voor een afstand van 6,8km. De laatste keer dat ik "hard" hardliep was al meer dan 14 maanden geleden en met nu alleen een "terug naar af"-training van 4 weken was ik toch ook wel een beetje bezorgd om geen al te slecht figuur te slaan in het team.
Gelukkig gebeurde dat niet. Nadat ik het estafette-lint had overgenomen van Viola, startte ik best wel snel, maar bleek ook vervolgens best in staat om dat vast te houden en finishte na 30:57 (een gemiddelde km van 4:33) en gaf ik het lint weer over aan slotloper Bas. Als team finishten we als 17e in een tijd van 3:16:38 (gem. 4:39/km). Het 1e team van PLWC eindigde overigens als 9e in 3:02:27. Het was een leuke, gezellige dag op Maarschalkerweerd en daarbij ook weer kennis gemaakt met andere lopers/loopsters. Peter bedankt en wellicht weer tot bij een andere gelegenheid.

 










Reacties (1)

Al sinds 2003 wordt jaarlijks in Roelofarendsveen de "One and Only" marathon georganiseerd door loopvereniging AV Plantaris als opening van de plaatselijk kermisweek met elk jaar weer een ander thema. Ik had er al diverse enthousiaste blogjes over gelezen, en wilde zelf ook wel eens dat feestje meemaken. Vorig jaar lukte dat niet omdat ik vanwege een blessure moest afzeggen, maar dit jaar bij de 14e editie wilde ik er echt bij zijn, ondanks dat ik niet echt in goede doen was en mijn achillespezen me nogal teisterden de voorafgaande twee weken na de Rivierenlandmarathon.

Het thema dit jaar was de Olympische Spelen in Rio de Janeiro en als benaming werd toepasselijk de "CopaKuilBana"-marathon gekozen. Die "Kuil" staat voor een gedeelte van het parcours, een woonwijk,  waar je na de beklimming van een brug in beland. En verder was er daadwerkelijk  een stuk "strand" van een meter of 20 mul zand (men gooit gewoon een aantal kuup zand op straat) waar we overheen moesten lopen en werden we door de jachthaven geleid over de aanlegsteigers en door de Favela's, de woonwijken door de bewoners geheel versierd met slingers, balonnen, party-tenten en begeleid door bandjes, fanfare danwel sterio-installaties.


Het Olympische karakter van de loop kenmerkte zich ook in een "officiele" opening"met een welkomswoord vooraf en het hijsen van de "Olympische vlag" door de Kerstman (hint: een speciale One Only ter gelegenheid van het lustrum op 30 december). De lokale echte Olympische Heldin Femke Heemskerk was aanwezig om de Olympische vlam te ontsteken en het "startschot te lossen" na het spelen van het Wilhelmus en aansluitend ook de "One and Only hymne" Conquest of Paradise door Vangelis (hetgeen natuurlijk ook mijn persoonlijke hardloop-hymne is ever since mijn kennismaking met de Swiss Alpine Marathon in Davos, waar ik mijn meest memorabele hardloopprestaties realiseerde. 


Ja
, het was een uiterst sfeervol gebeuren. In Braziliaanse carnaval-sferen verkleedde deelnemers en publiek, en dat in uiterst plezierige september-weersomstandigheden met bijna Braziliaanse temperaturen. Het deelnemersveld bestond uit zo'n 125 estafetteteams en zo'n 20 sololopers.
Die moesten in totaal 17 rondjes van 2,5km afleggen. Vervelend om rondjes te lopen? Nee bepaald niet! Het was een feest, het was geweldig. De route is afwisselend genoeg en de band die je met de bewoners opbouwd als je ze pakweg elk kwartier weer ziet, ondertussen met de kids high-five-jes, is leuk. De speaker die bij een aantal doorkomsten je naam noemt en daarbij  hele verhalen vertelde over mijn hardloopverleden. De mevrouw bij de verzorgingspost die bij elke doorkomst stevast een stukje banaan aanbied, terwijl ik dat elke keer weer afwijs en alleen een bekertje water voldoende vind.
En dan het laatste rondje die je aflegt met twee sambaballen in de hand, zodat iedereen weet dat je met de laatste ronde bezig bent. Ja, zo'n laatste rondje neem je wat extra tijd voor, mooi excuus omdat het beste er toch al vanaf was bij mij, om van een aantal "vaste supporters" onderweg persoonlijk afscheid te nemen. Mooi gebaar in deze sfeervolle en feestelijke omstandigheden.
En dan na de finish onthaald te worden ale een "ware Olympier" met een drietal kussen van de twee dames (rondemissen) van de organisatie met daarbij ook nog een aantal consumptiebonnen voor een paar drankjes en een "favela-burger".
Hardloop-evenementen kunnen zo leuk zijn toch!


Hoe ik gelopen heb?
Heel relaxed met een langzame start mede als gevolg van de opstopping bij een stukje "singletrack" over een stukje priveterrein (ja ook dat kan bij de "One and Only", direct na het stukje strand en ook op de steiger bij de jachtwerf. In de daaropvolgende ronden kwam ik wel in mijn normale ritme en kon ik weer lopen op een 4:00-uur-schema.
Na twee uur moest ikechter een sanitaire stop inlassen en bij een marathon als deze ga je dan niet midden in de woonwijk even achter een boompje langs de weg, maar naar de plaspilaar op het evenemententerrein, een stukje buiten de route en door de menigte in het wisselvak van de estafette. Koste me een minuutje of twee, but who cares....
Daarna kwam ik echter toch niet meer lekker in mijn ritme en vond ik het ook wel prima om een versnelling lager te lopen, en ook wat meer tijd te nemen bij de verzorgingspost. Helaas kreeg ik echter weer last van mijn rechter enkel en gingen ook mijn beide achillespezen steeds meer protesteren en heb ik het de laatste 2 rondjes nog rustiger aan gedaan en het laatste rondje, het afscheidsrondje, dus nog rustiger aan gedaan. Het was mooi genoeg zo.
Uiteindelijk finishte ik als 9e van de 19e sololopers in een tijd van 4:09:13.
Een Olympisch Diploma ontving ik een week later nog thuis.
Mijn Olympische Droom is helemaal uitgekomen!
Ik kijk met plezier en een glimlach terug op een uiterst aangenaam evenement.

Een mooie film-impressie van de Copakuilbanamarathon is hier te zien:
FILM COPAKUILBANAMARATHON


 

Van de "One and Only" site:
Rio de Janeiro is deze zomer voor Nederland de enige kans om in de spotlights te komen. Geen podium op het EK voor de nummer drie van de laatste WK, maar wel een supertroef bij de Olympics: onze razendsnelle Dafne. Maar OJEE! naar Brazilië gaan is nogal wat. Het Zikavirus, de Favela bendes, de verleidingen van de Samba en het Carnaval: geen zaken voor topprestaties. Een No Go Brasil hangt in de lucht. Voor de thuisblijvers hebben wij een herkansing in september. Op het hoofdnummer van de atletiek geven wij onze marathonlopers de kans voor een eigen olympisch diploma en misschien wel een gouden plak. Wij creëren onze eigen Copacabana, Favela, Samba en Carnaval. Hier gaan we voor goud en net als in Rio: het meedoen is al een feest op zich. Gaat Dennis voor Olympisch goud? Loopt onze locale Dafne, Alieke, weer voor in het veld? De Olympische estafette wordt het hoofdnummer, waar we ons onbedreigd, sportief en feestelijk kunnen uitleven. Voor het internationale karakter van de Olympics wijken wij uit naar Oude Wetering, waar wij onze eigen favela en Copa hebben. Op de CopaKuilBana gaan we helemaal los.







Reacties (2)

Twee jaar geleden liep ik de Riverenlandmarathon van de Dijkenloop al eens, en had daar enorm van genoten. Alle reden dus om weer eens terug te keren.
Ondanks alle strubbelingen liep het afgelopen tijd ook wel weer redelijk. Ik was blessurevrij en had na Allgau in de afgelopen 3 weken een redelijk programma kunnen lopen. Ik voelde wel dat ik niet in een topvorm vertoefde, maar vertrouwde erop dat ik toch wel weer eens probleemloos een marathon kon lopen en dat ook nog eens binnen die 4:00-uur-grens kon.
Het weer was redelijk, niet te heet, maar wel winderig. Erg winderig zelfs zou later blijken op de dijken langs de Maas en de Waal. Er werden regenbuien voorspeld, maar die bleven uit in Rivierenland, terwijl iets noordelijker complete wolkbreuken naar beneden kwamen. Niet dat ik een fan ben van wolkbreuken, maar een miezerregentje had ik toch wel plezieriger gevonden dan de felle zon waarin we nu tijdens de opklaringen mee te maken kregen, onderwijl tegen de wind, de harde wind, opbeukend op de dijken....
De Dijkenloop Rivierenmarathon heeft een start in het plaatsje Boven Leeuwen en een finish in Beneden Leeuwen. De afstand tussen de twee plaatsjes bedraagt slechts een km-tje of 5, maar de marathon kent uiteraard een afstand van 42km via een grote ronde, zoals gezegd grotendeels over de dijken langs de twee grote rivieren. Vanaf Beneden Leeuwen laat de organisatie bussen rijden om de marathonlopers naar Boven Leeuwen te brengen. Ik kleedde me om in de bus en kon mijn tas gewoon in de bus achter laten en na de finish bij de kleedruimtes weer ophalen. Prima geregeld, zoals de organisatie overigens toch prima in orde was, en de vrijwilligers overal vriendelijk en behulpzaam. Klasse!


De start was om 10:25 uur. Het eerste deel van de route loop je nog door het platteland via Altforst richting Appeltern alwaar we na een km-tje of 10 de dijk langs de Waal bereikten. Dat gedeelte liep ik in een groepje met onder ander Rudy van der Heijden en John Ossendorp in een relaxt tempo en bereikte het 10km-punt na een kleine 59 minuten. Na een klein lusje door Appeltern kwamen we toch op de dijk langs de Maas en mochten die in westelijke richting volgen voor de volgende km of 20.... Dat lijkt misschien saai, maar is het zeker niet. De wijdse uitzichten over de weilanden enerzijds en over de Maas aan de andere kant, onderwijl regelmatig door dorpjes met enthousiast publiek heendravend maakt het weldergelijk een mooie loop.
Alleen die wind, die waait daar altijd. En nu waaide die wind best wel een klein beetje erg hard vanuit de richting waar wij naar toe moesten. En aanvankelijk had ik daar eigenlijk geen eens moeite mee. Ik schakelde onbedoeld een tandje bij, zoals dat automatisch schijnt te gebeuren bij mij als het zwaarder wordt, en liep eigenlijk als vanzelf uit het goepje weg. Vanaf dan zou ik de rest van de marathon in een 1-mansformatie vervolgen. Mijn achterstand op het 4:00-uur-schema, opgelopen in het eerste uur, verkleinde ik zelfs van 1,5 naar 0,5 minuut.
Maar vanaf pakweg 15km leek de wind toch harder te waaien. Beschutting was op de dijk natuurlijk nergens te vinden. Het ging hier beduidend meer kracht kosten om op een "acceptabel" tempo voort te komen, en het 4-uur schema moest ik echt los laten. We bleven de dijk langs de Maas volgen; door de gehuchtjes Blauwsluis, Moleneind, Velddijk, Maasbommel, Berghuizen, Nieuwe Schans, Greffeling, Alphen, Moordhuizen tot we na zo'n dikke 30km Oude Maasdijk bereikten. Ja, al die dorpjes, wie kent ze niet, het was een leuke, en ook wel sfeervolle afwisseling.
Vanaf Oude Maasdijk, was het met de tegenwind grotendeels wel gebeurd. Ik was inmiddels in de laatste 15 minuten wel 5 minuten kwijt geraakt op het 4 uur schema en had eigenlijk gehoopt dat ik met hoofdzakelijk rugwind op de terugweg over de dijk langs de Waal dat wel weer zou kunnen goedmaken. Dat gebeurde niet. Juist nu met rugwind had ik geen energie meer over en zat ik er plotseling helemaal doorheen. Ik kon niet versnellen; integendeel het werd meer een soort van strompeltocht verder, afgewisseld met wat wandelpauzes en een plaspauze, terwijl nu ook nog mijn rechter enkel weer in de stress geraakte. Dat is iets wat wel vaker gebeurt, en waar ik normaal ook wel doorheen kan draven, maar nu had ik die energie niet meer en ging ik mij steeds meer ergeren aan die enkel en ging ik die enkel gebruiken als soort van excuus.....
Enfin ik passeerde de dorpjes Dreumel en Wamel en het luidruchtige "Bocht-7", sloop onder de Willem-Alexander brug door en uiteindelijk Beneden Leeuwen in. Nog even langs het haventje, een opgebroken straat over en uiteindelijk door de finish, na bijna 4:17.....

Daarna nog even naar de kleedrumte gestrompeld, nog even nagebabbeld met Richard, Spartathlondeelnemer Jan en Lien, en daarna weer terug naar huis.
Marathon #90 is in de boeken.







Reacties

SEE ALSO PHOTOS IN THE ALBUM ON THIS SITE, CLICK HERE
NEDERLANDSE VERSIE DIRECT ONDER DE ENGELSE

Ever since I was a little boy and my parents took me on vacation to the Alps in Austria and later in Italy, I loved the mountains.
Later I started to develop myself as a runner.
Than, some 8 years ago, I was introduced to mountainrunning. Not hard to explain, that ever since this is what I like most and that I had some of my greatest running experiences exactly there in the Alps: the 8-day-3-country-310km-TransAlpineRun 2010) and the 78KM-SwissAlpineRun (2012).
This year I had focused to take revanche for my drop-out in the 69KM-AllgäuPanoramaUltraTrail in 2013.
Nagging injuries in preparation for a few monthes however interfered with my intentions and I wasn't ready for the ultra-distance. But than, I should be able to do "just" the marathon-distance, including its 1500mtrs "ascent".
And that's exactly what I was going to do. Happy to be back in the mountains, happy to be running... happy to be mountainrunning!

It appeared to be a beautiful day, clear blue skies and sunny on raceday. Exactly what you always hope for while running high in the mountains to enjoy al these beautiful sights.
The start of the race was at 8am, still a little fresh while running along the river down in the valley. But once we had to start the ascent after a few kms, it would become hot.
After some 13kms and some 900mtrs ascent (just over 2 hours) I reached the highest point of the course at the "Weiherkopf"-mountain (1663 mtrs) and took a little break to enjoy the sights and having some pictures taken by tourists.
Than I continued with some steap descents to the main refreshment at 19km point at Grasgehren, which was also the checkpoint, cut-off where you had to pass before 3:15, or be cut from the race. I wasn't in danger of that, and arrived there after some 2:50.

The course was very challenging (for me as a flatland-resident), but most of all very enjoyable and always changing, as you might expect from a mountainrace. We had some paved roads, but also some trails, narrow or wide, more or less steep, gravelled or forrest pathes, dry, wet, pools, mud or cow-shit...., stones, rocks, tree roots, while being entertained by cows with there bells, even on the course, almost preventing me to get past....After 25kms the course continued with a 5km steap descent on a zigzag-asphalt-road which was expecially tough on my ankles and quadraceps.
Than almost right away we were sent back up high again, and that just took the best out of me as I had to take a couple of breaks to get my breath back.
The last 10kms back to the finish followed the river again down in the valley. That's offcourse the easiest part of the race, but I had not much energy left and than there was nowhere to hide from the hot sunshine as well to make things really tough on me as temperatures rose to close to 30 degrees.
But offcourse I managed to reach the finish at the Wonnemar, 6:07:49 after departing at the start.
I accepted the handshake and congratulations from the race-director Axel Reusch, and the well deserved medal and an alcoholfree beer.
How much I did enjoy this race, even as tough as it was for me as a flatland-runner and I apparently (but not surprisingly) wasn't in my best shape. It was that beautiful and how happy I was to be back in the mountains.
Thanks to the organisation and all those volunteers; they made ik possible with all their enthousiasm en helpfulness.

In 2013 ging ik al eens van start in de Allgaü Panorama Ultra Trail, een bergloop van 69kms en bijna 3000 hoogtemeters in het Zuid Duitse Sonthofen, niet ver van de grens met Oostenrijk. De ultra loopt zelfs gedeeltelijk door Oostenrijk.
Helaas moest ik toen na ruim 50kms de strijd staken net na de passage van de bekende skispringarena, de Erdinger Arena, in het plaatsje Oberstdorf.
Dat vroeg natuurlijk om een revanche, en die moest dit jaar gaan gebeuren. Maar na een voorspoedige "Wahnsinnige" voorbereiding in de eerste paar maanden dit jaar, verliep het vervolg van 2016 bepaald niet vlekkeloos en werd ik gehinderd door allerlei min of meer kleine kwetsuurtjes.
Pas in de loop van juli kon ik enigszins weer de gebruikelijke trainingsomvang uitvoeren, maar toen was wel al duidelijk dat deelnemen aan deze loodzware ultraloop niet verstandig zou zijn.
Het alternatief was de marathon-afstand, nog altijd ook met 1500 hoogtemeters een flinke uitdaging.

En dus vertrok ik samen met mijn lieve vrouwtje voor een lekkere week tussenuit naar Bayern. Eerst verbleven we 5 dagen in het leuke en gezellige Oberstdorf, waar we echter helaas niet getrakteerd werden op mooi weer en kregen we te maken met een aantal regenachtige dagen en veel bewolking en dus mist hoger in de bergen, waardoor we iets minder aan mooie wandelingen op hoogte toekwamen dan eigenlijk bedoeld was en goed was geweest voor de gewenning.
Geleidelijk probeerde ik mij ook op "hoogte" nog verder voor te bereiden op de loop, door eerst wat trainingen vanuit Oberstdorf in het dal (+800mtr) te lopen, en daarna hoger in de bergen (+1600mtr) te lopen en daarmee ook nog iets te wennen aan het berglopen, want een klim in de Alpen is toch nog wel iets heel anders dan de Amerongse Berg op en af draven.
Op een zonovergoten zaterdag, de dag voor de loop, verhuisden we van Oberstdorf naar het 15km verderop gelegen Sonthofen, maar niet voordat we toch nog even een paar uur hadden doorgebracht op de Nebelhorn op bijna 2000mtr hoogte om te genieten van de prachtige vergezichten toen het eindelijk wel mooi en warm weer was. Dat is gebruikelijk als de APUT/APM gehouden wordt. Dit jaar was de 10e editie, en elke keer was het prachtig mooi en warm weer.
Op zaterdagmiddag ook mijn startnummer opgehaald en deelgenomen aan de Nuddlepartie.
Zondagochtend om 8:00 uur was de start van de marathon bij de Outlet. Slecht geslapen (koppijn) als gevolg waarschijnlijk toch van overvloedige blootstelling aan de felle zon de voorafgaande dag, en slecht ontbeten, misschien dat de spanning toch ook voor mij op een dag als deze hoger is, ondanks dat ik voor mijn 89e mara/ultra van start ging.
Toch voelde ik mij fit en fris bij de start. Heet was het zo vroeg ook nog niet echt dankzij een verfrissend briesje.
Het bleef redelijk koel gedurende de eerste twee kms, maar die verliepen na de start het dorp uit dan ook nog relatief vlak langs het riviertje en het meer, maar daarna boog de route zich af en werd het klimmen.
Eerst nog geleidelijk, maar daarna toch serieus. Binnen een km was ik doorweekt van het zweet, dat is wat klimmen met je doet....
De route was ook sterk afwisselend. Stukjes asfaltweg voor het "gemak", gedeelten dwars door weilanden, stukjes onverharde bospaden soms breed, maar vooral ook smal, zonder, maar ook met uitstekende boomwortels, met stenen en keien, gedeelten door plassen en modder (en/of koeienvlaaien) stukjes grindweg. Soms heel steil, soms minder steil en zelfs soms vlak of iets omlaaglopend om weer even op adem te kunnen komen en een sukkeldrafje te lopen.

En overal op de berg hoorde je koeienbellen en kon je ze zien. Je trof zelfs koeien aan óp de route, en soms kon je er niet eens langs. Een keer stond ik zelf bijna vast tussen 2 koeien in; dan zijn ze best groot en lomp, hoewel verder ongevaarlijk en vooral sloom.
Na 13km kwam er een eind aan deze meest indrukwekkende klim van de loop, toen we op de Weiherkopf het hoogste punt 1663 mtr) van de marathon bereikten en er reeds 900 hoogtemeters (van de totaal 1500 in de hele marathon).
Inmiddels was ik ook al ruim 2 uur onderweg en was het me eigenlijk best meegevallen tot dan toe. Ik had me hier een korte pauze voorgenomen om te genieten van de uitzichten en wat fotomomentjes. Wandelaars waren zo vriendelijk om mij ook op de foto vast te leggen op de Weiherkopf.


Makkelijker werd het vervolgens echter niet. Een vrij steile afdaling over een grindpad volgde. Wat een klappen geeft dat op de enkels en op de quadraceps.
Na bijna 19km bereikten we Grasgehren, waar een grote verzorgingspost was ingericht en waar ook de tijdcontrolle plaats vond. Iedereen die hier na 3:15 uur lopen arriveerde werd uit de loop genomen (cut-off), maar ik was daar na ongeveer 2:47 uur. Dat is overigens ongeveer negen minuten langzamer dan mijn tussentijd in de ultra drie jaar geleden....

Tot pakweg 25km bleven we op een hoogte van zo'n 1400-1300mtr lopen met mooie afwisselingen van uitzichten en ondergrond en een continu afwisseling van klimmen en dalen. Halverwege moest ik echter wel een keer uit de broek langs een singletrack op een berghelling voor een "grote boodschap".
Na zo'n 25km volgde een pakweg 5km lange afdaling over een haarspeld-asfaltweg door het Lochbachtal. Dat ging hard en redelijk voorspoedig en ook vrij beschut tegen de zon, terwijl de temperatuur al de 30 graden benaderde.
Eenmaal beneden volgde er vrij snel toch weer een laatste klim, ook gelijk weer vrij steil, dwars door een weiland in de verstrengelende hitte, en door het bos op de berghelling. Pfft, dat hakte erin, hoewel het maar een 100tal hoogtemeters waren.....

Gelukkig stond er ook een bankje, kon ik even gaan zitten uitputten en van de uitzichten genieten, en een waterbak bij een boedererij vlak daarvoor om even op te frissen.
De laatste 10kms waren eigenlijk de makkelijkste van de marathon, nagenoeg vlak langs het riviertje de Iller in het dal naar de finish, maar toch in de brandendezon en van verschuilen was geen sprake.
Maar makkelijk liep het zeker niet, na inmiddels al 33km en nagenoeg alle 1500 hoogtemeters en laagtemeters. Mijn energievoorraad was leeg en ook kreeg ik nu last van darmkrampen en moest een paar keer in de bosjes uit de broek en een eigen vlaai achterlaten, en moest daarbij ook nog oppassen voor kramp in de kuiten.
Daar waar ik nog even had gedacht misschien binnen 6 uur te kunnen finishen, liet ik die gedachte nu maar los en probeerde zo comfortabel mogelijk de marathon uit te lopen.
Uiteindelijk bereikte ik de finish bij de Wonnemar in Sonthofen na 6:07:49, nam de handdruk en felicitatie van race-organisator Axel Reusch in ontvangst en vervolgens ook de medaille 🏅 en een heerlijke alcoholvrije witbier. Even verderop legde ik mijn voeten in een koud bergstroompje ter afkoeling en kon ik even lekker bijkomen met een 2e biertje.
Geflikt! Het ging niet vanzelf, maar dat had ik eigenlijk ook niet verwacht met mijn gebrekkige voorbereiding en als platlander, maar gelukkig wel blessurevrij.
En wat was het mooi, zwaar, maar ozo mooi. Zo mooi om na jaren weer terug te zijn in de bergen; het was genieten!











































Reacties (3)

Drie jaar geleden liep ik in Allgäu al eens de Panorama Ultra Trail over een afstand van 69km en 3000 hoogtemeters (LEES HIER)
Helaas moest ik toen na ruim 50km uitstappen met een instabiele enkel, opgelopen na zo'n 45km in een steil stukje afdaling, en een oncontroleerbare hartslag die ook na een rustpauze niet herstelde. Een combinatie waarmee ik de smalle slingerende bergpaadjes op de Sonnenkopf, de 3e en laatste grote obstakel, niet over durfde.
Een teleurstelling natuurlijk, hoewel ik in mijn 50e officiële marathon/ultra nog wel een officiële uitslag kreeg in de zg Oberstdorf-wertung.
Dat vroeg natuurlijk ook om een revanche. En die had ik dit jaar gepland.
Maar hamstringperikelen teisterden mij helaas en een fatsoenlijke voorbereiding zat er niet in.
In de Midzomermarathon in Apeldoorn tijdens de herstelfase bleek al dat ik tekort kwam, en die kon ik uiteindelijk niet meer goedmaken in de korte voorbereidingstijd die over bleef.
Ik probeerde het wel, liep een hoopvolle heuveltraining op de Amerongse Berg maar na een moeizame Ultra-duurloop van een kleine 5 uur moest ik toch de conclusie nemen dat de Allgaü Panorama Ultra Trail niet haalbaar was, of in elk geval onverstandig zou zijn.
Ik heb me dus ingeschreven voor de marathon-afstand, 42kms dus met zo'n 1500 hoogtemeters. Geen echte revanche dus, en of die er dan wel nog ooit komt is erg twijfelachtig, tenslotte verblijven wij nu voor de 2e keer een vakantieweek in Allgäu en daarmee vind ik dat wel genoeg. De 1e keer verbleven we overigens in Sonthofen, waar de start en finish van de loop is, en nu verblijven we eerst in het iets verder gelegen en veel toeristische Oberstdorf; precies, daar waar de Ultra ook doorheen komt na een kleine 50km....
In Allgäu loop ik dus nu de marathon-afstand. Ook mooi, heb daar alle vertrouwen in en kan dat weer gaan beschouwen als een nieuwe start.


Foto Tijdens de Allgau Panorma Ultra Trail in 2013

Met een trainingsblok van 180km in 9 dagen (niet zo veel om dat "Wahnsinn" te noemen, de al genoemde 5-uur duurloop en een tweetal sessies op de Amerongse Berg, in de benen, naast mijn basisconditie, mag ik toch zeggen dat ik over voldoende inhoud beschik voor dit avontuur, hoewel een klim in de Allgaüer Bergen natuurlijk nog heel wat anders is dan 8x de Amerongse Berg op, of 16x de Demkabrug.
De eerste helft van de marathon is identiek aan de route van de ultra, dus dat gedeelte ken ik nog wel enigszins. In dit stuk zit uiteraard ook het merendeel van het klimwerk. Drie jaar geleden was ik vooraf nogal bang voor dit deel, omdat voor mijn gevoel de cut-off tijd nogal scherp stond, maar dat bleek uiteindelijk best mee te vallen. Die cut-off tijd is voor de marathon hetzelfde, dus daar hoef ik me niet al te druk om te maken.

Twee weken (16 dagen), voor de APUT/APM liep ik dus eindelijk ook weer eens een Ultra-duurloop. Dat is altijd ook weer een uitgelezen gelegenheid om eens een onbekende route te lopen, en juist dat maakt lopen natuurlijk ook zo leuk en zo mooi.
Ik nam de trein naar Amsterdam Amstel om vandaaruit terug te lopen. Heet was het niet meer zo, maar nog steeds wel bedrukkend. En, op een enkel druppeltje na, bleef het nog droog ook, terwijl ik eigenlijk best wel wat verfrissende miezer had verwelkomt. Mijn route liep de eerste 16km langs de Amstel, en vervolgens langs de Oude Waver en natuurgebieden als de Venen en Botshol naar Vinkeveen, waar ik echter dwars door het dorp liep en dat vervelend druk vond. Daarna via Ter Aa naar Breukelen, waar ik voor de kortste route terug koos langs het Amsterdamrijnkanaal. Uiteindelijk was ik, inclusief een aantal ingecalculeerde rustpauzes een kleine 5 uur onderweg voor ruim 43kms en vond dat meer dan genoeg; ik had nauwelijks nog fut over om de gehoopte extra kms nog te maken.
Wel ben ik blij met deze Ultra-duurloop; het liep weliswaar niet zo soepeltjes ondanks het toch echt niet hoge tempo (gem. ong. 6:20/km); het maakte me wel sterker. En daarnaast was de hersteltijd van de hamstringperikelen ook inmiddels verstreken, zodat ik ook weer op geleidelijk hogere belasting mocht lopen.
Eindelijk begin ik weer een beetje in mijn gewone ritme te komen.
En dat geeft vertrouwen. Niet alleen voor de marathon in Allgäu, maar ook voor dat wat daarna gaat komen, zelfs als ook nu "Projekt Wahnsinn" onzekerder wordt. En dat in elk geval niet omdat ik nu een achterstand in de voorbereiding heb opgelopen.


Foto tijdens mijn lange duurloop langs de Amstel

















Reacties

De Midwintermarathon in Apeldoorn is/was een begrip, een traditie in hardloopland. Vanaf 1974 werd jaarlijks de marathon georganiseerd, t.e.m. 2015. Ik liep er een aantal keer een kortere afstand, maar uiteindelijk ook 2x de marathon, de laatste 2 edities dus in 2013 en 2014. Dat waren beide ook bijzondere edities met speciale herinneringen en waar ik ook genoten heb van de sfeer en de natuur.
Nu werd voor het eerst de Midzomermarathon georganiseerd, een variant dus op de Midwintermarathon. En de timing kwam mij goed uit, althans oorspronkelijk omdat het mijn enige vrije weekend was zonder werkverplichtingen in een periode van 4 weken. Als gevolg van mijn recente hamstringperikelen kwam het eigenlijk toch te vroeg, maar een "ervaren marathonrot" maakt daar niet zo'n punt van.
Tenslotte moet die afstand toch in de benen, want de toekomst komt ook steeds sneller dichterbij.
De inschrijving stelde ik zo lang mogelijk uit om zo veel mogelijk duidelijkheid te hebben of mijn hamstring het aankon, maar was vlot geregeld. Van de organisatie kreeg ik vervolgens bericht dat elke marathonloper vergezeld moest worden door een fietser omdat dat een voorwaarde was van de gemeente voor de vergunningverlening. Pfft, had daar niet zo'n behoefde aan, had liever gewoon in mijn uppie over de Veluwe gehobbeld. Maar goed, als't moet, dan moet't maar. Omdat ik geen eigen begeleider had, zou de organisatie daar voor zorgen. 
Een paar dagen voor de marathon kreeg ik nog bericht van instagram-vriendinnetje Nicole, dat zij ook in Apeldoorn zou lopen; niet zoals verwacht de 1/2 marathon, maar als verrassing voor de hele buitenwereld "gewoon" de hele marathon ging doen. Samen met haar vriendin Hilde.
Een afspraak was snel gemaakt. Nicole kwam me ophalen en samen zouden we naar Apeldoorn reizen.
En zo ontwikkelde zich weer een leuke, gezellige dag. In Apeldoorn aangekomen, ook direct weer diverse bekenden uit het marathon- en ultrawereldje ontmoet. Toch altijd weer bijzonder, dat zo'n nieuw, klein en relatief onbekend evenement juist aantrekkelijk is voor dit wereldje. Of toch eigenlijk ook niet.

Nicole en ik arriveerden in het Sportpark Orderbos bij de SV Orderbos ruimschoots op tijd, een uur voor de start en konden lekker ontspannen ons op die start voorbereiden. Die start vond overigens wel zo'n 900mtr verderop plaats, zodat we wel precies na 42,195km zouden finishen bij de kantine/kleedkamers van de SV. Bij de start werden we weg geschoten door Apeldoorns marathon-grootheid Ad Steylen, 5-voudig Nederlands Marathon Kampioen en een PR van 2:19 in de jaren '60. Het parcours van de Midzomermarathon kent grote overeenkomst met de route die de aloude Midwintermarathon volgde. Die kende 1 grote ronde en een kleinere. Nu waren het 2 kleinere ronden van een km-tje of 7 en daartussen een grote ronde van een km of 22, voorafgegaan en afgesloten door een aanloop en uitloop. Het dorpje Hoog Soeren werd 3x doorkruisd en de Pomphulweg over de Asselse Heide en de Amersfoortseweg en de Wilslaan zijn ook bekend terrein. Maar ook een onbekend gedeelte over een onverhard pad door het bos vanaf Hoog Soeren richting De Echoput op de Amersfoortseweg. Kortom een mooie, afwisselende en zeker ook uitdagende route, die eigenlijk nergens echt vlak was. Het parcours kent een totaal van 285 positieve hoogtemeters.

De start vond plaats om 17:00 uur. 34 Deelnemers vertrokken op de Asselsestraat voor een reis over de Veluwe. Lekker relaxed hobbelde ik de eerste paar kms samen met Nicole en Hilde, en daarna in eigen tempo voor de 1e keer de lus door Hoog Soeren en weer terug. Ik probeerde  het 4:00 uurs tempo te lopen, maar slaagde daar geen moment echt in. Ook na de 2e doorkomst door het leuke dorpje Hoog Soeren en over de mooie Asselse heide ging dat zo door, onderwijl ook af en toe foto's makend. En eigenlijk was het tempo, het schema mij een biet. Genieten deed ik wel. Zoals ook in mijn laatste Midwintermarathons was het ook nu genieten van de natuur op de Veluwe. Een vergezellende fietser was in geen velden of wegen te bekennen, en dat vond ik wel prima ook. Er waren wel begeleiders, maar die fietsten alleen zo af en toe een beetje heen-en-weer.
Vanaf het welbekende Pannenkoekenhuis in Assel volgden we nu een iets andere route langs Landal Rabbit Hill naar Nieuw Milligen, halverwege de marathon. Vanaf daar was het 10km lang de nagenoeg rechte en kms-lang geleidelijk omhooglopende Amersfoortseweg volgen terug naar Apeldoorn. En dat volop in de zon. En dat voelde heet aan en dat was flink zweten. En het was harken en begon op een flinke mentale strijd te lijken. Prima, die strijd durfde ik wel aan. En dus ploeterde ik door. Ja, het beste was er inmiddels al wel af. Enfin, ik hield het beetje tempo dat ik had er in. Een tempo dat inmiddels toch al boven de 6:00/km lag.


En zo beeindigde ik ook die grote ronde en moest ik alleen nog maar een keer die kleine ronde lopen. Opnieuw door Hoog Soeren en weer terug naar die Amersfoortseweg. Van drankpost naar drankpost en overal tijd nemend voor een paar bekertjes water. Uiteindelijk raakte na zo'n 37km toch mijn accu echt leeg en moest ik in die laatste 5km toch een aantal wandelstukken inlassen. Ja, dan merk je toch dat als gevolg van die hamstringperikelen een totaal van 80 trainingskilometers in de laatste 4 weken voor mij niet werkt. (Sportrusten is dus voor mij toch ook niet zo'n ideaal programma).
In de slotfase kwam Nicole mij nog voorbij lopen. Ja, zij liep een uitstekende marathon, zo "ongepland". Helaas had Hilde vanwege maagkrampen halverwege moeten opgeven. Ik finishte uiteindelijk na 4:24; geen prestatie om trots op te zijn. Maar toch wel weer een bewijs dat ik ook met weinig training wel een marathon kan lopen. Dat is het positieve. En natuurlijk ook dat ik zonder blessure-perikelen heb gelopen.
Nicole: Bedankt voor de service en de gezelligheid!






Reacties (1)

Foto's bij dit blog o.a. van Evert Lampe, Sjef Louwe

Een weekend met een keuze uit een groot aantal mooie marathons. Een "halve thuiswedstrijd" in Amersfoort, of de Slachtemarathon in Friesland of de Brabantse Walmarathon in Hoogerheide die allebei een wereldreis met OV zouden betekenen. Alle drie had ik echter al op mijn "erelijst" staan. De keuze viel dus op de marathon van Hoorn. Daar was ik nog nooit geweest en een route over de dijk langs het IJsselmeer trok mij wel aan.

Het was toch nogal onzeker of ik wel zou kunnen starten. Mijn linker hamstring was de donderdag voor de marathon, toch weer gaan opspelen en pas na een pijnvrij try-out op zaterdag besloot ik toch te starten op zondag. Uiteraard zou ik in "slowmotion-tempo" gaan lopen, en dat kwam nog goed uit in verband met de verwachtte hoge temperaturen.

De marathon in Hoorn is met het Openbaar Vervoer goed bereikbaar, vanuit Utrecht in elk geval omdat je toch al vroeg op de zondagochtend op stap moet om op tijd in Hoorn te arriveren met het vroege startschot al om 9:30 uur. Het wedstrijdsecretariaat, de kleedruimtes en de startlocatie zijn dan wel op slechts een paar minuutjes loopafstand vanaf het station.

Die start vond plaats, heel toepasselijk, op de Draafsingel. Vanuit de Kruittoren aan de overzijde van die Singel werden w(een kleine 100-tal deelnemers) met een kanonschot weggeschoten.

Er volgde eerst een klein rondje door het mooie, historische centrum van Hoorn met karakteristieke straten en pleinen en over bruggetjes en door poorten.

Na zo'n 4km verlieten we Hoorn en gingen we het landelijke WestFriesland in voor een 1e grote ronde door dorpjes als Schellinkhout en Wijdenes en over de Zuiderdijk langs het IJsselmeer.
Juist op die dijk had ik mij verheugd. Ik vind het altijd fascinerend om langs grote waters te lopen. En prachtig was het om al die (zeil-)bootjes, veerpont en zelfs driemasters op het water te zien. Ook op de diverse strandjes langs het IJsselmeer was er volop drukte; het was dan ook prachtig weer, een warme, zonovergoten dag.

Na zo'n 28km liepen we weer terug het oude centrum van Hoorn in via de Oosterpoort en begonnen we aan de 2e, maar kortere ronde. Dezelfde route, maar deze keer niet verder dan Schellinkhout, heen onderlangs door het dorp en terug over de dijk.
Opnieuw een ontmoeting met veelloopster Ineke en een high-five en door naar de slotfase.
Hier kwam ik verzeild tussen de deelnemers aan de 10km-loop die 3:15 uur later waren gestart en hoewel ik dat meestal nogal frustrerend vind, werkte dat nu anders, motiverend zelfs. In de ma
ssa liep ik na 38-40km grote hoeveelheden deelnemers voorbij die er op dat moment 6-8km op hadden zitten. Een deelneemster sprak zelfs respect uit. Best wel bijzonder, maar ook kenmerkend voor het loperslegioen. Prachtig om op die dijk dat lange lint deelnemers te zien, die toch maar in deze warmte naar eigen kunnen presteren en daarmee ook respect verdienden.
Natuurlijk geldt dat respect ook voor alle vrijwilligers en de organisatie. Het was allemaal prima voor elkaar.

Uiteindelijk liep ik na 40km weer Hoorn in, nog een keer de Oosterpoort door en naar de finish op de Grote Noord, aldaar verwelkomd met een high-five door de speaker van dienst.
De finish bereikte na 4:10:42 (5:56/km) en daarmee is wel duidelijk dat ik de 2e helft van de marathon beduidend sneller had gelopen dan de 1e helft.
Het voelde ook allemaal best goed en daarnaast had ik ook van de marathon genoten.
Het blijft mooi om te lopen, door de landelijke omgeving, de dorpjes en over de dijk.

Update: ondanks een voorspoedige en probleemloze marathon, drie dagen rust daarna toch weer lastg ekregen van diezelfde linker hamstring. Daarom nu toch besloten tot een echte week loopvrij en een geleidelijke comeback daarna en dus geen deelname aan de 6-uursloop in Den Haag op zaterdag 18 juni. De planning daarna hoop ik dan weer op te kunnen pakken, leidend naar mijn revanche op deSonnenkopf in de Allgau Panorama Ultra Trail





Reacties (2)

Via Katrien Rogiers

Soms is het zaak om grenzen te verleggen.
Mijn recente hardloop ontwikkelingen vormden hiervoor een nieuwe aanleiding.
Een nieuwe "Straffe Escapade", om zoals aangekondigd de woorden van een van Belgisch bekendste ultraloopsters, Katrien, te gebruiken.
Die Escapade: Een "Dubbeldekker", ofwel 2 marathons in 2 dagen en in dit geval zelfs binnen 24 uur:

  • De avondmarathon in Steenbergen op zaterdag om 16:00 uur 
  • De Leiden marathon op zondag om 10:30 uur.

Mooi bijkomend aspect: Veel bekende loopmaatjes bij beide loopevenementen en daarnaast ook eens sfeer proeven bij 24-uursloop, welke in Steenbergen op hetzelfde parcours gehouden werd en een uur begon.

Zaterdag 21-mei: Steenbergen, avondmarathon
En dus arriveerde ik op een warme, benauwde, zonnige zaterdagmiddag in Steenbergen.
Het parcours bestond uit een ronde van 2308 meter. De ultralopers mochten proberen dat rondje 24 uur lang zo vaak mogelijk af te leggen. (of 6 uur of 12 uur, welke later zouden starten). Wij marathonlopers mochten dat rondje 18x afleggen (en een aanloopafstand van zo'n 600mtr) en proberen dat "zo snel" mogelijk te doen.
Mijn opzet, met natuurlijk ook het oog op de volgende dag, was om dat zo comfortabel mogelijk te doen en het liefst op een schema van 4:00 uur. Het was echter flink warm, en bovenal erg benauwd, plakkerig weer.
Bepaald niet optimaal en dus wel zaak om zo veel mogelijk, zo lang mogelijk "in de comfort-zone" te lopen en vooral ook goed te drinken.
En dan is wel weer fijn dat je elke 2,3km langs de verzorgingszone komt, en daar had ik dan ook mijn bidon met herbalife sportdrank en een drietal gelletjes gestationeerd. Elke 2 ronden stopte ik daar even om van mijn sportdrank en/of een of twee bekers water te drinken. En elke 4 ronden nam ik een van mijn gelletjes.
Het is in mijn rondetijden duidelijk te zien welke rondjes ik stopte (de even rondes), en welke rondjes ik doorliep (de oneven rondes).

Foto: Jan Spitael akaYannis Thirio aka The Beast

Mijn langzaamste ronde was de 6e: 14:07, maar dat was ook nog inclusief plaspauze. Mijn snelste rondetijd was de 15e: 12:39. Een gemiddelde rondetijd van 13:05 zou mij op een eindtijd van 4:00:00 brengen. Het gemiddelde lag in de eerste helft van de marathon iets hoger, maar naarmate de avond viel en de kracht van de zon iets afnam ging het steeds iets vlotter en kwam ik uiteindelijk op een schema onder de 4 uur en finishte ik in 3:59:15.

Bijzondere foto: De winnaar van de Avondmarathon komt op de finish afstormen
Ikzelf moet dan nog een uur. En Mo moet dan nog 20 uur.... 

En daar was ik uitermate tevreden mee. Het liep vlotjes en zonder noemenswaardige problemen en dat was dus een goed uitgangspunt voor deel-2 van de "Dubbeldekker".
Bovendien was het toch ook al 11 maanden geleden dat ik voor het laatst binnen de 4 uur liep; hoewel daar natuurlijk diverse redenen voor aan te dragen zijn.
Na afloop was het douchen en nog heel even toeschouwen, supporteren bij de "echte straffe" jongens en meisjes die nog zo'n 16 uur doormochten. Respect voor allen die daar met hun eigen "Escapades" bezig waren en sterke prestaties neerzetten.
Ikzelf moest daarna richting bushalte een drietal minuutjes verderop. De bus naar Bergen op Zoom en vervolgens de trein naar Leiden; een reis die uiteindelijk een half uur langer duurde dan gepland omdat de bus een kwartier vertraging had wegens een wegomleiding en de trein dus al vertrokken was.
In Leiden overnachtte ik bij dochterlief, die aldaar studeert en een kamer heeft.
Lekker makkelijk! En dus geen gereis op zondagochtend en dus toch een beetje normale rusttijd.

Zondag 22 mei: Marathon Leiden 
Het was miezerig zondagochtend toen ik al wandelend een half uurtje onderweg was naar het "atletendorp" om mijn startnummer af te halen. Wat een drukte hier, toch heel anders dan de voorgaande avond. Maar ook nu weer de diverse vriendjes en vriendinnetjes die her en der opdoken, hoewel ik ook sommigen miste.
Grote vraag was nu natuurlijk hoe het me zou vergaan in deze marathon. Eigenlijk had ik zo mijn twijfels omdat het allemaal toch wel wat stram aanvoelde. Maar ook had ik al eerder ervaren dat je gewoon op gang moet komen, dat lopen een vanzelfsprekende beweging is. (flashback transalpinerun toen ik na de 5e etappe uitgeput finishte en de volgende dag gewoon de 6e etappe probleemloos uitliep en uiteindelijk ook na 8 etappes "glorieus" finishte) . Een mens kan meer dan hij vaak zelf denkt. "Straffe mensen" dan wel!

Vlak voor de start werd het overigens droog en ging zelfs de zon schijnen. Heerlijk natuurlijk, maar de dampigheid is bepaald niet bevorderlijk als loopcondities. Ook nu was het mijn opzet om in de comfortzone te lopen in de groep de geleid werd door de 4:00-uurs pacers, waaronder Hans. Ik startte echter vanuit het wedstrijdvak en had geen behoefte mij door de menigte te wringen om deze groep op te zoeken. Ach, ze zouden me toch vanzelf onderweg op een gegeven moment wel voorbij komen. Zeker toen na de start bleek dat ik dat tempo van 4:00 uur toch niet zou kunnen vinden. Het was zoeken naar een comfortabel ritme in de beginfase. Effecten van de marathon de avond tevoren ervaarde ik eigenlijk niet, dat zoeken naar het juiste ritme is iets wat mij niet ongebruikelijk is bij ochtendlopen. Uiteindelijk vond ik mijn ritme bij een tempo van pakweg 5:50/km en duurde het tot zelfs het 14-km punt dat de 4:00-uur-groep, een minuut of 2 na mij gestart dus, mij passeerde. Ik liet dat ook rustig gebeuren en vervolgde in mijn eigen tempo, een soort van ultra-shuffle eigenlijk. Toch ging het even later plotseling makkelijker en zomaar als vanzelf schakelde ik over van de shuffle naar een hardlopersdrafje en maakte ik de inmiddels pakweg 100mtr achterstand op de 4-uursgroep in een mum van tijd weer goed en trof daar ook eindelijk mijn konijntje Vera. Erg leuk en gezellig natuurlijk. We bleven in de groep hangen tot pakweg het 26km-punt. Toen kreeg ik plotseling toch een signaal dat mijn hamstrings het niet meer zo aangenaam voelden en moest ik toch besluiten het tempo te laten zakken.
Natuurlijk had ik gewoon in die shuffle door moeten schuivelen i.p.v. hardlopen. De omstandigheden waren nogal drastisch gewijzigd. De zon was verdwenen, de wind trok behoorlijk aan en het werd dreigend donker, hoewel de neerslag gelukkig tot een paar luttele spatters beperkt bleef. En het parcours kende een groot aantal bruggetjes en tunneltjes. Normaal juist voor mij juist altijd die mooie extra uitdaging, maar nu onder deze omstandigheden en met al een marathon in de benen, vonden die hamstrings het blijkbaar nodig nu te protesteren.
Enfin, voorzichtig en in slowmotion om de hamstrings zoveel mogelijk te ontzien dus door naar de finish. De doorkomst in de gezellige dorpjes met zoveel enthousiast publiek maakte het wel een mooie tocht verder. Vooral het dorpje Oude Ade na 32km maakte er weer een hemels feestje van, compleet met zingende nonnen en St. Petrus, die de lopers zegende voor hun slotfase in de marathon naar de hel......
Maar vooral ook het landelijke karakter van het Groene Hart waar het parcours doorheen leidt en langs de Oude Rijn, maar het een mooie marathon, die bovendien uitstekend georganiseerd is.
Uiteindelijk finishte ik na 4:14 weer in het Centrum van Leiden op de Vismarkt de finish alwaar uiteraard het dik verdiende biertje ook weer wachtte.

Een dubbeldekker dus voltooid: 2 marathons gelopen binnen een etmaal.
Een nieuwe "straffe" stap gezet in het proces Wahnsinn, een nieuwe "Escapade".
Het ging me op zich goed af, behalve de protesterende hamstrings in de slotfase dan, en dat stemt tot volle tevredenheid.



















Reacties (5)

English version at the bottom of this article

De Jan Knippenberg Memorial.
Het heeft iets mysterieus, iets klassieks.
In 2014 nam ik voor het eerst deel.
Ik schreef er toen over in dit artikel  
Een echt succes werd het toen niet, een disaster ook niet echt. Maar het kon, het moest wel beter.
En dus stond ik in 2016 opnieuw aan de start.
Van een reis, zoals "Knip" het zelf zou noemen.
Een reis van 60km langs de kust van Noord Holland van Velsen Noord naar Den Helder.
Met de zee links, de duinen rechts en het strand (en de muien) voor.

De start was om 9:00 uur 's ochtends.
Daar moet je vroeg (5:15 uur) voor opstaan op je vrije zaterdag en vervolgens nog haasten ook omdat de trein niet om 6:50 uur zou vertrekken (zoals ik in mijn hoofd had) maar om 6:42 uur. Toch maar goed dat ik nog even de NS-site checkte, want anders had ik deze laatste editie van de JKM nooit mee gemaakt. De NS deed z'n werk overigens punctioneel en keurig op tijd arriveerde ik volgens afspraak op station Beverwijk. Daar werd ik, net als drie andere deelnemers, opgehaald door de organisatie en netjes afgezet bij de startlocatie bij restaurant "SEA You" op de Noordpier.

Met Wim Krijnen en Ton van de Berg vlak voor de start

Leuk natuurlijk gelijk de ontmoeting met de vele bekenden, maar het was natuurlijk wel noodzaak ook gelijk mijn startnummer op te halen en de laatste voorbereidingen te treffen. Het was nog vroeg en nog best wel fris, maar de verwachtingen gaven een oplopende temperatuur tot zelfs 12-14 graden en volop zon. En rugwind. De keuze viel dus op de korte broek. Daarnaast heb ik toch ook weer gekozen voor de sportdrank van Herbalife de gelletjes van PowerBar. De laatste paar jaar liep ik vooral op water, maar daarvoor voelde ik mij best goed met deze combinatie. De gelletjes zou ik gebruiken bij elk van de 5 verzorgingsposten onderweg en de CR7 isotone sportdrank van Herbalife tussen de verzorgingsposten in. 

Foto: Wim Krijnen, direct na de start op de Noordpier het strand op

De start was dus om 9:00 uur. Ik startte best wel behoedzaam en had mij voorgenomen om in de comfortzone te blijven lopen en Met de rugwind zou dat een stuk makkelijker moeten zijn dan de vorige editie in 2014 toen we continu met tegenwind te maken hadden.Ik had geen horloge en mijn mobieltje had net de geest gegeven, zodat ik geen idee van tijd en tempo zou hebben. En, eigenlijk vond ik dat best prima. Het dwong mij om in de comfortzone te blijven en mij niet druk te maken om tussentijden.
Het eerste uur, tot de eerste verzorgingspost na ruim 10km bij Castricum liep ik nog grotendeels in gezelschap van Ton van de Berg en Ellen Boersma.

Foto: SoepelaandeStart.nl met Ton van de Berg en Ellen Boersma

Vanaf daar liep ik de rest alleen, mijn eigen reis. Tijdloos. Eindeloos. Ik en mijzelf. Zonder enig idee waar ik was.
En; ik genoot.

Maar, het was nog lang. Er kon nog veel fout gaan. Loslopende honden bijvoorbeeld haalden mij wel pakweg 10x uit mijn ritme. Wandelaars bijvoorbeeld, die naarmate de dag vorderde en het lekkerder weer werd, steeds groter in aantal werden en mij soms tot zigzaggen noodzaakte. Vliegelaar bijvoorbeeld, waardoor ik 1x maar net een neervallende vlieger kon ontwijken.
En het strand zelf natuurlijk. Dat was grotendeels goed begaanbaar, maar het blijft strand met hier daar die muien en ook die zachte gedeeltes waarin je voet soms helemaal wegglijd of wegzakt. En strand is schuin aflopend natuurlijk. Het linkerbeen landt iedere stap net iets lager dan het rechter been.

Maar eigenlijk ging er 53kms helemaal niks fout.
Ja, ik had geen idee waar ik precies was, behalve ergens op het Noord-Hollandse strand. De 2e verzorgingspost verwachte ik na 18km toen we bij Egmond langs kwamen, maar had mij dus foutief ingeleefd en dat bleek pas na 23km te zijn bij Bergen.
Never mind.
Mijn reis verliep probleemloos en ik genoot.

Foto: Bjorn Paree

Even kreeg ik gezelschap van een niet deelnemer, ook een Ruud, die een stukje met me op liep en me informeerde over het aanstaande parcours. Aangenaam en nuttig. Bij Camperduin, bij de gele bordjes in de verte, niet de kustlijn blijven volgen maar de duinenrand volgen en om de laguna heen. En dus liep ik niet verkeerd.
Dit is een nieuw stukje aangelegde kustlijn, verschillend van de vorige editie. Daar was ook de 3e verzorgingspost gestationeerd. En daar vernam ik voor het eerst ook een tussentijd. Ik zat bij 30km net binnen de 3 uur. Het liep lekker tot dusver en ik inderdaad het gevoel dat ik zo'n 6:00/km liep. Het stelde mij tevreden. Ik vulde mij bidon bij voor het volgende deel van de reis, die zou mij naar Callantsoog brengen en dan zouden we op de marathon-afstand uitkomen.
Dit was misschien wel het lastigste stukje parcours. Het nieuw aangelegde strand is hier nog vrij "maagdelijk" met veel zachte en oneffen gedeelten. Toch liep ik hier sterk getuige het feit dat ik met regelmaat nu andere deelnemers inhaalde. Ik bereikte Callantsoog, op 43km, in 4:17. Nog steeds op tempo 6:00/km dus. Hoe constant kan je lopen. En ik voelde mij sterk. Maar je bent nu ook de marathon-afstand voorbij en dat is voor mij toch niet echt "ervaren" werk.
Ik ging gewoon door. Op naar de volgende, en tegelijkertijd ook alweer de laatste verzorgingspost bij Julianadorp. Navraag leerde dat het vanaf hier nog 10km was (7km strand en 3km dijk) en dat ik 4:59 onderweg was.
Toen bedacht ik; Ik voel me goed, ik ga ervoor. Ik heb het binnen bereik. Ik kan binnen 6 uur finishen. Alles wat ik moest doen in die laatste 10km was precies wat ik al 50km lang had gedaan: gewoon doorgaan.
Maar op pakweg 53km ging het toch mis. Een pijnscheut in mijn linker kuit. Ik was genoodzaakt even te wandelen en gelukkig zakte de pijn wat weg. Ik kon verder. Het was nu niet aangenaam meer, want de kuit bleef bleef zeer doen en op oneffen strand is dat niet echt fijn.
Gelukkig was na 56km het strand op en moesten we verder over de dijk. Die was wel verhard, asfalt, maar liep ook schuin af. Ondanks de pijnlijke kuit kon ik toch wel weer op tempo lopen. Ik had geen enkel idee welk tempo ik nu liep, of ik die 6 uur nog kon halen. Het zou krap worden, maar besloot het erop te wagen. De laatste 2 km kreeg ik gezelschap van een ATB-fietster. Dat was fijn. Elke finisher werd de slotfase opgepikt door een begeleider op de fiets naar de finish toe. Ze kon mij niet vertellen over de tijd, maar de veerpont Texel-Den Helder was ongeveer halverwege en dat betekende dat het ongeveer kwart voor moest zijn, met nog zo'n 2km te gaan.... Het moest kunen dus.

In de slotfase nog even op de foto vastgelegd door topatletieksupporter Bjorn Paree

De laatste km nog even een klimmetje, daarna rechtsomkeer het laatste stuk het Schapendijkje op. Met tegenwind...., naar de finish bij tennisclub De Topspin. De finishklok stond op 5:57. Het finish-commitee verwelkomde mij hartelijk, Hanna beloonde mij haar drie kussen en hing de medaille om mijn nek.

Ik was gelukkig. Eindelijk liep ik eens een ultra op het nivo zoals ik dat van mijzelf verwacht.
Maar, ik was ook uitermate bezorgd over mijn kuit. Die voelde echt pijnlijk aan nu. En dat met de Rome-marathon over 2 weken.
Na de douche nog even uitgebreid gemasseerd en de nababbel. 
Vervolgens de terugreis. Eerst lopend naar station Den Helder. Dat ging niet erg soepel. Mijn kuit was behoorlijk pijnlijk. De trein reed dus ook weg precies toen ik eraan gestrompeld kwam. Ach, een half uur later ging de volgende.

 

English version:
On Easter-Saturday I ran the Jan Knippenberg Memorial 60KM beachrun for the 2nd consecutive time. The previous time, in 2014 we faced mostly headwinds while running the coastline of the province North-Holland northbound from Velsen in the south to Den Helder in the north. That year i ran out of gas after about 50km and struggled to the finish.
This time we were lucky; the wind was blowing from behind. And also it turned out to be finally a beautiful day in the spring with lot's of sunshine and temperatures rising into double figures....
A great day to spent on the beach! And what better than to go for 60KM!
The start was at 9:00 am, still a little bit cold, that would soon change as it would get warmer as time went by.
Running the beach along the coastline seems timeless, endless. And the scenery doesn't really change. On your left side is the see, and the right are the dunes and in front of you is the beach. As long as you run. And still; there's nothing more inspiring than that. 
The first hour I ran in company, but from that point on it was only me. Most of the time you can see others in front of you. I was wearing no watch, no phone and had no idea  where I was on the beach. There were 5 aid-stations along the course, but since I didn't study the race-information correctly I wasn't sure exactly where. 
I ran a comfortable pace and was able to keep that up. I reached the 3rd station and it appeared I to be the halway-point at 30KM just within 3 hours. Only 30Km more to go, and I was feeling like I had just started. I only had to make sure to myself to continue just the same way. And I did.
I really enjoyed my run, I was feeling like the "Happy Runner". This is the ultimate. This is what I have been looking for. I knew I could do it. Only, I still had to do it, because I had never experienced it this way. I reached the 4th aid-station, just behind the marathon-distance and was still averaging the same pace: just within 6:00/KM. Only 17Km to go from here. When I reached the last aid-station there was only 10KM left and I arrived there just within 5 hours and still feeling strong and confident. I knew than I could, that I would finish the race within 6 hours, a feat I never imagined possible, and all I had to do was just continuing.
Only than I suffered my setback at about 53Km. A twinge in my left calf. AUW. I had to stop for a while, had to walk for a couple of minutes. When the pain lessered I could pick up running again. It was still hurting but I could continue. There's no way to drop out after 53KM. Only 4KM of beach was left, and 3Km on the dyke towards the finish. And I was able to pick up my rythm again, although I wasn't feeling comfortable. I got accompanied by an ATB-biker the last couple of KMS. That made me feel good, but we had idea of the time. But I knew I could still finish within the 6 hours. Even when we had to climb the dyke and turn around for the last KM facing headwind.
And YES; I did accomplish the feat: The finish clock showed 5:57! I received the kisses from mrs Knippenberg (the widow of Jan) and the finisher's medal.
I was happy.
But also concerned about my calf.
My happy birthday marathon in Rome, Italy is only 2 weeks away. 














Reacties (3)

Februari volgt op Jan Uari.
In januari liep ik een maand-PR kms.
In februari ging ik gewoon door.
Ook mijn februari maand-PR ging eraan.
Tsja, Wahnsinn dus!
En eigenlijk ging dat wel heel voorspoedig, alsof het "gewoon" is.
En dat verwacht ik natuurlijk ook, maar het moet er toch maar uitkomen.
In februari liep ik mijn derde trainingsblok in de voorbereiding op het "Projekt Wahnsinn".
Na 214kms in het eerste trainingsblok en 241kms in het tweede blok, stond er uiteraard weer een verhoging op het programma voor het derde trainingsblok van negen dagen. 
Uiteindelijk leidde dat tot 256kms, een gemiddelde van 28,4kms per dag.
Dat lijkt best veel en is dat ook voor mijn begrippen. En toch staat mij over 17 maanden een nog veel grotere taak te wachten.
Tijdens mijn laatste trainingsblok in februari liep ik in negen dagen 6x een 30+ km-duurloop en een kotste duurloop van 20km.
Twee keer liep ik in aangenaam gezelschap. Met John & Jeffrey een zeer winterse Utrechtse Heuvelrug Trail van Driebergen naar Rhenen en met Jannet een prille lente-achtige Rondje Hilversum, grotendeels over het Voetstappenpad met een extra lusje natuurgebied Craillo en Bussumer Heide. 


Uiteindelijk sloot ik februari voor het eerst af met een totaal boven de 400kms en stond ik na twee maanden voor het eerst op een totaal van 900kms.
Op dat totaal stond ik na de eerste week in maart nog steeds.
Ik had een virusje te pakken, niet ernstig maar wel zodanig dat ik mij een week lang te zwak voelde om te gaan lopen.
Het leidde er zelfs toe dat ik moest afzeggen voor de Galgenbergmarathon. 
En die loop was juist een belangrijke schakel in mijn voorbereiding op de Jan Knippenberg Memorial (JKM 60km) drie weken later. Een kleine 5 uur over de Utrechtse Heuvelrug stuiteren zou natuurlijk erg goed passen in die voorbereiding.
Helaas, het was niet anders.
En dus moest ik toch nog een serieuse testloop doen voor die JKM alvorens ik definitief wilde beslissen over inschrijven.
Gisteren, precies twee weken voor de JKM, deed ik die test; een strandduurloop van Scheveningen naar Zandvoort. De 35kms onder een lekker lente-zonnetje maar een fris tegenwindje gingen voorspoedig. 
En dus 's avonds, op de laatste dag van de inschrijving, mij toch aangemeld voor deze, een van 's lands meest aansprekende ultra-strandlopen, die dit jaar voor het laatst gehouden zal worden.  

 


Reacties (2)

Elk jaar is het een terugkerend fenomeen: Jan Uari.
Elk jaar is er die strijd tussen Jan Uari en mij.
Elk jaar wijdt ik er een blogje aan. 

2016 is een Nieuwe Werkelijkheid.
Jan Uari kan mij niet meer aan.
De veelvuldige harde wind en grote hoeveelheden regenwater kregen mij niet klein.
Ook die ene koude natte sneeuwbui bij windkracht 7 in de open polders bij Westbroek niet. Ja, ik was drijfnat en steenkoud maar dat hield de diesel in mij niet tegen.
En gemene aanslagen op hamstrings en achillespezen zoals in het verleden, hanteerde Jan Uari in 2016 niet.
Heeft Jan Uari die strijd opgegeven?

Beeindigde ik 2015 nog met iets van een vormcrisis, dan hielp de strijd met Jan Uari mij helemaal terug. Ja, voor het eerst sinds augustus voelde ik mijn vorm weer terug keren en kwam ik gedurende het gevecht met Jan Uari ook steeds meer ik mijn ritme en kwam dat lekkere gevoel terug in de benen. Lopen werd weer iets vanzelfs.

En dat terwijl ik een record aantal kms in 1 maand realiseerde: 485.
Mijn vorige maandrecord dateerde van juli 2010, toen ik in mijn voorbereiding op de TransAlpineRun in juli 477kms noteerde.
En: ik liep nu voor het eerst eindelijk eens een marathon in de eerste maand van het jaar.
Een soort van KnockOut dus voor Jan Uari.

Oke, het was een trainingsmarathon. Maar: een marathon is een marathon en het was toch echt ruim 42kms! En ook al was dat pas op de 31e dag van de maand......

Jan Uari 2016:
De Nieuwe Werkelijkheid!
Wahnsinn!

Want natuurlijk heeft mijn overwelgende overwinning op Jan Uari te maken met het "Projekt Wahnsinn"
In het kader van mijn voorbereiding op dat waanzinnige avontuur in de zomer van 2017 liep ik in mijn strijd tegen Jan Uari mijn 2e trainingsblok.
Uiteindelijk resulteerde dat in 239kms in 9 dagen.
Een gemiddelde van 26km/dag.
Een minimum afstand van 20km per dag en 5x een 30-plusser.
Veelal dus in regenachtige en zeer winderige omstandigheden.

Een van mijn trainingen tijdens Trainingsblok #2:
Strandduurloop van Scheveningen naar Zandvoort 

Op de laatste dag van januari dus de trainingsmarathon.
Van Utrecht naar Amersfoort naar Utrecht.
Van 030 naar 033 naar 030.
Van Domtoren naar Lange Jan naar Domtoren.
Vorig jaar werd deze loop ook georganiseerd.
Alleen toen in omgekeerde richting.

De loop staat in het teken van de samenwerking van de twee grote stadsmarathons in de provincie Utrecht: De Utrecht Marathon en de Amersfoort Marathon. Het is geen wedstrijd, er wordt grotendeels in groepsverband gelopen en er worden geen tijden geregistreerd.
Het is een echte trainingsloop. Prima dus voor iemand als ik, die vooral in het kader van "Wahnsinn" moet leren kms te lopen. langzame kms dus vooral ook. 
Om 9:00 uur 's morgens werd er gestart onder de Domtoren. De route is simpel. De stad Utrecht uit via de Biltstraat, over de Utrechtseweg en over de Amersfoortseweg naar de Lange Jan; oftewel de Onze Lieve Vrouwekerk in Amersfoort en terug. Halverwege was een verzorgingspost ingericht en uiteraard halverwege was er verzorging bij de plaatselijk VVV. Aldaar heb ik ook gebruik gemaakt van het toilet.
Het weer was ons goed gezind. Na alle regen en wind in de voorafgaande tijden, was het deze dag droog en hadden we geen last van de wind. Tenminste op de heenweg. Op de terugweg hadden we tegenwind, hoewel dat aanzienlijk minder was dan we eigenlijk al gewend waren in de voorafgaande tijden, en begon het ook nog te miezeren. Gelukkig bleef het daar slechts een kwartiertje bij en brak later zelfs nog even de zon door.
De heenweg liep ik aanvankelijk in een select gezelschap met Leo Boekestein, mr. Den Haag marathon Dick van de Klei, die mij nog altijd herkent van mijn bijzondere missie op weg naar mijn grootste prestatie in de Swiss Alpine Marathon in de strandmarathon van 2012 en ook mr Amersfoort Marathon Mik Borsten.

Foto: Dick van de Klei; met Leo Boekestein

Na een km of 15 kwam ik alleen te lopen toen het onbedoeld iets harder ging. Als vanzelf lijkt mij dat altijd te gaan als de weg geleidelijk iets omhoog loopt. Via de Utrechtseweg Amersfoort binnen lopen doe je namelijk over de Amersfoortse Berg. Omlaag gingen de remmen even los. Heerlijk zo het centrum van de stad in te racen op weg naar de Lange Jan. Na ruim 2:02 was ik daar. Bij de plaatselijke VVV was de verzorging ingericht en kon ik ook gebruik maken van het toilet en een bekertje thee drinken.
Ik had geen zin om te wachten op een gezamenlijke herstart met halve marathon lopers die een enkele reis Utrecht zouden lopen.
En dus ging ik alleen terug. Tenslotte loop ik ook best graag alleen en die ellenlange rechte Utrechtseweg/Amersfoortsestraat terug lopen beschouwde ik ook graag als en mentale training. En dat was het aanvankelijk ook. Eerst weer terug die Berg op en daarna weer af. Het liep wel gestaag, maar toch was ik mijn ritme van de heenweg kwijt. Het werd even stoempen. Pas na een korte stop bij de verzorgingspost halverwege bij Huis ter Heide kwam ik weer in mijn ritme. Ik haalde Jean-Pierre Gendreault in, even een kort babbeltje en weer verder. 
En net als eerder bij het binnenlopen van Amersfoort, denderde ik even later ook Utrecht binnen. Wat een heerlijk gevoel is dat om door de Berenkuil, over de Biltstraat en Nobelstraat en over het Janskerkhof te racen. Bij de Domtoren was de finish, een ererondje onder de Domtoren en over het Domplein was mijn toegift.
4:07 nadat ik er vertrokken was, was ik er weer terug. De terugweg was in  minder dan 2 uur afgewerkt en dus met een negative split en dat ondanks de tegenwind.
En ondanks een record aantal kms in de benen in deze maand.
Een "boost" natuurlijk voor mijn zelfvertrouwen.
De "Nieuwe Werkelijkheid"!
Het is Wahnsinn! 













Reacties (3)

During the year 2015 I accomplished to run a total of 3763 kms.
That's a little less than in previous years with the major cause being my hamstring-injury in late August that limited me to only some 120kms in 6 weeks, including 53kms in the 6th week of that stretch.
I registered a total of 264 runs during the year; the lowest since totaling 247 in 2009, the year of my accident in the SwissAlpineMarathon.
The year 2015 also saw me finish 15 marathons, including a couple of ultra's. That brings my career marathon-totals to 82, as am in closing in to 100.
The year 2015 wasn't a really spectaculair year running for me. There were no real highlights because I didn't had any virtual goals set. I didn't really accomplish my transition because of influences I couldn't control.
My average km/run (14,25) during 2015 was the highest still of any year in this millenium, surpassing the 13,61 in the year 2010 when I made my appearance in the TransAlpineRun.
At least here's a little sign my transition is a work in progress.
Than I really enjoyed running the year around and mostly the runs in nature. Most races I appeared in, I really enjoyed despite them not always turning out being a succes, expecially in the last few monthes of the year.
And last but not least: running together with friends and meeting new friends in all those runs made it that much more fun. Thanks to all those who at one point during the year made it that much fun!
The greatest performances that will stand out in 2016 being the Dusseldorf Marathon in april and the Eemmeerloop in May.

Here's a look back at the year:
On Feb. 1 I ran the 42km Training-marathon from Amersfoort to my hometown Utrecht and back (4:09). It's a run in coorporation between the official marathons in both cities, being organised later in the year, but doesn't count for the official career totals. In 2016 I will again start in this run, now being ran in reverse direction, starting in Utrecht under this countrie's highest church-tower; The Dom-Tower.


In March I ran 3 marathons in 4 weeks, all being runs in nature. First the Galgenbergmarathon (4:52), a run in a group on unpaved paths through the beautiful nature and through the woods accross the many hills in the Nature Park "Utrechtse Heuvelrug" Than 2 weeks later I ran the Beachmarathon on the sandy beach (4:09) between the beach-resorts of Scheveningen and Zandvoort and another 6 days later the "Drents Friese Woldmarathon" (3:57) in another National Nature park. I really enjoyed those 3 marathons, and felt great about my running in these.
In April I suffered a virus, causing to another layoff from workouts for 9 days in the middle of a training peak towards my first ultra in May. Luckely I recovered quickly enough for running the Dusseldorf marathon (3:38) in Germany, but I turned this marathon into an interval training running 3 blocks of 5kms upspead. This marathon appeared to be my fastest marathon-finish of 2015 and it happened without any problems or suffering or whatever and that made my confidence grow.


In May I ran my first ultra of the year, a 50km race in Spakenburg, Eemmeerloop. A run roughly around the Eem-"Lake. Even though I didn't accomplish a PB, I was very sattisfied to finish in 4:28 and in 3rd place aof my age-category. The storm blowing accross the Lake, expecially the 7 straight kms on the dyke straight ahead, made it impossible to chase a PB but still I fell strong to continue on a decent pace.
In June I ran the Child Learn Marathon in the hilly province of Limburg (3:53) on a rather warm day.
In July I was sceduled to run my 2nd ultra of the year, Rondje Amsterdam; a lap of some 60km around the city of Amsterdam. The day turned out to be the hottest day of the century with temperatures rising to 35 Celcius. The 60km lap was canceled, and brought back to marathon distance. The heat and the burning sunshine caused me to take the run very easy and having some points of rest and walk between. This way it still took me 6 hours to finish. Than the distance still turned out be 45km.
In August I ran the first stage of the 8-day in the Boxmeerdaagse; a marathonrun through another wonderful nature where I'd never been before. That's one of the great aspects of my running-programm: visiting places where you normally would never come to and thus, while running, being a tourist.

Than injury hit me in late August.
Lesson learned out of that (AGAIN!): This old man shouldn't run speedtrainings anymore. And that while I love running short races so much in Summertime. All those years that I've mainly concentrated on long-distance running, I still always was able to run those 3km and 5km still within 12 or 20 minutes (sub 4:00/km). My first (and obviously last) race this past summer I finished the 3,000mtr trackmeeting in 12:03 with obviously the ability to improve on that and to reach the sub 4:00/km again.
However my hamstring didn't coorporate and put a hold on my activities. While recovering I totaled only 120km in the following 6 weeks, and that includes 53 in the last of those 6 weeks. Obviously this also had a big influence on the remainder of my year.

Directly following the recovery, I appeared in 3 marathons in the next 3 weeks in the month of October, without much training. First I ran the Bosmarathon in the forrests around the village of Soest and not surprisingly had some trouble in the end because of the lack of training to finish the marathon in 4:12. The next week I started a new marathon, the Stichtse Vechtmarathon in nearby Maarssen, where I do a lot of my trainingruns on parts of the race-course. This time I didn't experience any problems anymore and finished comfortably in 4:03. The next week I started, as sceduled long before (in contrary to the previous 2 marathons), in the traditional Brabantmarathon, one of the oldest marathons in the Netherlands but where I had never run before. A very nice experience that I really enjoyed and finished in 4:02 despite a very slow first 12kms.

In the next 5 weeks there was no marathon on my scedule, but I did execute the first trainingblock in my "Projekt Wahnsinn", totaling 210kms in the period of 9 days. More about this "project" later when looking ahead to the next year (and beyond).

Another period of running 3 marathons within 3 weekends at the end of November and the beginning of December followed. Almost traditionally I ran the naturemarathon "TisvoorNiks" in windy and wet Geldrop (4:19), than was a pacer for the 4th consecutive year for the 4-hour group in windy Spijkenisse in the Sparkmarathon (4:01) with the mystery of the lost one minute and finally struggled while crossing a little lost through the tough Boscrossmarathon in Diever (4:32).
Even though the tough times I had finding my rythm in de last few months of the year, I still decided to go for one more last act, a 6-hourtrackrace in Epe. It didn't turn out to be a real succesfull act as I probably should have expected and was able to run a decent pace for only 4,5 hour before struggling through the last 1,5 hour to finish with a total of 58,921mtr. 

 

And what is ahead for me in the year 2016:
The already mentioned "transition" will have to get more obvious. Already sceduled are Ultra-races in march (Jan Knippenberg Memorial, 60km point-to-point run on the beach all along the coastal line of the province North Holland) and august (revanche in the Allgau Panorama Ultra Trail, 69km and 3000mtr ascent, where I had to quit in 2013 after 52km). Not yet sceduled are another 6-hour race and a 50km race in May/June, but that'll de determined once I have my weekend-work-scedule.
Another highlight in 2016 will be my first-ever (and maybe only-ever) birthday-marathon in the Italian capital Rome, the Maratona di Roma.
And between in I will mixe it up with some more marathons, and more (and extended) trainingsblocks in the "Projekt Wahnsinn", the biggest challenge I have commited myself to: the second half of the Deutschland-Lauf (Germany-Tour) in 2017: 510kms in 8 days to finish on top Germany's highest mountain, the Zugspitze at almost 3000mtr attitude; the highest I have ever run; and thus also a highlight in my career at age 57. That's what I call "Wahnsinn" (madness), but than how spectaculair is that gotta be.....
I am already looking forward to the road ahead.
For the actual scedule of my runs, you can always see my page on the top right side "LOOPAGENDAG 2016 PLANNING"



















Reacties (1)

Traditionally at the end of the year arond Christmas there is the 6-hour trackrun. 3 Years ago I did this race also, that time in the village of Heerde, but this time the venue was the village of nearby Epe. I had some doubt about running this race, since I still had not been able to find my ussual rythm since suffering my hamstring-injury late last August. When I learned a couple of friends were going to run as well, I accepted their invitation to join them on their journey, realizing I might not be ready to run 6 hours, but deciding to give it a shot.
So I did start in my final 2015 run and I did find my rythm. For 4 hours I ran a 4:00-hour marathon pace, having a little pause every hour for a gel and some water. However I guess I had not been drinking enough during the run, because I didn't have much energy left after 4,5 hour and even had to walk a few times after that.
Still after 4 hours I finished with a total of 58,921 meter. A little than I had hoped for (60kms), but another lesson learned and satisfied to have finally run for 6 hours again. Because that's my biggest achievement for now.

Op 3e Kerstdag stond de 6-Uursloop op de Atletiekbaan in Epe op het programma.
Na de moeizame tocht in mijn voorlaatste kunstje in de Boscrossmarathon 2 weken geleden had ik echter mijn twijfel of ik wel van start zou gaan in Epe, maar toen Jan van de Erve en Wim Krijnen aangaven dat ik eventueel met hun mee zou kunnen rijden, besloot ik toch in Epe te gaan lopen. Ergens moet die transitie toch aanvangen, ook al wist ik dat ik er wellicht niet helemaal klaar voor zijn.
De 6-uurs baanloop wordt wisselend elk jaar gehouden in Epe of Heerde. In Heerde had ik mijn enige voorgaande 6-uursloop volbracht in mijn succesjaar 2012, toen ik ruim 62km aflegde; Dit was ook het jaar waarin ik ook de 78K bij de SwissAlpinemarathon in Davos had voltooid, en waarin ik dus wel langere afstanden in de benen had.

Dit jaar was duidelijk minder soepel gelopen en dan vooral in de laatste maanden.
Om 12:00 was de start op de atletiekbaan in Epe. Een kleine 40-tal personen gingen van start op de 6-uursloop, welke gelopen zou worden in baan-4

Tijdens de loop zou er ook een wedstrijd gehouden worden op de estafette-marathon (12:30 uur) en een 1-uurloop (16:30 uur), beiden op baan-1.
De omstandigheden waren redelijk, een aangename temperatuur en op een enkel miezerig druppeltje regen na ook droog. Alleen de wind was wel aanwezig, en juist daaraan heb ik de meeste hekel. Vooral bij het rondjes lopen op de baan, en die afkeer gaat ook al heel lang terug tot aan mijntopjaren als baanloper in de jaren-'80.
Ik had voor mijzelf een schema uitgedacht van 2:24/ronde, oftewel 12:00 minuten voor 5 ronden (2,1km), oftewel 10,5km/uur oftewel een marathon-doorkomst van 4:00 uur.

Dat schema kon ik prima vasthouden gedurende 4 uur en draaide elk uur 25 rondjes weg:
Elk uur nam ik ook een gelletje, en dronk daar een paar bekertjes water bij.
De verzorging was echter een soort zelfbediening en wellicht dat ik daar te weinig gebruik van gemaakt heb.
Alleen elk uur dus, terwijl ik bij een marathon bij elke 5km-post drink.
Wellicht dat ik hierdoor dus toch in het 5e uur mijn krachten zag wegvloeien en in het laatste 1,5 uur soms ook een rondje in wandelpas moest afleggen, terwijl ik de wind die toch echt niet zo heel erg hard was, ook steeds meer ging vervloeken en het ook een stuk frisser werd (althans zo voelde dat voor mij). Uiteindelijk legde ik dus in het 5e uur nog 21 rondjes af en in het laatste uur nog 18.
In totaal werden het 139 ronden en een restafstand van 293mtr voor een totaal van 58,921mtr.
Niet helemaal wat ik er van gehoopt had (60km), maar wel een ervaring rijker en vooral toch ook weer eens 6 uur in de benen.
En daar zie ik het belangrijkste aspect in.
Na afloop nog even gezellig in de kantine met ook de prijsuitreiking waarbij Jan zelfs als 3e op het podium mocht beklimmen als comeback in het ultra-wereld, terwijl Wim een succesvol jaar afsloot met een PR en dat vierde met oliebollenJan, Wim nog bedankt voor een gezellig dagje toerkes lopen!
(foto: Jaco Treep)

Volgens onderstaande tabel nog even het verloop van mijn 6-uursloop:
25 ronden-10,544mtr-1:00:13
50 roonden-21,089mtr-2:00:20
75 ronden-31,633mtr-3:00:37
100 ronden-42,178mtr-4:00:18
121 ronden-51,035mtr-5:00:22
139 ronden-58,628mtr-5:59:15
restafstand: 293mtr
Totaal: 58,921mtr
Een marathon-afstand net boven de 4-uur; dan kan je toch niet zeggen dat dat normaal gesproken te snel is voor mij.
Echter ben ik natuurlijk al wel sinds mijn hamstring-blessure zoekende naar het juiste gevoel, dus wellicht dat het voor nu dus wel iets te snel was.





























Reacties (1)

Diever is een hardloopparadijs. Er worden het hele jaar door diverse lopen georganiseerd en als loper heb je er nooit iets te klagen, altijd is alles prima geregeld. Het Drents Friese Wold nationale park is een prachtige omgeving om lekker in rond te draven. Ik was al enige keren eerder in Diever om de Midzomeravondmarathon (2010, 2013) te lopen en eerder dit jaar voor de Drents Friese Wold marathon.
De Boscrossmarathon is de derde marathon die hier jaarlijks wordt georganiseerd en die had ik nog nooit eerder gelopen. Een keer was ik wel ingeschreven (2012), maar toen werd de loop afgelast omdat het parcours te gevaarlijk was geworden door sneeuw. Dit keer waren de omstandigheden echter optimaal. Het was een prachtige, zonnige dag in het Drentse land en dus prima omstandigheden om in korte broek over het parcours te gaan draven.
Dat parcours had trouwens wel behoorlijk geleden onder de grote hoeveelheden regen die al tijden lang in ons land neervalt. Er waren een aantal behoorlijk natte en modderige stukken parcours die omzeild dan wel doorploegd moesten worden, maar dat maakte de fun natuurlijk alleen maar mooier.
Het marathon-parcours bestaat bij de Boscross uit een rondje van 10,5km dat dus 4x afgelegd moest worden. Of minder voor de lopers die voor een kortere afstand kozen. Al die lopers startten wel tegelijk om 11:00 uur, dus was het behoorlijk druk in de 1
e ronde en dus lag mijn tempo ook op het “nivo slowmotion”, maar daar had ik mij ook op ingesteld. In de grote menigte en op de soms smalle paden was het ook niet mogelijk om harder te gaan. Het moest trouwens ook niet de hele loop in “slowmotion” blijven gaan, want ik wilde wel graag gedoucht en wel om 15:59 uur weer in de bus uit Diever vertrekken en niet op de volgende bus moeten wachten 1,5 uur later.

Het parcours bij de Boscross is op het gedeelte bij start/finish geheel onverhard, en zeker de benaming “cross” waardig (sommigen zouden het tegenwoordig trendy “trail” noemen). De Boscross word daarnaast ook de “zwaarste marathon van het Noorden” genoemd. Nou, dat zal zonder twijfel wel kloppen, hoewel er ook een aantal lange rechte stukken bij zit, waar je lekker op tempo kan lopen en goed kan herstellen van de zwaardere gedeelten door hobbelige en slingerende, wel of niet modderige single tracks met soms opeenvolgende kleine heuveltjes. Uiteraard zaten er ook een paar hogere kuitenbrekers in, welke je via zandpaden moest bedwingen.

Enfin, een prima parcours voor mij waarbij ik heerlijk door het bos kon schuifelen en stuiteren. Zeker toen er na de passage van het eerste stuk singletrack meer ruimte ontstond en ik wat meer in mijn eigen ritme kon komen en ook km-tjes binnen de 6:00/km kon gaan lopen. Maar, ondanks dat ik in slowmotion was vertrokken, zweette ik wel behoorlijk en, hoewel het een heerlijke looptemperatuur was, was het nou toch ook weer niet zo heet. Ik besefte me toen wel dat het inderdaad nog een zware beproeving zou worden en dat goed drinken ook noodzaak was. En ook hierin voorziet de organisatie van de Diever Sportief prima met drie verzorgingsposten in die ronde van 10,5km.

De eerste ronde voltooide ik 65 minuten en als ik dat nog 3x zou presteren zou ik precies op tijd binnen kunnen kunnen zijn om gedoucht de bus terug te kunnen halen. Maar, dan moet je wel opletten in de 2e ronde en niet blindelings achter voorgangers aanhobbelen die een “richtingspijltje” misten. Na 3km in de 2e ronde liepen we alweer op de finish af..... Dat kon niet kloppen, omkeren dus en weer teruglopen. Uiteindelijk heb ik zo’n 2,5 km te veel gelopen. Ach, maakte ik mijzelf wijs; ik zit toch een transitie en moet ook leren om langer dan de marathon-afstand te lopen. En dan maar ongedoucht in de bus terug..... Die 2e ronde (van 13km dus) voltooide ik dus in 80 minuten, maar onbewust liep ik mij toch wel op te winden (om die stomme bus toch vooral te halen), in plaats van lekker relaxed te lopen en te genieten.
Inmiddels was er nauwelijks meer een loper in mijn nabijheid te bekennen, alle 10,5km en 21km waren immers al klaar, en ging ik in mijn uppie slingerend en stuiterend die 3e ronde in. Mijn lesje wel geleerd; zelf opletten! Verkeerd lopen deed ik dus niet meer. 65 minuten kostte me die 3eronde.
In de laatste ronde kwam ik er echter helemaal doorheen te zitten en had ik het ook eigenlijk wel helemaal gehad. Mijn conclusie van een paar uur eerder dat het een zware beproeving zou worden, kwam nu ook uit. Zelfs het gezapige "slowmotion tempo" kon ik niet meer vasthouden en moest een paar keertjes wandelen om de hartslag even te laten herstellen. De bus kon ik nu wel vergeten, tenzij ik een stukje parcours kon afsnijden. Oef, dat ik zoiets kon bedenken en het toch nog deed ook. Het kon me niets schelen, ik had het toch al niet meer naar mijn zin, kon er niet meer van genieten, begon het koud te krijgen en had toch ook 2,5km over, die ik in de 2eronde teveel had gelopen....

Mag natuurlijk eigenlijk niet, zou het natuurlijk ook nooit doen als ik niet al kms “teveel” had. En dus liep ik maar 9km in die laatste ronde en kwam toch na ruim 43,2 km over de finish in 4:32. Blij? Nee!
Snel een paar bekertjes lekker warme bouillon naar binnen gegooid en doorgelopen naar de kleedkamers bij het Dingspilhuus, een klein km-tje verderop in het Dorpscentrum. Snel omgekleed en precies op tijd bij de bushalte en ook precies voordat het begon te regenen in de bus voor de terugreis, ongedoucht.

Pfft, wat een afgang. Ik kan me niet meer herinneren dat ik zo “ganz kaput” was na een marathon en dat terwijl ik mij toch bepaald geen recordtempo had opgelegd. Of zat er vandaag mentaal toch ook iets niet goed, was het een combinatie met iets fysieks? Drie marathons in 14 dagen, dat kan ik toch wel "gewoon doen"?






Reacties

RunningRuud

LOOP-AGENDA:
2016: PLANNING:

*: reeds ingeschreven
*: voorlopige planning
!: optioneel 
MUC: Marathon & Ultra Cup

*: zat 17-12-2016 Linschoten, Linschotenloop 21,1km
*: ma 26-12 tem vrij 30-12-2016: trainingsblok: OV: #5xmarathon2016

2017: PLANNING:

!: zat 7-jan: Woudenberg: Florijn winterloop 10EM
zon 9-jan: Scheveningen: Strandmarathon
*: zat 15-01 tem zon 22-01 trainingsblok
zon 22-jan: Assen: Bosmarathon & Minder
!: zat 28-jan: Amsterdamse Bos: Sri Chinmoy Marathon (MUC)
zon
29-jan: trainingsmarathon Amersfoort-Utrecht 033-030-033
*: zon 12-feb Zaltbommel, Two Rivers Marathon
*: zat 18-02 tem zon 26-02
trainingsblok
*: zat 11-mrt: Nijverdal, Sallandtrail 50km

Nader te bepalen: (100e marathon)
zon 2-april Amstelveen Eerste AmstelveenZ Lentemarathon
zat 15-april Terneuzen-Hulst: Marathon Zeeuws-Vlaanderenzon
zat 6-mei Steenbergen
ultraloop/marathon  (MUC)
zat 13-mei: Spakenburg: Eemmeerloop 50km
zon 21-mei: Leiden, marathon
zat 27-mei: Amsterdamse bos, 50km Self-Transcendence (MUC)
zon 28-mei: Tilburg, marathon
zon 18-juni: Amersfoort, marathon

zat 24-6: Ommen, Vechtdaltrail 44km

DNS: *: 27-07 tem 03-08-2017: DeutschlandLauf: Saint Goar-Zugspitze, 8 etappes-510kms

zat 16-sept: Roelofarendsveen, One and Only Marathon
*: zon 24-september: 44e BMW Berlin marathon (entry into the lottery, nov. 30)
zon 19-november: Abcoude: Ronde Venenmarathon

WISH / TO DO LIST

april: Ierland, Connemarathon (ultra)
juni 2016: Grainau Zugspitz Ultratrail  62km (+2923mtr/-3285mtr)
10-06-2017: Liechtenstein: LGT Alpin Marathon
01-07-2017: Brixen: Dolomiten Marathon (+1870mtr, -720mtr)

01-07-2017: Zermatt Zermatt (ultra-)marathon)" 42KM/45,6km 
15-07-2017: Grindelwald, Eiger Ultratrail 51km, +3100mtr
15-07-2017: Ischgl-Galtur: Silvrettarun 3000 42km (+1840mtr, -1584mtr)
juli: Kaprun Grossglockner trail 50km  
augustus: Monschau marathon/ultra 56km #MUC
augustus: Gondo-Brig; Brig-Gondo: Gondo Event 2x42KM
september: In Flanders Fields Marathon
september: Interlaken: Jungfrau Marathon (+1829mtr)
september: Solingen: Wupperberge-marathon (+1219mtr)
Old Mutual Two Oceans Marathon

RunningRuud
2016 Hardloopbelevenissen, resultaten

27-11-2016: Aalsmeer, Ringvaartloop 10km/10EM-1:14:27
13-11-2016: Utrecht, Leidse Rijn: LintloopMax 5 EM-0:35:16

29-10-2016: Utrecht,
Pheidippidesloop (met PW Loopgroep) 6,8km-0:30:58
17-09-2016: Roelofsarendsveen: 
One and Only CopaKuilBanaMarathon 4:09:13
04-09-2016: Beneden-Leeuwen: Rivierenlandmarathon 4:16:55

14-08-2016: Sonthofen, Allgau Panorama Marathon 42,2km (+/-1425mtr) 6:07:49
16-07 tem 24-07trainingsblok #4 Projekt Wahnsinn
16-07 tem 13-08 voorbereiding APUT (14-08-2016) incl. Heuveltraining Amerongen en 50-km Ultra-duurloop

02-07-2016: Apeldoorn, Midzomermarathon 4:24:48
05-06-2016: Schutz marathon Hoorn 4:10:42
21-05 en 22-5-2016: Dubbeldekker:
  incl: 21-05-2016: Steenbergen Avondmarathon 3:59:15
  incl: 22-05-2016: Leiden Marathon 4:14:27
10-04-2016: HAPPY BIRTHDAY RUN: Rome: Maratona di Roma 4:06:46
26-03-2016: Velsen-Den Helder: Jan Knippenberg Memorial 60km (MUC) 5:57:44
12-03-2016: Strandduurloop: Scheveningen-Zandvoort, 35km
13-02 tem 21-02 trainingsblok #3 Projekt Wahnsinn 256km (28,4km/dag)
  incl: 14-02-2016: Utrechtse Heuvelrug Trail met John & Jeffrey
  incl: 16-02-2016: Rondje Hilversum Voetstappenpad met Jannet
31-01-2016: Utrecht-Amersfoort-Utrecht trainingsmarathon 4:07:06 (netto: 4:02:06)
09-01 tem zon 17-01 trainingsblok #2 Projekt Wahnsinn 240km (26,7km/dag)

RunningRuud
2015 Hardloopbelevenissen, resultaten

27-12-2015: Epe: 6-uurs baanloop 58,921mtr
12-12-2015: Diever: Boscrossmarathon 4:32:04

06-12-2015: Spijkenisse: PACER: Sparkmarathon #MUC 4:01:12
29-11-2015: Geldrop: Tis-voor-Niks-Marathon #MUC 4:19:53
zat 09-01 tem zon 17-01 trainingsblok #1 Projekt Wahnsinn 214km (23,8km/dag)
25-10-2015: Etten Leur, Brabantmarathon 4:03:07 

18-10-2015: Stichtse Vecht Marathon 4:04:51
11-10-2015: Soest, Pijnenburg Bosmarathon 4:12:17 
14-08-2015: Utrecht, Trackmeetings, 3000mtr-12:03,57
01-08-2015 5e Boxmeerdaagse 1e dag Boxmeer-Maasduinen-Boxmeer 04:50:02
04-07-2015: Ronde van Amsterdam, 60km>>45km-6:04:49
14-06-2015: Schimmert, Child Learn Marathon 3:53:11
09-05-2015: Bunschoten: Eemmeerloop, 50km 4:28:09
26-04-2015: Dusseldorf; Rheinmarathon) 3:38:42
28-03-2015: Diever: Drents Friese Woldmarathon 3:57:08
22-03-2015: Scheveningen-Zandvoort Marathon 4:09:42
07-03-2015: Veenendaal: Galgenbergmarathon 4:52:09
01-02-2015: Amersfoort-Utrecht-Amersfoort 42,9km-4:09:20 (Van Lange Jan naar Dom en terug)

RunningRuud
2014 Hardloopbelevenissen, resultaten:

14-12-2014: Spijkenisse, Sparkmarathon #MUC (PACER 4:00) 3:59:44
30-11-2014: Geldrop: Tis voor Niks Marathon #MUC 3:57:40

23-11-2014: Nieuwegein: Estafette Marathon 4x10,5km AV Ron Clarke

14-11-2014: Driebergen-Rhenen, Utrechtse Heuvelrug Trail, 31,2km-2:57:23
25-10-2014: Utrecht, Pheidippidesloop 
3:41:30
12-10-2014: Soest: Pijnenburg Bosmarathon 
3:57:18 
21-09-2014: Hilvarenbeek:  Beeksemarathon #MUC 3:52:25

07-09-2014: Beneden Leeuwen: 
Rivierenlandmarathon 3:36:24
29-08-2014: Utrecht, Trackmeetings, 5000mt-0:19:50,67

26-08-2014: MAARSSEN, Vechtloop 5km-19:42
08-08-2014: Utrecht, Trackmeetings, 3000mtr-0:11:42,27
27-07-2014: Amsterdam, Bokemeirun, 43,4km-4:05

11-07-2014: Utrecht, Trackmeetings, 3000mtr-0:11:42,18
29-06-2014: Schimmert, Child Learn Marathon, #MUC 3:48:23

20-06-2014: Utrecht, Trackmeetings, 3000mtr-11:44;08

31-05-2013: Amsterdam, Self-Transcendence, 50km #MUC 4:21:40

25-05-2014: Maassluis, Westlandmarathon 3:58:24
11-05-2014: Amsterdam, De Groene van Amsterdam 3:54:28

19-04-2013: Jan Knippenberg Memorial 60km Velsen Noord-Den Helder #MUC 6:31:10

15-03-2014: Maasdam, Binnenmaasmarathon, 42km-3:35:48 #MUC

26-02-2014: Driebergen-Rhenen: Utrechtse Heuvelrug Trail, 30+km-3:04:02

02-02-2014: Apeldoorn, Midwintermarathon 3:52:22
10-01-2014: Rhenen-Driebergen: Utrechtse Heuvelrug Trail, 30+km-3:10:05

RunningRuud
2013 Hardloopbelevenissen, resultaten:

15-12-2013: Spijkenisse, Sparkmarathon (pacer 4:00) #MUC 3:58:47
06-12-2013: Rhenen-Driebergen; Utrechtse Heuvelrug Trail, 31,5km-3:16:34 bruto

24-11-2013: Geldrop: Tis voor Niks, marathon #MUC 4:01:14
15-11-2013: Driebergen-Rhenen; Utrechtse Heuvelrug Trail, 33,1km-3:45:00 bruto
26-10-2013: Utrecht, Pheidippidesloop 6,8km-39:25

05-10-2013: Amsterdam, Self-Transcendence 6-uursloop #MUC 
DNF, 33,4km-3:24
15-09-2013: Hilvarenbeek: Beeksemarathon #MUC 3:42:37

18-08-2013: Sonthofen, 
Allgäu Panorama Ultratrail69,3km (+/-2836mtr) DNF
(Oberstdorfwertung, 49km,  (+/- 1970mtr: 7:01:17)

28-07-2013: Amsterdam: Bokemei Run, 43,4km-4:04:25
20-07-2013: Diever, Midzomeravondmarathon 
3:56:01
09-06-2013
: Oss, Maasdijkmarathon 3:48:41

26-05-2013: Marathon Leiden, persoonlijke haas (sub 3:30) voor Gerard 3:36:44

22-05-2013: Utrecht, Zomeravondcup-3 5km-20:13
28-04-2013: Loop van Vlaanderen, #MUC 5:23:01
14-04-2013: Marathon Rotterdam 3:46:07
01-04-2013:60 van Texel DNS
17-03-2013 Barcelona Marathon 3:43:36
2 mrt: Rhenen, Galgenbergmarathon
24 feb: Uden, Weblogloop Tiny
17 feb: Utrechtse Heuvelrug Trail; Driebergen-Rhenen
3 feb: Apeldoorn, Midwintermarathon, #MUC, persoonlijke haas voor Vera 3:47:42
5 jan: samenloop Het LInt met Nesrine, JohnHardeman

RunningRuud
2012 Hardloopbelevenissen, resultaten: 

29 dec: Heerde; 6-uursloop; 62.772 mtr
16 dec: Spijkenisse, Sparkmarathon, pacer 3:58:48
25 nov: Geldrop't is (voor) niks marathon 4:11:08
4 nov: Sint-Oedenrode, Marathon van Rooi 3:39:52
27 okt: Utrecht, Pheidippidesloop, team-estafette met AV Ron Clarke; 6,1km-0:33:33 en 4,1km-0:17:04
6 okt: Marathon Zeeland 42,195 - 4:08:35
30 sept: Marathon Zwolle (pacer)42,195-3:59:08
16 sept: Hoogland:Halve van Hoogland, 21,1km-1:47:27
8 sept: Velsen, Pierloop 15km 1:06:02
31 aug: Utrecht, Trackmeetings, 5000mtr-19:17
28 aug: Maarssen, Vechtloop, 5km-19:23
10 aug: Utrecht, Trackmeetings, 3000mtr-11:38
28 juli: Davos:Swiss Alpine Marathon79,4km / (+/- 2600mtr) - 11:03:10
8 juli: Den Haag, Strandmarathon, 42,195km-4:33:07
7 juli: Nieuwegein, AV RON CLARKE35-Jaar Jubileum; 5000mtr-clubkampioenschap: 20:04
02-07-2012: Rhenen-Rijndijk-Wijk bij Duurstde-Krommerijnpad-Utrecht 50km trainingsloop
25-06-2012: Muiden-Utrecht, Vechtroute, 50km trainingsloop langs de Utrechtse Vecht
16 juni: Raerd-Easterbierrum: Slachtemarathon3:51:54
10 juni: Amersfoort: marathon3:41:02
3 juni: Hoogerheide, Brabantse Walmarathon3:56:15
27 MEI: Utrecht, Rondje Utrecht, 50km trainingsloop
20 mei: Leiden, marathon3:49:01
15 april: Marathon Rotterdam3:17:44
9 april:Marathon Utrecht-10km(8,8km)-35:59
1 april: 30jr herinneringsloop 1e marathon (03-04-1983), 42km trainingsloop op 1983 Utrecht-marathon-parcours langs de Vecht
24 mrt: Naaldwijk: Arcade Halve Marathon21,1km-1:29:37
10 mrt: Rhenen: Galgenbergmarathon 42,195km-4:57 bruto
4 mrt: Aalsmeer, Westeinderloop 10km-0:39:50 (bruto)
26 feb: Uden, Weblogloop Tiny
19 feb: Vinkeveen: Bosdijkloop, 10km-0:39:47 (bruto)
12 feb: Utrecht/Leidse Rijn; Het Lint: 24km Hazen voor Pasen
22 jan: Den Haag,Puinduinrun 10,5km-53:25
15 jan: Baarn,Wintercup-3 10km-42:40
8 jan: Utrecht/Leidse Rijn; Het Lint: 24km Hazen voor Pasen
7 jan: Woudenberg,Florijnwinterloop 25km testloop-2:07:52

Lijst met albums
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl