| |
 |
Leiden; de 1e in een rij van 5
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
16 Mei 2012 | 23:09:15
|
Naar Leiden, de 1e van 5 marathons in 5 weekeinden
Volop in voorbereiding op SwissAlpineMarathon:
Lang(-er) en Langzaam(-er)
Afgelopen weken was het wat rustig op mijn weblog.
Er was weinig opwindends te vermelden; of het moet zijn dat ik me definitief heb aangemeld voor het (letterlijk en figuurlijk) hoogtepunt in mijn hardloopjaar, de 78km-Swiss Alpine Marathon in Davos.
Geen wedstrijden, geen evenementen waar ik aan deelgenomen heb.
Dat was natuurlijk ook gepland: de herstelfase van de Rotterdam-Marathon en daarna weer een nieuwe opbouwperiode.
Een opbouwperiode Fase 2B in de voorbereiding op die SwissAlpineMarathon, nu nog maar 10 weken verwijderd....
Een opbouwperiode waarin ik na de Rotterdam-Marathon recentelijk in 16 dagen toch alweer 219kms wegdraafde, en dat ondanks een aantal "loopvrije dagen"; JAJA, echt waar, maar alles in deze voorbereiding is nu anders: lang en langzaam, hoewel dat langzaam bijna steevast toch nog niet langzaam genoeg was; tsja de omschakeling van "wedstrijdloper" naar "ultraloper" is zo eenvoudig nog niet.....
Een voorbereiding die voor mij in de komende periode 5 marathons in 28 dagen betekent, de eerste daarvan komende zondag in Leiden.
Vijf marathons die natuurlijk allemaal in de modus "comfort-zone" gelopen moeten worden, als een duurloop in de voorbereiding op de Swiss Alpine Marathon en waarbij eindtijden van generlei belang zijn; lang en langzaam dus!. Op zich voor mij geen vreemd verschijnsel, in het jaar 2010 heb ik dat voorafgaande en na de TransalpineRun ook wel gedaan. Enige verschil is dat ik het nu 5 weekeinden op rij moet doen.
Of ik er tegenop zie? Nee dus, ik ga dat gewoon doen en lekker genieten van al die 5x42 kms.
Te beginnen dus zondag in Leiden; een stad waar ik volgens mij in mijn 30-jarige hardloopcarriere nog nooit een wegwedstrijd gelopen heb......., maar wel 2 PR's op die prachtige atletiekbaan realiseerde; PR's waarvan ik nu denk; dat was toen best wel rap, maar waarvan ik in de jaren '80 dacht dat het nog wel sneller kon.....(8:52 op 3000mtr en 15:05 op 5000mtr).
En vergeet niet te doneren voor mijn actie:
Ruud Verhoef loopt voor "Schone Longen"de Marathon van Amersfoort op 10 juni (de 4e in de serie van 5) voor het Astmafonds; elke donatie is welkom: De teller staat momenteel op € 230
|
|
|
|
|
Fase 2B aangevangen, terug op weg naar Davos
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
30 April 2012 | 21:10:49
|
Fase 2B is aangevangen
Terug op de weg naar Davos, Swiss Alpine Marathon
Lange trainingen mogen, uuhh moeten, weer
SPONSORACTIE MARATHON AMERSFOORT:
RUUD VERHOEF LOOPT VOOR "SCHONE LONGEN"
De onderbreking voor de Rotterdam Marathon, oftewel Fase 2A, is voorbij.
Fase 2B is dit Koninginnedag-weekend aangevangen.
Ik ben weer terug op de weg naar de Swiss Alpine Marathon, de 78KM in Davos.
En dat betekent dat ik weer op pad kan met lange duurlopen, erg leuk natuurlijk, lekker ronddwalen. Het betekent ook voor de komende 4 maanden ofzo weinig snelheids/intervalwerk, en dat is eigenlijk wel weer jammer; het "hoort" toch eigenlijk wel bij een type loper als ik. Maar ja, daar staat wel weer meer natuurlopen tegenover, lekker "dwalen".
 En zo ben ik dus alweer lekker op dreef gekomen, heb zelfs de maand april nog kunnen afsluiten met 300+ kms, mede dankzij die 76kms in dit lange weekend, en dat dan weer ondanks een verkoudheid die mij afgelopen week overviel (maar gelukkig niet voorafgaande de Rotterdam Marathon natuurlijk)Zaterdag liep ik 24km lange, maar kille en winderige duurloop langs, en via de diverse bruggen over het Amsterdamrijnkanaal tot aan de Jutfasebrug.
Maandag, koninginndedag, liep ik ook een 24km lange duurloop, maar deze keer een aangename, zonnige en zelfs warme; een rondje via Oud-Zuilen, Maarssenveen, Westbroek, Noorderpark en Overvecht.
De komende periode zal ik in 5 weekeinden achter elkaar een marathon als duurloop gaan doen. Dat zijn achtereenvolgend: Leiden (20 mei), Klazienaveen (28 mei), Brabantse Walmarathon Hoogerheide (3 juni), Amersfoort (10 juni) en de Slachtemarathon (16 juni). Allemaal marathons, die ik nog nooit eerder gedaan heb en allemaal wel iets bijzonders hebben, dus ook gewoon leuk zijn om te doen en verder natuurlijk zonder enige prestatiedrang, behalve het maken van veel kms.
 De marathon van Amersfoort, welke slechts 1x per 3 jaar georganiseerd wordt, loop ik verder in het kader van een actie van het Astmafonds "Ruud Verhoef loopt voor gezonde longen", met als doel zoveel geld  op te halen voor gezonde longen van (vooral) jonge kinderen. Fantastisch natuurlijk als jonge kinderen natuurlijk zoveel mogelijk onbeperkt zouden kunnen sporten, spelen enz., eigenlijk net zo "onbezorgd" als ik deze mooie marathon hoopt te kunnen voltooien.Het zou dus fijn zijn als er leker gedoneerd wordt; ht kan allemaal via deze link, waarmee je op m'n persoonlijke actiepagina van het Astmafonds terechtkomt:
|
|
|
|
ongepland gepland HARD hardlopen Rotterdam Marathon
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
17 April 2012 | 20:45:07
|
ROTTERDAM MARATHON 2012: UNFINISHED BUSINESS FINISHED
ONGEPLAND GEPLAND HARD HARDLOPEN,
MAAR PAS IN DE 2E HELFT........
Het was natuurlijk de bedoeling toen ik mij inschreef voor de Rotterdam Marathon ergens in december; maar ik had nog een unfinished business om toch eens te finishen op de Coolsingel in Rotterdam na mijn uitstappen in de 1985-editie en in de voorbereiding (fase 2) op de Swiss Alpine Marathon zou deze 42,195km lange duurloop natuurlijk prima passen.
Maar ik bleek in de afgelopen periode wel heel erg goed in HARD hardloopvorm te verkeren. En in wilde toch zo graag nog 1x een snelle marathon lopen, nadat ik dit in Amsterdam 2011 dus niet kon verwezenlijken door vervelende kwetsuurtjes. En waarom zou ik dat nu in Rotterdam dan niet kunnen doen, nou gewoon omdat dat niet in Fase 2 van de voorbereiding op de SwissAlpineMarathon zou passen. Of toch wel, zou toch zonde zijn als ik nu niet zou kunnen profiteren van mijn goede vorm. Ik twijfelde, er volgde overleg met ervaren ultralopers Jannet Lange en Jan van de Erve, en zij overtuigden mij ervan dat het wel kon, mits.....
En zo werd Fase 2 gesplitst in een Fase 2A en een Fase 2B; het klonk misschien allemaal wat mysterieus de afgelopen periode op mijn weblog; maar dat was om mijzelf geen extra eterne druk op te leggen.
En dus ging de focus de afgelopen weken inderdaad op een snelle Rotterdam-marathon; maar hoe snel zou "snel" zijn? 3:10 zou haalbaar moeten zijn, theoretisch; 3:12-3:13 leek mij realistischer; 3:15 het meest practisch; dan zou ik met de pacersgroep mee kunnen gaan, met altijd nog een optie eventueel in het laatste deel nog iets te versnellen, als ik dat nog zou kunnen natuurlijk.
.jpg) Ziehier het scenario wat ik mijzelf had toebedacht.Maar natuurlijk volgde er twijfel in de allerlaatste week voor Rotterdam; moest ik het toch wel doen? Mijn 10km in Utrecht (sorry 8,8km) was niet overtuigend, de omstandigheden vooraf waren ook al twijfelachtig.
Maar natuurlijk zette ik mijn plan wel door, het laatste beetje twijfel, of was het toch nervositeit, zette ik zaterdag van me af. En eigenlijk was dat best al een bevrijding; geen twijfel meer, geen nervositeit meer, maar zelfverzekerdheid! Op naar Rotterdam, naar de expo, startnummer ophalen, sfeer proeven, omgeving verkennen, stukje warmingup doen op de Coolsingel en op de Erasmusbrug; allemaal natuurlijk ook met het oog om de stress van dit soort gelegenheden op de (vroege) zondagochtend voor de start te voorkomen. Leuk ook even John en Ans, Kitty, Petra en Erik en Leo even te ontmoeten op de expo en wat bij te praten.
Zondag dus na een prima nachtrust wel vroeg op, als ware het een gewone werkdag. Goed ontbijten en op de fiets naar het station. Lekker een treintje eerder, en dat was inderdaad heerlijk relaxed, zeker als ik later verhalen verneem van overvolle treinen richting Rotterdam. Heerlijk relaxed daarna wat rondhangen in de kleedruimte in het Albeda College, waar even later ook Kitty en Frank en weer even later John en Ans binnen kwamen stappen.
.jpg) Daarna was het toch naar buiten, naar de verzamelplaats van de pacersgroepen bij de Shell op het Hofplein; althans dat had ik gedacht maar heb geen pacersgroepen kunnen ontdekken......Dus dan toch maar op m'n eigen het gedrang in richting startvak D, alwaar ik zo'n 20 minuten voor de start een plekje vond, gelukkig was het in de massa niet eens zo heel koud, zeker niet met weggooitrui en ABN-plastic aan. En nu maar afwachten tot Lee Towers zijn "Never walk alone" zou komen vertolken. Toch best wel een mooi moment zo vlak voor de start.
En daarna klonk het startschot; ruim 2 minuten later overschreed ik de startlijn voor mijn 42.195 meters door Rotterdam. Prachtig natuurlijk over de Coolsingel en wat een sfeer! Echt zo mooi, dat ik het eigenlijk niet eens zo heel jammer vond dat het allemaal wat langer duurde, oftewel dat ik niet in mijn gewenste tempo kon lopen. Dat zou ook nog wel een tijdje zo blijven. De Erasmusbrug over is natuurlijk ook zo'n prachtmoment in de 2e km zo vroeg in de race.
Wat wel jammer was, was dat ik geen spoor kon ontdekken van de 3:15 pacersgroep en dat ik in 2km al een dikke minuut achterstand had opgelopen op het 3:15-schema, omdat in het startvak voor ons de estafettelopers en de bedrijvenlopers van start gingen en om het maar netjes te beschrijven; "dat zijn niet altijd "snelle" lopers/loopsters"........
.jpg) Enfin, het is een wijze les, ik maakte me er niet druk om, liet me niet van de wijs brengen en liep zo heerlijk rustig verder met een langzaam oplopende achterstand op die 3:15. Hoewel ik nou ook niet echt het gevoel had, of het niet verstandig achtte, om op dat moment wel die 3:15 te kunnen lopen. Ik liep wel probleemloos en makkelijk, maar miste toch iets.....En zo kwam, even voorbij het Feijenoord-stadion de passage van het 5km-punt na 24:16, volgde het rondje "zuid" en liep ik probleemloos en ongestoord door, passeerde het 10km in ruim 48 minuten en nuttigde daar m'n 1e gelletje. Daar zorgde ik heel nadrukkelijk voor, en blijkbaar krijg ik dat ook steeds beter onder controlle; bij elke drankpost drinken, bij elke 10km een gelletje en daarnaast m'n eigen drankje H3O van Herbalife in de bidon. Op het 14km-punt passeerde ik een eigen prive-verzorgingspost (Heijmans collega die daar nabij woont), alwaar ik tijdens een mini-pitstop mijn bidon weer helemaal kon aanvullen met H30.
Daarna natuurlijk weer onverstoorbaar verder met het "rondje zuid", de passage van het 15km-punt met inmiddels 2 minuten achterstand op het 3:15-schema. Ojee, als ik zo door bleef gaan, dan zou een sub 3:20 wel eens problematisch gaan worden, maar ik wist ook dat er een lastig stuk voor de boeg lag; van 18 tot32 km met veel tegenwind alsmede nog een keer de beklimming van de Erasmusbrug.....
En dus bleef ik maar gewoon doorgaan, passeerde het halve-marathon punt zelfs pas ruim na 1:40......Als ik zo door zou gaan dan zou zelfs m'n "Masters-PR" (3:21 in Utrecht 2010) wel eens problematisch kunnen worden.
En dat was een signaal, hoe onbewust misschien ook, maar de geest schoot erin, met de Erasmusbrug weer in zicht......alsof ik deze beklimming wilde laten zien dat ik een "echte" bergloper ben.....
Het stuk van 25km tot 30km (langs de supportende Tiny) bleek achteraf zelfs m'n snelste split te zijn. Maar het bleef er niet bij, ik had een goed ritme te pakken, ik was op stoom gekomen. En hoe goed voelt dat! Heerlijk is dat om continue een bijna onafgesloten lint van lopers voor je in te halen, vooral ook op de ronde om het Kralingse Bos heen. Heerlijk is het als je op 35km zo sterk bent dat je gewoon door kan blijven stomen, terwijl zovelen het mede door de harde wind zo zwaar hadden. Het stuk tussen de 35km en de 40km was m'n op 1 na snelste split......
 Het is duidelijk dat ik hier vanaf het 25km-punt dus onder het geplande tempo van die 3:15 liep.....Na die 40km bleef ik ook gewoon doorstomen, die laatste 2195 gingen ook nog eens ruim binen de 10 minuten en "laagvliegend" over de Coolsingel passeerde ik na 3:17:44 de finish.
Ik ben er tevreden over, heb een nieuw persoonlijk master-record gevestigd en m'n snelste marathon sinds 1993 gelopen. En: de Rotterdam-marathon uitgelopen: finished unfinished business
Had er meer ingezeten, was een sub 3:15 mogelijk geweest? Ach, het heeft weinig zin om daar over te mekkeren.
Belangrijk is dat ik gedaan hebt wat ik wilde doen: nog 1x een marathon HARD hardlopen, al was het maar de laatste 17km ofzo, en dat zeker niet kapot kon finishen en eigenlijk ook heel bewust heb kunnen genieten van de geweldige entourage van de Rotterdam Marathon!
|
|
|
|
korte update rotterdam marathon
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
15 April 2012 | 20:01:02
|
After 27 years finally on the Coolsingel, Rotterdam, finishing another unfinished business!
Ran a relatively conservative 1st half of the race, 1:40:27 at the halfwaypoint, than was able to turn it on, running the 2nd half over 3 minutes faster, despite a hard wind, while passing other runners almost continually, to finish in 3:17:44 for my fastest marathon-finish in19 years and a personal "masters" record.
(More later)
|
|
|
|
een 8,7km korte 10km
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
13 April 2012 | 22:03:10
|
Utrecht Marathon: een 8,7km korte 10km
Het "loopt" niet altijd voorspoedig
Paasmaandag, traditioneel de dag van de Utrecht Marathon. Eigenlijk loop ik ook altijd wel een of andere afstand mee, en dus ook dit jaar.
 Met het oog op aanstaande start van FASE 2B (lang en langzaam)van de voorbereiding op de 78KM SwissAlpineMarathon, zou ik (voorlopig) voor de laatste keer proberen echt HARD te hardlopen.De verwachtingen waren natuurlijk hoog gespannen; ik verkeerde eigenlijk in grootse vorm; getuige ook mijn 2 voorgaande 10km-races vorig maand in Vinkeveen (39:47) en Aalsmeer (39:50) en ik zou op jacht gaan naar mijn 50+-PR (39:17 op de Utrechtse Maliebaan 1 1/2 jaar geleden, en gelopen slechts 1 maand na die memorabele TransAlpineRun.
Maar twijfel bestond er ook, was het parcours wel geschikt voor een snelle race; er zaten een tweetal lussen in en de tegelbestrating in de binnenstad overtuigden me niet, hoe leuk zo'n onderdoorgang van de Domtoren dan misschien ook weer wel is.
Enfin, ik ging het gewoon proberen en begon dus aan mijn traditionele warmingup, in de miezerregen. En een kwartier voor de start mezelf al door de menigte heen proberen te wurmen om voorin het startvak te geraken.
 Dat lukte ook wel aardig, ik was na het startschot vlot weg over die kaarsrechte Croeselaan. Het moest hier hard natuurlijk en dat ging het ook wel. De 1ekm passeerde ik na 3:55, dat was echter toch iets teleurstellend en bovendien ging het niet echt zo makkelijk. Ik miste toch dat gevoel van de echte intensity in mijn benen, was het de miezerregen op mijn beenstelsel, of misschien het "lange" wachten in het startvak?wat dan ook, ik bleef wel gewoon doorrammen.
De Croeselaan af, rechtsaf de Balijelaan in en .......uuhh.....niet de Balijebrug over naar het Anne Frank Plein.....? Uuhh.....gelijk alweer keren......zo kende ik het parcours niet.
En ....uuhh.....waar is dat bordje van de 2km...., ben toch al 8 minuten onderweg, maar wat is mijn tempo nu? Uuhh...... wat is dat .... uuhh ....een 4km bordje en ....uuhh een 5km bordje......na 15:03, dat kan niet....uuhh.....dat zijn toch niet de afstandsbordjes van de 10km-race, maar ....uuhh.....hoe hard loop ik nu......uuhh.....wat is mijn tempo?
Dat tempo zat er al niet meer in, ik zwoegde wel maar de echte snelheid zat er niet. Inmiddels was ook duidelijk dat de afstand niet klopte, en inmiddels in de binnenstad op de klinkerbestrating was ook duideijk dat het met de afstand niet meer ging kloppen en ik ook geen sterke eindtijd zou gaan realiseren.
En met het oog op de Rotterdam-marathon 6 dagen later nam ik de beslissing het de rest van de loop rustiger aan te doen, niets meer te forceren.
Over Het Ledig Erf en door de Lange Nieuwstraat ging het, onder de Dom door, over de Springweg en langs de winkel van John RunningCobbler met HardlopertKees als supporter en via de Catharijnesingel, Bleekstraat en Vondellaan weer terug naar de Croeselaan en de finish bij de Jaarsbeurs.
Daar arriveerde ik na 35:59, oftewel een gecorrigeerde 41:00 over precies 10km; voor wat dat waard is. Het parcours bleek uiteindelijk 8,78km lang te zijn; de voorfietser had op verkeerde aanwijzigingen een verkeerde afslag genomen op de Vondellaan; eigenlijk precies zoals ik al bedacht had.....
Maar.....uuhh.....ondanks de blunder wat betreft het parcours; ik had dus deze dag dus niet mijn topvorm. Jammer allemaal, maar .....uuhh.....dat kan gebeuren, toch......soms......
|
|
|
|
Utrecht Marathon; 30 jaar EERDER.....
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
06 April 2012 | 21:20:50
|
30 JAAR EERDER:
MIJN EERSTE MARATHON
HERINNERINGSLOOP UTRECHT MARATHON
Het was 3 april 1982. Ik ging mijn allereerste marathon lopen op het parcours dat ik natuurlijk zo goed ken; althans het eerste gedeelte dan, langs de Vecht tussen Utrecht en Nieuwersluis.
Onervaren was ik, wel geinspireerd door met name de successen van Gerard Nijboer, die een zilveren medaille won bij de 1980 Olympische Spelen in Moskou en Europees Kampioen werd in 1981 Athene.
Marathonlopen, dat was mooi, dat kon ik ook wel.
Niet dus.
Inmiddels, 30 jaar later, heb ik dus recentelijk mijn 25e marathon gelopen, de Galgenbergmarathon. Wel iets ouder dus, iets ervarener.
Het idee kwam op om mijn toch geplande duurloop nu eens als "herinneringsloop" te houden; gewoon het 42km-lange parcours van de 1982-Utrecht-marathon te gaan lopen.
Een 42km lange duurloop? Ja, inderdaad! Tenslotte moet de afstand in mijn trainingen naar de "verlenging", naar de "ultra-afstand"; het hoofddoel in dit jaar 2012 is zoals bekend de 78km lange Swiss Alpine Marathon in Davos; en dat is toch wel iets langer dan de marathon-afstand en dus moeten de duurlopen langer......
En dus vertrok ik afgelopen zondag 1 april voor mijn alleereerste "extra lange lange duurloop". Jammer was het dat Paul en Els Gies uiteindelijk toch niet (een gedeelte) konden meelopen, maar verder was het prima weer; beetje fris nog en toch nog aardig wat wind, dat merk je altijd wel langs de kronkelige Vecht.
Leuk was dat de Atletiekbaan Overvecht deze ochtend open was; kon ik zelfs echt op de juiste plek van start gaan, net als in 1982
 Na een rondje op en om de atletiekbaan was er eerst een klein lusje door Overvecht, voordat ik de rivier de Vecht bereikte. Soms denk ik wel; het is MIJN Vecht; weinigen zullen de laatste 30 jaar toch zo vaak en zo veel langs MIJN Vecht hebben gelopen......MIJN Vecht volgde ik natuurlijk over bekend terrein; Overvecht uit, door Oud Zuilen heen naar Maarssen en Breukelen en Nieuwersluis. Het liep heerlijk, het liep heel rustig en vele herinneringen kwamen boven.
De fabriek langs de Vecht waar ik meer dan 20jaar werkte, is er niet meer.
De vele collega's die er had, velen daarvan die mij steunden en me vooruit schreeuwden.
Herinneringen aan andere lopers, met wie ik samenliep of duels uitvocht.
Herinneringen aan mijn "niet zo succesvolle" debuut-marathon in 1982, toen ik na zo'n 21km nog door een fietser omver werd gereden en total loss in 3:56 finishte.....
 Herinneringen aan die zo vreemd verlopen editie in 1984 toen ik onvoorbereid startte, na 35km uitstapte, vervolgens hoorde dat ik op de 5e plaats liep, en na een paar minuten toch maar doorging en in 2:38 als 6e finishte.....Herinneringen aan de 1985 editie, toen ik een wanhopige poging waagde slechts 7 dagen nadat ik totaal gedesillusioneerd was uitgestap na 30km in de Rotterdam-marathon en deze keer het na zo'n 20 km voor gezien hield.
Herinneringen aan de 1989 editie, welke eigenlijk mijn afscheids-marathon zou zijn een paar weken voor mijn bruiloft, maar een knieblessure mij dusdanig hinderde dat ik met moeite binnen de 3 uur zou finishen.
Herinneringen ook aan die prachtige dag in 1986 toen ik de 1/2 marathon liep in m'n 2e tijd ooit; 1:10:59 en daarmee 5e werd.....achter 3 Belgische toppers en de bekende Nederlander Bert van Vlaanderen, die een paar jaar later ook eens een medaille wist te winnen bij een Europees Kampioenschap.
Vele fragmenten uit die tijd vlogen voorbij, nog veel meer dan hier beschreven kan worden.
 Zo verliep de duurloop dus heel plezierig, heel voorspoedig. Voorbij Nieuwersluis volgde natuurlijk de route een voor mij niet bekend terrein. Goed, ik was er een aantal keer geweest in mijn "wedstrijdjaren", maar had toen nauwelijks oog voor de route. Nu wel, had er alle tijd voor. En ja, het was genieten: wat is de route hier toch ongelooflijk mooi!Zonde eigenlijk dat deze route niet meer gelopen wordt, maar ja de belangen liggen nu eenmaal anders bij de grote marathons......velen prefereren toch een snelle race boven een mooie race......
En zo liep ik van Nieuwersluis door Loenen naar Vreeland, door het beruchte fietstunneltje waar ik in 1982 dus door een fietser omver gereden werd.....naar het keerpunt.
Hier even tijd genomen voor een "break"; drinkfles vullen, een snelle jelle naar binnen werken, een plaspauze, wat foto'tjes schieten van het mooie schilderachtige dorpje Vreeland.
 Daarna volgde de terugweg, merendeel met het windje in de rug. Nu onafgebroken de hele route langs de Vecht weer terug, nog steeds in de relax-mode maar wel meer op duurlooptempo. Loenen, Nieuwersluis, Breukelen, Maarssen passeerde ik weer. Voor Oud Zuilen verliet ik "MIJN Vecht" en vervolgde de route zich via de Groeneweg en de 2e Polderweg naar Atletiekbaan Overvecht, waar de finish plaats vond. Helaas was nu de de atletiekbaan alweer dicht, en kon ik dus rechtstreeks doorlopen naar huis.Na 4 1/2 uur (brutotijd) en 44km was ik weer terug, mijn eerste lange lange duurloop zat erop. Het was een mooie, en het ging eigenlijk ook heel makkelijk.
Een mooie mentale opsteker dus ook in mijn ontwikkeling naar de ultra en de Swiss Alpine Marathon.
En, om in de sfeer van de Utrecht Marathon te blijven; het is bijna weer 2e paasdag; dan is-ie er weer. In 2010 liep ik mijn huidige "Masters"-record in deze marathon met 3:21. Deze editie ga ik HARD hardlopen op de 10km.
|
|
|
|
naaldwijk; geen masters-PR, wel een 50+PR
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
26 Maart 2012 | 19:20:15
|
NA 29 JAAR TERUG IN HET WESTLAND
ARCADE HALVE MARATHON NAALDWIJK; een loop met allure!
GEEN MASTERS-PR; WEL EEN 50+-PR
De Arcade Halve marathon in Naaldwijk afgelopen zaterdag betekende voor mij na 29 jaar weer eens een terugkeer naar het Westland. In 1983 liep ik er de destijds befaamde Wesland Marathon, in atletiekkringen een klassieker met internationale uitstraling, die van 1969 tot 1997 werd georganiseerd met start en finish oorspronkelijk in Maassluis, later in Naaldwijk. Cor Vriend won deze marathon 5x en behaalde er 2x het Nederlands Marathonkampioenschap. Ikzelf dook er voor het eerst in mijn carriere onder de 3:00 uur, dat was overigens totaal geen verrassing, wel dat ik er zelfs onder de 2:40 finishte in 2:39:46.
De Westland Marathon bestaat al enige tijd niet meer; maar de Arcade Halve Marathon wordt algemeen gezien als de opvolger.
En aangezien mijn huidige vorm en het geschikte moment in mijn planning en in mijn programma het toestonden om weer eens een snelle halve marathon te gaan lopen, besloot ik naar Naaldwijk te reizen. Doelstelling: HARD hardlopen, richttijd: mijn Masters-PR van 1:27:38, gelopen in 2006 in de halve marathon van Amsterdam.
Dit betekende ruim 21km lang km-tijden lopen binnen de 4:09/km; een heel moeilijke, maar toch niet onmogelijke opdracht. Maar, het was inmiddels lente geworden en het was heerlijk (loop-)weer geworden; maar met 16 graden en een brandende zon om 14:00 uur ’s middags aan een strak blauwe hemel, was het GEEN ideaal loopweer; niet tenminste om een scherpe tijd neer te zetten.
Ik realiseerde me dat volop, had mijn plannen natuurlijk kunnen aanpassen; maar wanneer zou er zich weer een gelegenheid aandienen om in “top-“vorm een snelle halve marathon te lopen? Vooralsnog voorlopig niet; dus nam ik het risico om toch volop op scherp te lopen.
 En zo reisde ik af naar Naaldwijk, had 2x te maken met een kleine vertraging met de trein, maar kon met een sprintje toch steeds weer het aansluitende vervoer halen. Wel zo fijn natuurlijk, want ik kom graag ruim op tijd, vooral als ik echt HARD wil hardlopen. Lekker rustig inschrijven, omkleden, inlopen, warmingup. En alles kon ideaal in en rondom de Sporthal; wat dat betreft heeft deze loop nog steeds die allure van weleer!En zo kon ik tijdig mijn plekje in het startvak innemen; er voor zorgen dat ik toch vrij vooraan kon komen. En zo kon ik ook gelijk HARD weg; kwam in een goed ritme en een mooi groepje en draafde de 1e km in 4:07 weg en dat was mooi. Gewoon vasthouden dus!
En dat lukte, weliswaar was er daarna geen vast groepje om in te lopen, maar er was voldoende volk om steeds in gezelschap te verblijven en zo vlogen de kilometers aanvankelijk voorspoedig
 voorbij. Tot de 6e km bleef het tempo constant en dus op schema.Daarna keerden we recht de wind in, en stokte letterlijk even m'n ademhaling. Een vreemde gewaarwording, die ik me niet eerder kan herinneren. Later in de race zou me dat overigens nog een keer overkomen....Het was allemaal niet dramatisch, het duurde maar een paar seconden, maar het haalde me wel uit m'n ritme. En dat ritme terug vinden tegen de wind in, dat lukte me niet. En zo was het dus een tijdje hard werken om het tempoverlies te beperken. Na 10km kregen we die wind weer in de rug en kon ik mij wel weer hervinden; de passage van het 10km-punt geschiedde in 41:40 en daarmee leek dat masters-record wel heel onwaarschijnlijk. Ondanks de steun die ik kreeg van een loper die mij een aantal kms op sleeptouw nam en blijkbaar uit 's Gravezande afkomstig was, getuige zijn grote fanschare toen we door dat dorp kwamen te lopen.
Maar opnieuw volgden ook weer draaiingen in het parcours, kregen we opnieuw te maken met tegenwind. En nu bleek ik niet over de kracht te beschikken het tempo hoog te houden. Het was zwoegen; ik moest m'n medestrijder laten gaan en zag de km-tijden verder oplopen.
 Op 15km (63 minuten rond) was m'n achterstand op PR al onoverbrugbaar en liet ik m'n recordpoging definitief varen; ondanks dat de slotfase nog met rugwind zouden worden afgelegd. Wel bleef ik constant rekenen, want ik wilde nog wel beslist binnen de 1:30 finishen en dat zou uiteindelijk ook gebeuren: 1:29:37; en ja, dat is dan toch ook wel weer een 50+-PR.Het was een dappere poging mijn Masters (40+)-PR te halen, ik wist zoals beschreven dat het moeilijk zou zijn zelfs bij gunstige omstandigheden. De brandende zon en de wind in de open weilanden van het Westland en tussen de broeikassen bleken nu echter te grote obstakels om 21km lang op scherp te lopen; en dat heeft me opgebroken.
Maar, wat een mooi evenement is deze Arcade Halve Marathon toch nog steeds; echt een aanrader en erg goed georganiseerd en met allure en eigenlijk ook een ideale voorbereidingsloop op de voorjaarsmarathons; en deze omgeving natuurlijk vooral op Rotterdam.
En met welke verbazing kan ik nu terugkijken naar die 3e april in 1983, toen ik hier met nog veel meer wind, maar zonder zon, die 2:39 op de hele marathon liep. |
|
|
|
Begonnen aan Fase 2A, verder op weg naar Davos
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
21 Maart 2012 | 17:08:57
|
Voorbereiding Swiss Alpine marathon
Fase 1 succesvol afgesloten
Fase 2A opgestart; continuing the Road to Davos
De fantastisch mooie Galgenbergmarathon, mijn 25e marathon, is inmiddels al weer een tijdje verleden tijd, en daarmee ook het hoogtepunt van mijn Fase-1 voorbereiding op de SwissAlpineMarathon.
Na een relatief rustig loopweekje kwam daarna ook aan die Fase-1 een eind; een weekje waarin ik zelfs een echte loopvrije dag opnam, na 99 dagen loopdagen op rij. Een aardige serie, al zeg ik zelf.
Fase-1 mag ik daarom ook uitermate geslaagd noemen. In de wintermaanden december-januari-februari noteerde ik ruim 1100 kms, maar wat eigenlijk veel belangrijker dan de cijfertjes is: Het ging allemaal vanzelf; het koste nauwelijks moeite en de kwetsuurtjes, die mij in 2011 zo vaak opspeelden, bleven achterwege.
Volgens de planning volgde na die 3-maandenlange looppiek overigens wel een aantal rustige loopweken, met daarin eigenlijk alleen die Galgenbergmarathon als uitzondering.
En, het lijkt bijna logisch, na Fase-1 komt Fase-2, en daarin ben ik dus nu inmiddels aangeland.
Door recente aangelegenheden krijgt die Fase-2 echter een heel andere invulling dan oorspronkelijk bedoeld; of tenminste alleen de eerste helft; vanaf nu dus Fase-2A genoemd. Het tweede deel, je raad het al, Fase 2B, blijft dezelfde invulling houden als oorspronkelijk bedoeld, maar hierin zal ik dus wel heel erg nadrukkelijk in voorbereiding gaan op de SwissAlpineMarathon, d.w.z. heel veel lopen; lang+langzaam!
Overigens volgt na Fase-2A/2B ook nog een Fase-3; de laatste fase voor de SwissAlpineMarathon waarin vooral ook veel op klimmen en dalen getraind zal worden, met hopelijk nog een uitstapje naar Zermatt als letterlijk hoogtepunt.
Nu dus eerst Fase 2A; ik heb er veel over nagedacht, doe ik het wel, doe ik  het niet. Is het verstandig, is het niet verstandig? Heb erover gezinspeeld in eerdere blogjes; heb erover gefilosofeerd, ook met bekende en erkende ultralopers (Spartathlon!) als Jannet Lange tijdens de Galgenbergmarathon en daarna ook met Jan van de Erve via de mail. Uiteindelijk heb ik dus besloten om het te doen en van de vorm waarin ik momenteel verkeer te profiteren.
Zaterdag loop ik de halve Marathon in Naaldwijk; eigenlijk de opvolger van de vroegere Westland Marathon; waarbij ik 1983 voor het eerst onder de 3:00 uur dook; zelfs onder de 2:40 uur. Mooie herinneringen dus; ben benieuwd of ik daar deze keer m’n persoonlijke masters-record kan verbreken!
FOTO: 1983 Westland-marathon, de laatste stappen naar de finish: 2:39:46(ja, dat klopt echt!) |
|
|
|
Galgenbergmarathon
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
12 Maart 2012 | 20:42:54
|
M'N 25E MARATHON:
GALGENBERGMARATHON; MACHTIG MOOI
42KM (of toch 43?) HARKEN DOOR HET BOS
OVER DE UTRECHTSE HEUVELRUG
Na een dikke 800km in de eerste 70 dagen van dit jaar was het zaterdag tijd voor mijn eerste marathon van dit jaar, tevens de 25e in mijn (bijna) 30-jarige hardloopleventje. Het kenmerkte tevens het hoogtepunt van "Fase-1" in mijn voorbereiding op de Swiss Alpine Marathon.
 De Galgenbergmarathon werd afgelopen zaterdag voor de 6e keer gehouden; een groepsloop over die zo mooie Utrechtse Heuvelrug.Samen met Claudia, die ook deze marathon had uitgekozen voor haar 25e marathon, reisde ik heen en weer naar Veenendaal.
Daar werden we voor de start in restaurant "De Residence" verwelkomt met een bakkie koffie, konden we ons registreren en het welkomspraatje van de organisatie aanhoren.
De Galgenbergmarathon ontleent zijn naam trouwens aan een heuvel nabij Amerongen, waar zich eeuwen geleden een executieplaats bevond.
Om 9:00 uur startte groep-4, de "langzaamste", een kwartiertje later groep-1, de "snelste" en daarna elke minuut nog groep 3 en 4. Voor de start was het eerst nog een groepsfoto maken, altijd leuk voor de herinnering.
 Ik had de "twijfelachtige" ingedeeld te zijn in groep-1 en mocht dus met de "snelsten" mee. En vanaf het begin ging dat best hard, eigenlijk veel te hard naar mijn bedoeling. Wilde eigenlijk gewoon lekker ontspannen op de 6:00/km lopen; maar kreeg nu een tempo van 5:30/km voorgeschoteld, pfft. En dat is op rondjes asfalt dan nog wel OK, maar dit is de Utrechtse Heuvelrug; onverhard en continue glooiend. Ik heb mij achteraf laten vertellen dat het parcours 42 klimmetjes bevatte met een totaal van zo'n 800 hoogtemeters; ik wist niet eens dat er zoveel heuvels en zoveel hoogtemeters mogelijk waren in mijn eigen provincie ..... En misschien is het iets overdreven, maar als je een blik werpt op het hoogteprofiel moet je toch bekennen dat het er allerminst makkelijk uitziet.
En namen als de Elsterberg (62,5mtr), de Amerongse Berg (69mtr) en de Galgenberg (50mtr) zullen wellicht niet direct angst inboezemen; als je ze toch in een hoger te hoog tempo op, en ook af, rent dan bedoeld, dan komen de angst zweetdruppeltjes toch echt wel op het voorhoofd te voorschijn.....
 En zo kregen we dus al bij de 1e verzorgingspost de 15 minuten eerder gestartte groep-4 in het vizier, zij vertrokken toen wij daar aankwamen.Na een paar bekertjes thee om het verloren vocht weer aan te vullen, een stukje banaan en een stukje ontbijtkoek, ging het een paar minuutjes later weer verder. Ik had me inmiddels voorgenomen om daarna wel met groep-4 mee te gaan; het ging me nu toch echt iets te hard en bovendien liepen liepen ook Claudia en Jannet Lange in die groep.
Inmiddels was het allemaal nog wat mistroostiger geworden; het was gestopt met droog zijn, het begon te miezeren en ook nog een tijdje echt te regenen; zweetdruppeltjes maakten plaats voor regendruppels....
Claudia liep heel erg makkelijk en bij het samenkomen van de groep-1 en groep-4 besloot zij met de "snellen" mee te gaan, en ik met de "langzamen", met alle respect overigens natuurlijk, want het zou me ook nu nog genoeg moeite kosten, en bovendien als Jannet ook daarin loopt; zij
is zonder meer een van mijn meest gerespecteerde loopsters en lees altijd met veelplezier haar blogs. En nu kon ik dus met haar oplopen en een beetje zoals vooraf al afgesproken, wat ervaringen uitwisselen en adviezen vragen voor de Fase-2A/B.
En zo liepen we de kms toch aardig weg, inmiddels aangekomen op een stukje vlak langs de Rijn door Rhenen, precies even een stukje om toch even in een flow te komen zo rond de 30-32kms; maar ja, dan moet je toch ook die Grebbeberg nog een keer op.....34 meter omhoog, klinkt niet zo  dramatisch; maar het is geen geleidelijk oplopend pad; nope het is een....trap! En dan heb je de Puinduinrun wel ervaren, maar dan is dit toch nog een "overtreffende trap...."
Boven was het even wachten (gelukkig....) tot de achterblijvers er ook waren (groepsloop, he, dus samen uit-samen-thuis) en weer verder, nog 1x een korte culinaire stop bij de laatste verzorgingspost (ook lekker hoor, handje chips, behalve banaan, en warme thee) en weer verder; de laatste 4 of 5 km, die uiteindlijk blijkbaar 5 of 6 km waren; voor de 2e keer, maar nu vanaf de andere kant, langs het mooie "Kwintelooijen", een km-lang in de afzink; jaja; ik kwam zowaar nog even een flow (is dat het kenteken van een "ultraloper in wording"?) en het laatste rechte stuk samen met Jannet naar "het hek" (aka de "finish") nabij de "Residentie".
4uur en 57minuten nadat ik er vertrokken was; OK, dat is brutotijd, gaat natuurlijk nog wel het nodige vanaf met al die pauzes met culinaire stops, sanitaire stops, wachtmomenten....maar toch.
Op weg naar "Het Hek, aka de Finish"
samen met Jannet Lange
Het ging allemaal niet zo vanzelf, het was toch 42km (of 43km) lang "harken" en in het bos valt dan heel wat te harken.... En of het nou een "zaterdagochtend-syndroom" (mij niet geheel onbekend) is, de toch wat te  snelle openingsfase, of het toch afgelasten van m'n laatste crosswedstrijden en daarmee samenhangend een gebrek aan hoogtemeters, heb er geen idee van.
Maar feit is wel: de "Galgenbergmarathon" is een machtig mooi evenement; het was harken, maar dan wel met een glimlach. Het was allemaal prima geregeld, de organisatie was prima, de verzorging was prima, de vrijwilligers waren fantastisch; de ontvangst in de "Residence" was prima, met zelfs nog een kom soep na afloop. Wat wil een loper nog meer.
Volgend jaar hoop ik in elk geval m'n hark thuis te mogen laten!
En Claudia, ook nog gefeliciteerd met je jubileum marathon; je liep als trein; het was weer gezellig en lekker he, stroopwafels....
|
|
|
|
op het podium met bloemen uit aalsmeer in aalsmeer
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
07 Maart 2012 | 18:01:05
|
Opnieuw Hard Hardlopen; Westeinderloop
Op het Podium met Bloemen uit Aalsmeer in Aalsmeer
Twee weken geleden ging ik min of meer noodgedwongen van de “cross” naar de “weg” en ging het plotseling hard bij de 10km-Bosdijkloop in Vinkeveen. Het lag dus voor de hand om op de “weg” te blijven en niet meer terug te keren naar de oorspronkelijk op mijn programma geplande “Amersfoortse Bergcross”.
En dus was het even zoeken naar een leuke wegwedstrijd voor afgelopen zondag en viel de keus op de 10km-Westeinderloop in Aalsmeer; benieuwd hoe hard het deze keer zou kunnen gaan, maar vooral ook even spannend hoe mijn hamstring zich gedragen nadat deze bij de combinatietraining (interval-/snelheid) van de voorafgaande vrijdag zich even had laten voelen en mij (preventief) beperkte in mijn snelheid. Het betrof deze keer mijn linker hamstring overigens, gelukkig niet de rechter die mij vorig jaar nogal eens parten speelde. Maar in de warmup training van zaterdag zowel als bij inlopen en de steigerungen voor de wedstrijd op zondag ondervond ik geen problemen en kon ik dus zorgeloos van start gaan.
Net als in Vinkeveen nam ik deze keer opnieuw ruim de tijd voor het inlopen en de warmingup op de nogal winderige atletiekbaan van de AV Aalsmeer; iets waarbij ik vooralsnog veel profijt van ondervind.
 Om 11:00 uur vond de start plaats, op het weggetje naast de atletiekbaan; vrij snel na de start bevonden zich een tweetal vrij scherpe bochten naar links en dus had ik mij vrij vooraan opgesteld bij de start om niet in een opstopping terecht te verzanden, vooral ook omdat ik mij niet echt een sterk deelnemersveld kon voorstellen.En zo ging het dus ook best wel weer hard, maar had ik verder ook nergens last van, ook nergens profijt van overigens, want er was ook geen groepje waarin ik mij lekker kon laten voortrekken. Het was vooral weer een solorace, niet dat dit mij verder wat doet trouwens, hoewel het toch wel eens fijn zou zijn om van iemand anders’ haaswerk te profiteren zoals anderen dat van mij doen, hoewel ook dat mij verder niets doet; althans bij dit soort wedstrijden. Het is toch gewoon 10km doorrammen, en daar wordt je sterk van…..
Ook nu was dat weer zo, had de “gebruikelijke” snelle openingskilometer (3:53) en wist daarna het tempo de volgende 2 kms rondom Aalsmeer net onder de 4:00/km door te rammen en had inmiddels ook de 1e vrouw ingehaald die daarna tot het 6km-punt achter mij kon blijven. Tot dat 6km-punt was het overigens best hard  werken tegen de harde wind in langs de Westeinderplas en daar bevond zich ook een lusje in het parcours, waarna we vervolgens grotendeels dezelfde route weer terug liepen. Door de wind was het tempo, ondanks het harde doortrekken, echter toch iets terug gevallen. Het 6km-punt passeerde in pas na 24:02, of bevond zich dat 6km-punt misschien toch iets te laat?
Met de wind in de rug, ging het natuurlijk wel weer sneller, de vrouw achter mij kon het niet volgen en de man voor mij daar liep ik gestaag op in, een paar minuutjes later ook voorbij. Maar ook hij wist in mijn spoor te blijven, althans tot in de laatste km, want sterk was ik opnieuw en een tandje bijschakelen bleek ik weer toe in staat; de man achter mij niet.
En juist dat soort aspecten maken het wedstrijdlopen voor mij zo mooi; als blijkt dat je zo sterk bent…..misschien is dat nog wel mooier dan een uiteindelijk eindresultaat.
Dat resultaat bleek na een laatste 300mtr op de atletiekbaan uiteindelijk opnieuw een tijd onder de 40 minuten: 39:50; toch wel 3 seconden langzamer dan in Vinkeveen, maar die 6e km, was die misschien toch ook niets langer?
En wat toch ook wel leuk was: het leverde mij de 2e plaats op in mijn categorie bij de mannen 50+, een podiumplek, een envelop met inhoud (voldoende voor een linker+rechter sok) en bloemen uit Aalsmeer….
En daarmee komen we langzaamaan in de buurt van de finale van Fase-1 van de voorbereiding op de Swiss Alpine Marathon.
Die finale vind komende zaterdag plaats, als ik mijn 25e marathon ga voltooien, de mooie, maar zeker niet makkelijke Galgenbergmarathon, die 42km lang nagenoeg geheel onverhard over die mooie Utrechtse Heuvelrug leidt, met dus ook veel heuvelwerk erin.
Ik heb er zin in; leuk ook dat Claudia ook gelijktijdig haar jubileum-marathon loopt, en leuk ook om diverse andere bekenden Jannet (gaat me wellicht voorzien van wat broodnodige info over ultralopen), Martin, Ingrid weer eens te ontmoeten.
En daarna Fase-2; moet nu toch echt binnenkort eens echt beslissen welke keuze ik daarvoor ga maken……
Op het podium met winnaar Bert Vink (39:03) en nr. 3 David Smith (40:40)
Foto's door Sylvia en Rolf, afkomstig van site AVA Aalsmeer Westeinderloop |
|
|
|
|
|
werk bij ACF in Maarssen, ging het wel al veel beter. In de Westland-marathon dook ik voor het eerst onder de 2:40 uur. Later in dat jaar liep ik mijn PR in de marathon van New York City: 2:37:33, ondanks een trage start. 5 Weken later liep ik ook de marathon in Philadelphia: 2:41:25. 
