| |
 |
minder fysiotherapie, meer hardlopen
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
19 November 2009 | 22:12:03
|
Minder fysiotherapie, meer hardlopen
Het 1e deel van afgelopen week was de laatste keer dat ik mijn fysiotherapie op “topnivo” afwerkte; in het 2e deel op donderdag en vrijdag werd een begin gemaakt met het afbouwen en werden de oefeningen minder in aantal en in zwaarte. Vanaf deze week word de fysiotherapie verder afgebouwd in omvang en zwaarte en volgende week ook in aantal. Daarnaast zal ik wel voorlopig mijn thuis-oefeningen blijven doen en ook de nodige sessies op de hometrainer.
Ik ben wel benieuwd hoe dit zal gaan, soms heb ik nog steeds het gevoel dat de fysiotherapie me goed doet en ik het ook nodig heb.
Maar, na een weer een weekje opbouwend hardloopprogramma, begin ik ook te geloven dat het goed gaat en begin ik er ook naar uit te kijken dat ik het zonder fysiotherapie verder af kan.
De afgelopen week heb ik dan ook weer alle 7 dagen een kort of langer stukje hard gelopen en in totaal 48km bij elkaar gedraafd. Dat is inclusief een 2-tal intervalduurloopjes. Op zondag had ik mij voorgenomen een uur vol te lopen; dat moest kunnen een week na de Berekuilloop, toen ik 10km vrij eenvoudig in 52 minuten liep.
Als parcours had ik het Krommerijnpad, het Jaagpad,een smal paadje, langs de Kromme Rijn uitgezocht, een prachtige route door Amelisweerd en Rhijnauwen naar Bunnik (en verder), welke ik soms uitkies tijdens de honkbaltraining van EBS van mijn zoon Geoffrey in Sportcentrum Galgenwaard in het winterseizoen.
De weersomstandigheden waren redelijk gunstig en ik kon lekker in korte broek lopen. Maar makkelijk was het zeker niet; het Jaagpad was door de overvloedige regenval in de afgelopen dagen behoorlijk drassig geworden en over lange gedeelten van grote plassen voorzien. Bovendien hadden wandelaars deze route ook uitverkozen voor hun zondagmiddag en werd het dus meer een soort van “zigzag langs wandelaars en plassen, maar ook rechtdoor plassen- en modderloop”. Met de diverse bruggetjes en vele, soms modderige en scherpe bochten werd dit dus wel een erg serieuze test voor mijn enkel, die ik onbewust van de omstandigheden als een soort helderziende uit voorzorg al had voorzien van extra enkelband.
Enfin, de training (klik hier voor gegevens van Runkeeper) verliep voorspoedig en zonder noemenswaardige problemen en dat geeft een goed gevoel, vooral omdat het dus best wel (onbedoeld) een serieuze, zware test was. En het was ook lekker om zo te lopen, een beetje dat “cross-“ of misschien zelfs wel dat “trail-“gevoel op te doen, want daar zal de komende jaren toch veel van mijn aandacht naar uitgaan.
Het was nog even afwachten hoe de enkel in de uren/dagen na deze “aanslag” zou reageren. En dat is altijd lastig inschatten, want als je ergens op let, heb je altijd wel iets of voel je altijd wel iets. Ik had zondagavond en maandag soms het gevoel dat er wat “ondefinieerbare krachten” bezig waren in enkel/voet/onderbeen. Het was niet pijnlijk, het was niet hinderlijk, het was ehhhh, ondefinieerbaar. Eigenlijk iets wat je wel vaker voelt na een zware belasting.
Maandag heb ik alleen bij de fysiotherapie hardgelopen, 2km op de loopband. Het word na 3 weken trainingsopbouw (naast de zware fysiotherapie) nu een weekje gas terug nemen. Dinsdag voelde alles weer heel vertrouwd aan en had ik het idee dat ik alles weer aankan. Woensdagavond liep ik een 8km-interval-training met 4x versnelling van 3:00 en dat ging best wel vlot. (gegevens volgens Runkeeper klik hier).
Aanstaande zondag ga ik aantreden bij de 1e wedstrijd van de Wintercup in Baarn, een serie van 3 crosswedstrijden waarvan de beste 2 resultaten meetellen voor het eindklassement, georganiseerd door atletiekvereniging BAV. Voor mij betekent deze 1e wedstrijd natuurlijk alleen maar meelopen, kijken hoe het gaat en proberen te voorkomen als laatste te finishen (haha). De 2e en 3e wedstrijd (13 dec en 12 jan) zal het er natuurlijk serieuzer aan toe gaan als ik ga proberen weer de “oude vorm” van voor mijn ongeval te benaderen (niet de vorm van de tijden uit de “Oude Doos”, toen ik overigens in 1985 winnaar werd van de Wintercup; dat verhaal zal hier gepubliceerd worden in de komende periode). Het parcours is niet al te zwaar voor een cross, het is eigenlijk voornamelijk een bosparcours met wel een paar korte klimmetjes en verder is het afwachten hoe de ondergrond zal zijn i.v.m. de neerslag in de komende week.
Vooralsnog lijk ik goed op schema te zitten wat betreft het overige programma voor december/januari:
Afhankelijk van de ontwikkelingen in deze periode zal ik verder gaan met de plannen voor 2010, inclusief mijn debuut op de Ultra-afstand (50km) tijdens een etappe van de Be More Ultra Tour van Leonie, Martine and Pieter van 24-28 maart. Ik kijk er al naar vooruit om 1 van de etappes mee te lopen van dit geweldige initiatief van 3 kanjers van hardlopers!
Daarnaast gaat mijn aandacht uit naar de 8. TNT-Kyffhäuser-Berg-Marathon, in Bad Frankenhausen (Thuringen) op 10 april, mijn 50e verjaardag, maar logistiek ligt dit nogal problematisch.
|
|
|
|
|
Oude Doos 6: Utrecht-marathon 1984
Hardlopen | Ruud Verhoef Oude Doos
|
12 November 2009 | 21:40:30
|
Oude Doos 6: Voorjaar 1984, Utrecht marathon
Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat uit de "Oude Doos" heb gepubliceerd, maar met al die fysiotherapie en het weer opstarten van de loopactiviteiten was er even wat minder tijd over. Maar hier is-ie dan toch, het al eerder aangekondigde avontuur van de 1984 Utrecht Marathon!
In 1984 had in mij voorgenomen mijn topprestatie van het voorjaar neer te zetten op 29 april in de 1/2 marathon van Utrecht, mijn thuisplaats.
De eerste fase van het jaar verliep de voorbereiding geheel naar wens en draaide ik in de 1e 8 weken van het jaar 7x ruim 100km weg om hiermee een goede conditionele basis te leggen.
In de daaropvolgende fase zou ik de aandacht gaan verplaatsen van km-omvang naar meer snelheidstraining en een aantal wedstrijden. De conditie was nu klaar voor een topprestatie, nu dus de snelheid nog gaan aanpakken.
Op 3 maart liep ik in Waddinxveen de 10km "Langs de Gouweloop" in een PR (toen) van 32:41 en op 10 maart in Alphen a/d Rijn de 20km in een PR (toen) van 1:07:20. Daarmee zat ik dus goed op koers voor die topprestatie op 29 april in de 1/2 van Utrecht.
Echter de klad kwam er daarna wat in, veel regen en wind in de weken die volgden hadden z'n invloed op mijn snelheids- en intervaltrainingen en op de wedstrijdresultaten.
Op 24 maart in de Plassenloop in Reeuwijk waaide ik bijna de Plassen in en kwam geen moment in mijn ritme en finishte na 15km in 51:25, terwijl ik op een schema van 49:00 liep. Op 8 april in de Spanderswoudloop (20km wedstrijd) in Hilversum ging het, ondanks heel behoorlijke omstandigheden, zo beroerd dat ik voor het 1st in mijn carriere na 2 rondes van 5km uitstapte. Op 15 april liep ik in Overvecht een 5000mtr-baanwedstrijd voor het Ron Clarke-clubkampioenschap en kon ook toen niet overtuigen, ondanks de 1e plaats in 16:06, maar had slechts "neuslengte" voorsprong op toon van Bemmel na een spannende eindsprint.
Het was duidelijk dat ik dus niet blakerde van zelfvertrouwen voor een topprestatie in de 1/2 marathon van Utrecht 2 weken later; mijn snelheid, mijn tempo lieten nogal te wensen over.
Het (Paas-)weekeinde (vrijdag t.e.m. maandag) dat volgende bracht ik met diverse Ron Clarke-clubgenoten door in een gezellig trainingskamp in Rhennegge in het Sauerland, een prachtige trainingsomgeving. En hier gebeurde iets merkwaardigs; ik ging weer lopen als een diesel, de kms vlogen weer heel makkelijk onder mijn schoenen vandaan.
Het ging zo makkelijk dat ik tot de conclusie kwam een week later in Utrecht niet de 1/2 marathon te lopen (geen "tempo, geen snelheid"), maar gewoon in de hele marathon te starten, tenslotte was ik conditioneel wel goed in vorm.
En zo geschiedde dus, het klink misschien vreemd en waarschijnlijk was het dat ook wel.
Hier het (overgeschreven) verhaal uit de "Oude Doos":
Het verloop van mijn marathon-race ging heel voorspoedig. Al direct na de start had ik mij voorin de kopgroep genesteld, omdat ik wist dat er geen sterk deelnemersveld aanwezig was. Alleen Dick Bakker uit Heerhugowaard kende ik omdat ik reeds enkele keren dik van hem bij baanwedstrijden in Amsterdam had verloren. Ik deed dan ook geen enkele poging Bakker te achtervolgen, maar lipe mijn eigen tempo. Omdat ik het parcours kende in Overvecht was ik in het voordeel en op ruime achterstand van Bakker verscheen ik als 2e bij de Vecht en bij het 5km-punt in 17:05.
Foto uit het Utrechts Nieuwsblad; kopgroep Utrecht Marathon kort na de start op atletiekbaan Overvecht. Ik loop met nr. 91
Ruim onder mijn schema van 17:30 (2:30 eindtijd) zodat ik besloot het iets rustiger aan te doen en mij te laten terugvallen bij 2 achtervolgers, onder wie Ad Spikmans. De 10km passeerden we in 34+, zodat ik dus nog iets meer voorsprong had genomen op mijn schema. Inmiddels liep ik nog alleen met Spikmans op de 2e en 3e plaats en het ging nog steeds erg goed. Toch voelde ik dat het tempo te hoog lag en liet toen Spikmans gaan en ook nog een andere loper, waardoor ik dus als 4e de 15km passeerde in 51:20 met nu dus ruim een minuut voorsprong op schema.
Het betekende alleen wel dat ik de rest van de marathon alleen moest lopen, maar daar had ik mij op ingsteld. Probleemloos vervolgde ik de route langs de Vecht en had er zelfs plezier in. De 20km passeerde ik in 1:09 en na het keerpunt, met toen steeds meer tegenwind, de 2km in 1:27. Het 30km-punt passeerde ik in 1:45, dus nog steeds een minuut onder schema.
Toen echter begon het moeilijker te worden en daar was ik dus niet op ingesteld, daar was ik niet op voorbereid omdat ik niet voor een marathon had getraind. In combinatie met het zelfvertrouwen dat de laatste weken al flinke klappen te verwerken had gekregen, kon ik niet de kracht en de moed opbrengen om door te zetten en de pijn te verdragen/verdringen. Bij verzorgingspost 6 (voorbij Breukelen op 34km) besloot ik dus de strijd te staken; mij er niet van bewust zijnde dat ik op dat moment op de 3e plaats in de wedstrijd liep, omdat er inmiddels iemand was uitgestapt.
Na enige overwegingen besloot ik toch de race uit te lopen en gooide de deken waarin ik reeds gewikkeld was weer van me af. Op de 4e plaats (Ruud de Vries was inmiddels gepasseerd) vervolgde ik mijn tocht, maar plezier had ik toen al niet meer. Afzien kon ik ook niet en na een paar wandeltochtjes kwam ik toch weer terug in Overvecht, waar John Boer en Toon van Bemmel mij in de laatste km nog uit de wind hielden en mij naar een 6e plaats leidden in een tijd van 2:38:47.
Hoewel teleurgesteld over het eindresultaat, overheersde echter toch de vreugde over de soepele en gemakkelijke wijze waarop ik 30km lang had gelopen. Gezien de "niet-voorbereiding" had ik niet beter mogen verwachten. Toch blijft het jammer, want een goed resultaat (3e plaats in pakweg 2:32) had nu zeker mogelijk geweest!
Al mijn optredens in geschiedenis van de Utrecht-marathon op de verschillende afstanden:
| Datum |
Plaats |
Omschrijving |
Afstand |
Tijd |
|
3-apr-82 |
Utrecht |
Marathon |
42,195 km |
3:55:40 |
|
29-apr-84 |
Utrecht |
Marathon |
42,195 km |
2:38:47 |
|
28-apr-85 |
Utrecht |
Marathon |
42,195 km |
dnf |
|
26-apr-86 |
Utrecht |
Halve Marathon |
21,1 km |
1:13:21 |
|
26-apr-87 |
Utrecht |
Halve Marathon |
21,1 km |
1:10:59 |
|
23-apr-89 |
Utrecht |
Marathon |
42,195 km |
2:56:47 |
|
12-mei-91 |
Utrecht |
Halve Marathon |
21,1 km |
1:19:55 |
|
10-mei-92 |
Utrecht |
Halve Marathon |
21,1 km |
1:19:30 |
|
9-mei-93 |
Utrecht |
10km |
10 km |
0:35:34 |
|
15-mei-94 |
Utrecht |
Halve Marathon |
21,1 km |
1:18:41 |
|
21-apr-03 |
De Meern |
minimarathon Leidse Rijn |
4,2 km |
17:10,0 |
|
xx-xx-04 |
De Meern |
minimarathon Leidse Rijn |
4,2 km |
???? |
|
28-mrt-05 |
Leidsche Rijn |
Leidse Rijn loop |
10km |
0:40:32 |
|
17-apr-06 |
Leidsche Rijn |
Halve Marathon |
21,1 km |
1:33:18 |
|
9-apr-07 |
Utrecht |
Halve Marathon |
21,1km |
1:31:38 |
|
24-mrt-08 |
Utrecht |
Halve Marathon |
21,1km |
1:27:46 |
|
13-apr-09 |
Utrecht |
Halve Marathon |
21,1km |
1:28:51 |
Opmerkelijkste eindklasseringen:
1984 marathon: 6e,
1987 1/2 marathon: 5e |
|
|
|
Revalidatie-update, Berekuilloop
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
09 November 2009 | 20:35:50
|
Afgelopen woensdag was mijn vorige afspraak met fysiotherapeut Jaap van Kouterik. Hij onderzocht mijn enkel nog eens een keer, boog hem in elke mogelijke richting, trok eraan en duwde eraan. Wat hij ook deed, er kwam geen pijn-reactie.
“Ga jij je maar inschrijven voor de marathon”, waren vervolgens zijn woorden. “Ik zie geen beperkingen meer”.
Dat is natuurlijk geweldig om te horen, en daar heb ik ook wel ideeën over (zie recente blogs), maar zo ver is het natuurlijk nog lang niet. De therapie blijft nu nog 1 week op het topnivo en wordt daarna geleidelijk afgebouwd; eerst in omvang en daarna in aantal. Parallel daaraan mag ik het hardlopen dus geleidelijk weer opbouwen.
Afgelopen week liep ik op alle 7 dagen (zoals ik dat altijd gewend ben geweest) in elk geval een stukje. Over ritme, tempo en omvang gaat het natuurlijk nog niet, maar een weektotaal van 38 km is toch weer iets. Afgelopen vrijdag, na de therapiesessie, draaide ik voor het eerst weer een kort interval-trainingje met 6x versneling van 1:00 en afgelopen zondag maakte ik voor het eerst deel uit van het lopersveld van de maandelijkse “Berekuilloop”, een trimloop van AV Phoenix in Voordorp, Utrecht.
De Berekuilloop is een trimloop met een ronde van 2,5km, welke meerdere keren gelopen kan worden. Het parcours loop grotendeels over verharde weg of fietspad, maar kent ook onverharde gedeelten en zelfs iets van een klimmetje en ook een aantal vrij scherpe bochten. Kortom een leuk en afwisselend rondje en uiterst geschikt om gewoon lekker mee te doen en te kijken waar mijn mogelijkheden nu liggen.
Net als vorige week bij de Panbosloop was het lekker loopweer, weliswaar best wel fris, maar onder een blauwe hemel en een heerlijk zonnetje. En net als vorige week was het mijn opzet om heel rustig van start te gaan en te kijken of ik 3 of 4 ronden kon lopen en ook nog wat kon doorversnellen.
Om kort te zijn, het verliep helemaal naar wens. Problemen kende ik geen moment en de enkel voelde duidelijk sterker. Echt voorzichtig moest ik alleen bij een aantal scherpe bochten zijn, verder ging alles voorspoedig.
De 1e passage geschiedde na 14:00, de 2e ronde liep ik in 13:10, de 3e ronde in 12:30 en daarna dus nog een 4e ronde in 11:55. Totaal dus 10km in 51:35 minuut en daar kan ik eigenlijk best tevreden mee zijn voor dit moment. Ik heb deze afstand eigenlijk probleemloos afgelegd, was best wel een beetje moe, maar had dan ook best wel lekker doorversneld, maar had zonder twijfel nog een 5e en misschien wel 6e ronde kunnen lopen. De gegevens van de Berekuilloop zijn HIER te lezen op Runkeeper
Maar die ontwikkeling laat ik nog even rusten voor de komende weken, forceren wil ik uiteraard nu niets.
Wel eerst nog een weekje keihard therapieën en daarnaast gewoon doorgaan met opbouwen met lopen en dan volgend weekend weer eens kijken waar ik dan sta en of ik dan weer ergens een loopje kan uitzoeken. |
|
|
|
Revalidatie-update; Panbosloop
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
03 November 2009 | 12:37:59
|
REVALIDATIE-UPDATE; PANBOSLOOP ZEIST, 01-11-2009
Mijn revalidatieproces blijft zich positief ontwikkelen en daar ben ik natuurlijk zelf heel erg blij mee.
Maar ik ben er nog niet, dat realiseer ik me ook heel erg goed. De fysiotherapie de conditietraining op de crosstrainer en op de hometrainer doen me goed, maar het is wel hard werken en samen met de stukjes die ik nu kan en mag lopen en ben ik dagelijks zo’n 2 uur bezig.
Van mijn fysiotherapeut Jaap mag ik nu 3 kwartiertjes lopen en afgelopen zondag werd in Zeist de maandelijkse trimloop in het Panbos georganiseerd door atletiekvereniging Utrack. De Panbosloop bestaat uit een ronde door, zoals je wellicht al vermoede, door het bos en is 3km lang. Zo lang als de Panbosloop al bestaat en zo lang als ik al hardloop en dan nog zo vlakbij huis (13km fietsen); nog nooit behoorde ik tot de deelnemers. Afgelopen zondag bedacht ik mij dus dat dit eigenlijk een ideale gelegenheid was om de dingen te combineren.
In een relaxte sfeer in een mooie bosrijke omgeving en onder lekkere weersomstandigheden (ik had me ook gewoon in een korte tight en t-shirt gehezen en de voorspelde regen zou pas een paar uur later uit de lucht naar beneden storten) had ik mij uiteraard voorgenomen uiterst voorzichtig te lopen, boomwortels en takken kunnen verstopt onder een dikke bladerenlaag gevaarlijke obstakels vormen, en in “slow motion” een 2tal rondjes te lopen. En hoe langzaam ik ook helemaal achterin het veld van start kroop, het verbaasde me dat er toch nog een behoorlijk aantal deelnemers achter me liepen. Het liep eigenlijk weer als vanzelf, het tempo van “slow motion” kon ik niet echt volhouden en omdat ik ook nergens last van had ging als vanzelf het tempo geleidelijk wat omhoog. De finish-passage na het 1e rondje van 3km realiseerde ik na 18½ minuut en in de 2e ronde ging ik door met doorversnellen en had me ook voorgenomen de 6e km op “normaal” duurlooptempo te draaien. Uiteindelijk ging ik er zelfs nog van transpireren en kon ik in een respectabel tempo na 6km de finish na 34 minuten opnieuw voorbij snellen. Dat betekende een 2e ronde van 3km in 15½ minuut en dat voelde fijn, vooral ook omdat ik dus helemaal nergens last van heb gehad. Nog even een 7e km uitlopen in de 3e ronde en binnendoor afsteken terug naar de finish want ik mocht 45 minuten lopen en wilde dus niet na 34 minuten al stoppen omdat de 6km al voorbij waren, ambitieus blijf ik natuurlijk wel!
Het is dus een aardige opsteker, maar ook kan ik voelen dat mijn enkel nog niet volledig op sterkte is en soms nog wat instabiel, vooral bij oneffenheden en scherpe bochten. Daar richt al die fysiotherapie zich ook op en daar ligt nog veel hard werken te wachten.
Wat betreft de reacties op mijn vorige blog realiseer ik mij ook terdege dat mijn ideeën over de toekomst nogal ambitieus zijn, maar ik praat ook vooral over ideeën en nog niet over plannen; dat kan werkelijkheid worden als alles echt goed in orde is met de enkel en ik volledig hersteld ben. Maar daar werk ik wel naar toe en ik weet wat mijn mogelijkheden zijn en hoe ik me kan ontwikkelen in de komende maanden. Ik weet ook dat ik de ½ marathons (Linschoten, Arnhem, Egmond) in december niet als wedstrijdloper zal meemaken, maar dat ze als mooie duurlopen wel realiseerbaar zijn en dan zien we tegen die tijd wel in welk tempo dat is. Overigens heb ik me voor nog geen enkele loop aangemeld en zal dat in de komende weken ook zeker nog niet doen zolang de enkel nog niet volledig hersteld is en ik er conditioneel ook nog niet aan toe ben.
Wel kijk ik er al naar uit om op oudjaarsdag de Sylvestercross samen met onze “Ijzeren Lady” Paula te lopen en ben benieuwd naar mijn straf omdat het mijn schuld is dat ze in de Soester Duinen zal gaan lopen wat voor mij inmiddels al een soort van moderne traditie is geworden.
In een verdere ontwikkeling heb ik trouwens gisteravond (te donker voor een bos of park met onverharde ondergrond) voor het eerst geheel op harde ondergrond gelopen, zo’n 4km in 26 minuten en daarbij 4x de “Munck Keyzerbrug” over de Vecht op en af gelopen. Opnieuw zonder negatieve reactie wat betreft de enkel! Gegevens training volgens Runkeeper: hier.
De aangekondigde aflevering van de “Oude Doos” over mijn 1984 Utrecht-Marathon komt er binnenkort aan; is even blijven liggen. |
|
|
|
over revalideren, dipjes en weer doorgaan: Ik loop!!
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
29 Oktober 2009 | 21:03:56
|
Over revalideren, dipjes en weer doorgaan: IK LOOOOOOOOOP !!!
Het is even wat stilletjes geweest op de site hier recentelijk. Ik was druk met revalideren en dat is harder en neemt (veel) meer tijd in beslag dan een "gewoon" hardloopprogramma afwerken.
Hoe dichter je het definitieve herstel nadert, hoe zwaarder het revalidatie-programma wordt, hoe meer je weer kan. Vanmiddag was ik weer op afspraak bij mijn therapeut Jaap van Kouterik en de "sadist' wist nog een een oefening aan het programma toe te voegen. Vele sessies werk ik nu af met het tillen, duwen, rekken, trekken van vele kilograms. Maar het heeft resultaat, de enkel begint weer steeds sterker en stabieler te worden. En, ik mag het hardlopen doorbouwen van 30 naar 45 minuten. Direct na de therapie heb ik de tussenstap gedaan, 38 minuutjes naar, door en van het Julianapark. Het ging allemaal voorspoedig en, misschien wel overmoedig, zo gemakkelijk dat ik aan het eind ook de heuvel in het park maar een paar keer op gedraafd ben, en natuurlijk ook weer af.
Enfin, nu loopt het dus allemaal weer voorspoedig, eigenlijk ook pijnvrij en dat na zo'n therapiesessies waarbij ik al die kilograms moet rekken, strekken, tillen, duwen tot diep in de verzuringsgraad toe. En juist dat voelt zo goed, klaarblijkelijk is de therapie dus nog steeds wel nodig.
Aan het eind van elke werkdag ben ik in de oefenzaal bij de therapie te vinden en werk dan een uur lang met als afsluiting een loop op de loopband. Daarna volgt dus een trainingsloopje en 's avonds thuis spring ik dan nog eens op de hometrainer om wat aan de conditie te werken en daarna nogmaals mijn "thuis-"therapie-oefeningen af te werken afgesloten met de voor mij noodzakelijke buikspieroefeningen.
Vorige week was de praktijk van de therapie gesloten en kon ik dus niet werken met de aanwezige hulpmiddelen. Zoals eerder vermeld heb ik dat klaarblijkelijk nog wel nodig. Een klein stukje lopen op vrijdagmiddag leidde tot een een unheimisch, pijnlijk gevoel in mijn been/enkel/voet waar ik op zaterdag erg veel last van had en op zondag ooknog enigszins.
Het leidde tot een mentale dip, tot vertwijfeling; komt dit nog wel goed of is die enkelfractuur misschien toch complexer? Die botbreuk in mijn kuitbeen is al lang vergeten, maar die enkel, zo'n kwetsbaar gewricht, is er echt niet iets dat verborgen is maar wel ernstiger is?
Maar ja, zo werkt dat bij revalideren; dipjes horen erbij, alleen ging het tot dan toe 3 maanden alleen maar geleidelijk steeds beter en was ik op een dip niet echt voorbereid.
Ach, op maandag ging ik maar weer gewoon door met keihard therapieen en daarna in Natuurgebied Oud-Zuilen een stukje lopen, 20 minuutjes ongeveer en tot mijn eigen verbazing was van enig discomfort geen sprake meer!
Het doet me goed bij Oud-Zuilen m'n fanclub weer bijna dagelijks te ontmoeten (ze zijn er tenslotte toch altijd als ik voorbij kom, weer of geen weer!!), alhoewel ik ze binnenkort toch weer zo'n 5 maanden moet missen als ze op stal gaan.
(Nabije) Toekomst:
-
Kortom ik blijf nog een tijdje doorgaan met keihard therapieen en optimistisch opbouwen. Vooralsnog lijk ik ruimschoots op schema voor de 1/2 marathon en webloggers-ontmoeting in Linschoten op zaterdag 19 december en de 3e Kerstdagloop in Arnhem (27 december) en de Silvestercross in Soest (persoonlijke traditie inmiddels op 31 dec) en de 1/2 marathon van Egmond.
-
En dan ideeen verder uitbouwen:
-
De voorjaarsmarathon in april op een gedenkwaardige dag in mijn leven;
-
De 100km-Hardloop4Daagse in Apeldoorn;
-
De Natuurmarathon in La Roche (dit jaar een prachtige 1/2 marathon daar gelopen; nu dus een stap een verder)
-
Van alles-en-nog-wat loopevenementen tussendoor
-
Hoge bergtoppen, diepe dalen in de Alpen overwinnen (toch weer, en nu zonder pech en nog meer!!!).
-
En, als de zomervakantie in de Filipijnen (geboorteland van mijn vrouw Josie) plaatsvind, het MILO-Loopcircuit aldaar hoewel het programma ervan nog niet bekend is. (Lastig i.v.m. planning vliegreizen etc)
Tot zo ver dit bericht, komend weekend volgt er weer een aflevering uit de "Oude Doos". Deze keer een wel heel merkwaardig verhaal over mijn 1984-Utrecht-Marathon.
Voor nu: MAJOR LEAGUE BASEBALL WORLD SERIES:
PHILADELPHIA PHILLIES op weg naar het kampioenschap??? Gisteren wedstrijd 1 gewonnen met 6-1 van de meest irritante sportclub ter wereld, de New York Yankees. Nog 3 overwinningen scheiden "mijn" PHILLIES van het 2e kampioenschap op rij. GO PHILIIES GO !!! |
|
|
|
YES!!! Beginnen aan comeback
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
15 Oktober 2009 | 22:14:21
|
YES!!!!
BEGINNEN AAN COMEBACK!!!!
Een kort blogje; de kop zegt genoeg. Vandaag groen licht gekregen van fysiotherapeut Jaap: Ga maar eens buiten lopen, zo'n 10-30 minuten heel rustig en bij voorkeur op zachte ondergrond en voorlopig nog geen intervalwerk. Dat ga ik dus morgenmiddag maar doen; wel eerst nog mijn therapie-oefeningen, maar dan dus op de fiets naar het Oud-Zuilense bos voor een 1e tryout.
Op de loopband vanmiddag RUIM 2 KM IN een dik kwartier gelopen met een opbouwende snelheid tot 9km/uur. Het lijkt niets, maar op zo'n "enge" loopband vind ik dat toch al best wel een beetje hard.
Al-met-al dus nu bijna 12 weken hardlooploos geweest, een twijfelachtig "PR". Maar eigenlijk ben ik best wel snel al weer terug; ook tot verbazing van de therapeut Jaap, die zich ook blijft verwonderen dat ik met deze blessure zo'n 25km lang de Swiss Alpine Marathon heb uitgelopen en nu ook al weer zo vlot terug ben (alhoewel het mij natuurlijk veel te lang heeft geduurd). Een goede basisconditie (of wat daarvan over is) en keihard werken in de revalidatie en consequent revalidatie-oefeningen blijven doen, hebben daar zeker aan bijgedragen.
Maar ik ben er natuurlijk nog lang niet; ik moet nog keihard blijven werken in de therapie, blijf nog mijn oefeningen doen en dan zullen we wel zien hoe ik mij de komende paar weken ontwikkel.
En dan, ja ideeen heb ik wel, mooie ideeen voor volgend jaar. Ik hoop dat de ontwikkelingen de komende weken even voortvarend blijven gaan als de afgelopen weken, zodat ik misschien in november ideeen kan omvormen tot plannen. En als die plannen werkelijkheid worden, zal hiervoor veel trainingsarbeid verricht moeten worden, en ......... wat heb ik hier zin in!!! En ja, het is ook wel nodig om die 4 a 5 kg weer kwijt te raken, die er inmiddels aangegroeid zijn, pufpuf.
(UPDATE VRIJDAGAVOND: in de namiddag inderdaad voor het eerst weer buiten hardgelopen. In het bos van Oud-Zuilen liep ik voorzichtig en onwennig, maar verder zonder problemen een afstand van 3km in 22;00min. (gegevens : opgenomen met m'n aai-phone dmv Runkeeper). Rondjes van 650mtr, ik wilde graag 2km lopen, maar het ging vanzelf en ik mag komende week tot 30 minuten doorbouwen). Alleen nog een klein beetje instabiliteit in de enkel, maar dat was geen verrassing, want daar werkt ik nog hard aan in de therapie. Kortom: een bemoedigende start van een comeback!!!
Tenslotte, zondag is de marathon in Amsterdam; hier had ik oorspronkelijk een snelle marathon willen lopen en in elk geval de kwalificatietijd willen bemchtigen voor de Boston-marathon in 2010 (mijn 50e levensjaar). Dat gaat dus niet gebeuren; mijn activiteiten zondag blijven beperkt tot toeschouwen/aanmoedigen en misschien wel een klein stukje meelopen. Ik zal me op een paar plaatsen langs het parkoers opstellen en mischien ook nog wel even het weblog-meetingpoint in de Zuidhallen bezoeken. Meer info hierover op de site van Leonie.
Verder wens ik dus alle lopers zondag in Amsterdam (halve+hele marathon) heel veel succes en plezier en mooie prestaties.
Dit geld natuurlijk ook voor iedereen die in Utrecht deelneemt aan die hele mooie Maliebaanloop, die ik mijn "illustere" carriere ook al vele keren heb gelopen.
|
|
|
|
Update + Oude Doos 5: Ruud Verhoef in de Maarssense Singelloop
Hardlopen | Ruud Verhoef Oude Doos
|
12 Oktober 2009 | 18:53:26
|
|
Persoonlijke update: ten opzichte van de vorige update valt weinig nieuws te melden. De intensiteit in de fysiotherapie wordt langzaam wat opgevoerd en inmiddels heb ik mijn eerste voorzichtige hardloop-minuutjes op de loopband achter de rug. De ontwikkelingen lijken positief en volgens de uitspraak van mijn therapeut Jaap loop ik over 2 weken al weer buiten, dat is dus pakweg rond de 21ste oktober. Deze week is vooral 5 dagen na werktijd (-1 uurtje eerder weg) vooral hard werken in de oefenzaal bij de fysio.
Mijn geschiedenis in de Maarssense Singelloop is niet zo lang als die van de veel bekendere Utrechtse Singelloop. De Maarssense Singelloop werd traditioneel gehouden op de 2e dinsdag in augustus. Eigenlijk was ik een beetje "wereldberoemd" in Maarssen, een dorp aan de Vecht een paar km ten noorden van Utrecht. Hier werkte ik als elektromonteur (later werkvoorbereider) in de fabriek van ACF, een groot chemisch bedrijf, dat in de 90er jaren werd overgenomen door DSM en uiteindelijk tot groot verdriet in 2001 werd gesloten. Als ik tegenwoordig nog langs de Vecht loop te trainen, zie ik een hele chieke woonwijk verrijzen op de grond waar eens de gebouwen, de werkplaatsen, de opslagtanks, de reactieketels en machines stonden en waar ik toch wel 21 jaar werkzaam was en dan denk je nog wel eens in weemoed terug aan hele mooie tijden.
Als werknemer dus aan Maarssen verbonden, maar ook als loper. Vele keren trainde ik lange duurlopen door Maarssen langs de Vechts op een route dat in die 80-jaren ook dienst deed voor de Utrecht-Marathon.
De Maarssense Singelloop werd al in jaren '30 en '40 van de vorige eeuw voor het eerst gehouden en kende recentelijk z'n 60e editie. De loop bestond uit 2 wedstrijd-onderdelen, een 10km en een 5km. Ik liep altijd de 5km-afstand, die paste in die fase van mijn carriere altijd veel beter in mijn programma, omdat ik in de zomermaanden ook altijd veel baanwedstrijden afwerkte.
Mijn eerste deelname was in 1983 en ik werd toen winnaar in een tijd van 16:08, voor Bert van Vlaanderen (16:21) en Arie Dorpmans (16:45). Het was een relatief makkelijke overwinning en hoefde er niet voor de volle 100% aan te trekken.
Uit 1984 de volgende reportage:
warming-up
De demarage op zo'n 200mtr voor de finish aan de overzijde van de vijver aan de Thorbeckelaan, waar start en finish plaatsvonden.
1893 en 1984 waren de enige 2 jaren dat ik deze wedstrijd wist te winnen. De drie daaropvolgende jaren werd ik steeds 2e en moest drie keer een andere winnar voor me dulden. In 1985 won A. de Waal in 15:31 met 9 seconden voorsprong op mij, in 1986 won R. vd Weerden in 15:47 met 4 seconden op mij en in 1987 won Rini Hoogkamer in 15:50 met 15 seconden voorsprong op mij.
De foto uit het Utrechts Nieuwsblad hieronder is van de prijsuitreiking in 1986.
Na deze 5 jaren (eerst 2x 1e, daarna 3x 2e) was mijn succesvolle periode voorbij.
In 1988 had ik te kampen met een achillespees-blessure en kon niet van start gaan.
In 1989 (18:03), 1990 (17:08) en 1992 (16:40) ging ik nog wel van start.
De Singelloop in Maarssen raakte in de daaropvolgende wat in het verval en werd een aantal jaren niet meer gehouden.
Sinds een aantal jaren organiseert nu atletiekvereniging OSM als opvolger de "Vechtloop", met start/finish op de Kaatsbaan en welke voor een groot deel over het parcours van de oude Singelloop voert. In 2003 noteerde ik een tijd van 18:38, in 2006 een tijd van ??? en in 2008 een tijd van 19:13 waarmee ik als 9e weer eens in de top-10 eindigde. In deze laatste editie werd mijn dochter Mary-Joanne trouwens 2e bij de dames!!
|
|
|
|
Update + Oude Doos 4: Ruud Verhoef en Singelloop Utrecht
Hardlopen | Ruud Verhoef Oude Doos
|
05 Oktober 2009 | 22:05:21
|
OUDE DOOS, AFL. 4: RUUD VERHOEF EN DE SINGELLOOP UTRECHT
UPDATE: Afgelopen vrijdag had ik weer een afspraak bij de chirurg in het Diakonesse-ziekenhuis. Eerst werden er nog opnieuw rontgen-foto's gemaakt en de uitslag hiervan is dat de botbreuk goed geneest en goed aangroeid. Ik hoef dan ook niet meer terug te komen in ziekenhuis. De therapie mag nu de komende 2 weken weer verder worden opgebouwd en wat dat precies inhoud weet ik woensdag als ik weer een afspraak heb met de fysiotherapeut. Verder ben ik gewoon elke dag in de oefenzaal te vinden om het herstel van de enkel zo veel mogelijk te optimaliseren. Veel "stabiele" oefeningen in feite, maar ik verwacht spoedig (woensdag dus) ook meer dynamische oefeningen op te krijgen. Verder begin ik mij steeds wat meer uit te leven op de crosstrainer,; het geeft je een klein beetje het gevoel te lopen; kunt er conditie mee opbouwen en begon er zelfs even van te transpireren vandaag! Ik hoop ook eigenlijk nog in (eind) oktober weer voorzichtig wat te mogen hardlopen en put daarbij hoop uit de uitspraaak van Jaap (de therapeut), dat ik me maar alvast weer moest gaan inschrijven voor een marathon.
Uiteraard heb ik inmiddels alweer wat ideeen voor het einde van dit jaar en de 1e helft van volgend jaar, maar dat houd ik nog maar even voor me, totdat het zeker is dat ik die ideeen ook kan omzetten naar plannen.
Wel hoop ik dat de 1/2 marathon van Linschoten (al is het maar "recreatief") mogelijk is; dat belooft een waar webloggers-festijn te worden.
En nu dan de "Oude Doos"
Het even wat langer geduurd, maar hij was aangekondigd en hier is ie dan toch; uit de "Oude Doos": mijn geschiedenis inde Singelloop van Utrecht.
De Singelloop in Utrecht is eigenlijk altijd mijn favoriete wedstrijd geweest, een thuiswedstrijd natuurlijk met altijd veel bekende zowel in het lopersveld als in het publiek. Deze wedstrijd zou ik vanaf het begin van mijn hardloopcarriere in 1982 onafgebroken blijven lopen tot en met de (destijds) laatste editie in 2000, oftewel 19 jaar onafgebroken. Soms startte ik veel ambitie, soms succesvol, maar ook soms teleurstellend. Soms ging ik van startte om ontspannend min of meer een serieuze training af te werken, soms ging ik van start ondanks "kleine" blessures om toch vooral die reeks deelnames te continueren.
Mijn 1e Utrechtse Singelloop liep ik dus in 1982 (de 38e editie) en draaide toen ontspannen lopend naar een 44e plaats, nadat ik de dag ervoor nog in Noordwijk bij een 12km Strand-, Bos- en Duinloop nog de 3e plaats had behaald.
In 1983 liep ik de Singelloop op mijn top, profiterend van de supervorm in de voorbereiding op de New York City Marathon (4 weken later; zie "Oude Doos"-aflevering 3). Ik raffelde het parcours van 10,4km toen af in 34:25 en eindigde als 6e op iets meer dan 2 minuten achterstand op winnaar Klaas Lok (32:10).
Het parcours in de jaren '80 deed de naam "Singelloop" duidelijk eer aan: Er werden destijds 2 ronden van 5,2km gelopen echt langs de Singels. De start/finish vond destijds plaats in de Kroonstraat, nabij het Hoofdburo van Politie op het Paardenveld. De route leidde toen buitenom over de Weerdsingel, en verder nagenoeg over binnen de Singels, over grotendeels onverhardde paden langs en over de heuveltjes bij de Stadsschouwburg op het Lucas Bolwerk, (Wittevrouwensingel) Park Lepelenburg, de Sterrenwacht, (Maliesingel) het Ledig Erf (Tolsteegsingel) en langs de Catharijnesingel. Persoonlijk blijf ik aan deze route de mooiste herinneringen houden.
Onderstaande foto is uit het Utrechts Nieuwsblad van 1 okt. 1984. Op de foto ben ik geheel links (nr 78), de kopgroep was op dat moment al rechtsom de bocht gegaan. Deze keer ging het een stuk minder succesvol en werd ik 15e in 35:48, hoewel ook deze keer mijn achterstand op winnaar Meindert Koopman slechts ruim 2 minuten bedroeg.
In het daaropvolgende jaar 1986 werd ik nog een keer 8e in 34:27 en had toen een achterstand van minder dan 2 minuten op winnaar Bert van Vlaanderen, die later in 1992 op de Olympische Marathon in Barcelona de bronzen medaille zou veroveren.
(In een van de volgende edities kan je trouwens een verslag tegemoet zien, waarin ik Bert, een "Buurtgenoot" uit Tienhoven, Maarssen, nog zou verslaan, hoewel dat ook de enige keer was in de vele wedstrijden die we samen liepen).
Vanaf 1989 veranderde het parcours diverse keren en wisselde ook de wedstrijdafstand. In 1989 werd de wedstrijd 11,5km en werd er buitenom de Singels gelopen; de heuveltjes en onverhardde paden werden ingewisseld voor het asfalt van de rijwegen. Bert van Vlaanderen won toen opnieuw; ik werd 20e.
Weer een jaar later (1990) werd de wedstrijdafstand zelfs 17km en werd Aart Stigter de winnaar in 52:55 en werd ik 19e in 1:04:46.
Later in de jaren '90 werd de afstand ook nog veranderd in 12km en daarna weer in 15km.
Op de foto hieronder ben ik in actie in de "Catharijnebak"
(Op de fiets trouwens toevallig Co van Ekeris, in de jaren 80 zelf ook een heel verdienstelijk hardloper, die vaak bij mij in de buurt liep, en met wie ik, naast ook weer Bert van Vlaanderen en Rini Hoogkamer als kwartet een estafette-marathon nabij Maarssenveen en Westbroek in 1985 in een parcoursrecord van 2:16:41 afraffelde).
De hieronder afgebeelde foto's dateren uit de Singelloop van 1999, toen ik de 15km wedstrijd-afstand bij de 55ste Singelloop aflegde in 58:45. Na afloop van de race toen ook even op de foto met 2 van mijn grootste (kleine) supporters, Mary-Joanne, toen 8 jaar en Geoffrey, toen 3 jaar. Toch ook weer even zo'n vertederend fragmend, als je weer eens in de "Oude Doos" duikt.
In 2000 werd de 56e editie en voorlopig laatste Singelloop Utrecht gehouden. Het was mijn 19e Singelloop op rij en tevens mijn 1e keer als veteraan 40+ (nu worden we met meer respect "Masters" genoemd). De 15km liep ik in 1:04:27 en eindigde als 57e in de totaalstand en winnaar werd Mohammed Baket.
In 2007 werd de Singelloop dus weer nieuw leven ingeblazen en was ik voor de 20e keer deelnemer. De 10km, met start en finish op de Catharijnebaan en een heen-en-weer via de Tolsteeg- en Maliesingel, Maliebaan en Wilhelminapark, voltooide in 41:23 (zie verslag op weblog hier).
In 2008 was ik voor het eerst niet van de partij, omdat ik er in de aanloop naar mijn 1e marathon in 15 jaar (Athene), voor koos om de 1/2 marathon van Katwijk te lopen.
En dit jaar had ik natuurlijk heel grootse plannen in de Singelloop, eigenlijk zoals in 1983. Nu alleen profiterend van een geweldige vorm als gevolg van de voorbereiding op de Amsterdam Marathon had ik topprestatie gepland.
Enfin, zoals bekend, het is allemaal ietswat anders gelopen de afgelopen 10 weken.
Ik was deze editie slechts actief als toeschouwer, supporter en fotograaf; maar wel in een prachtig nieuw webloggers-shirt!! |
|
|
|
Singelloop Utrecht
Hardlopen | Ruud Verhoef Hardlopen
|
27 September 2009 | 10:44:02
|
ZONDAG 27 SEPTEMBER: UTRECHT-SINGELLOOP
Vandaag de Singelloop in Utrecht. Een prachtige mooie herfstdag. Ik zal dus niet lopen, wel gaan kijken en supporteren.
Benieuwd of de aangekondigde wereldrecordpoging succesvol is; de omstandigheden lijken ideaal en het parcours snel.
Tevens is er de webloggers-ontmoeting (11:30-12:00) op de trap van het Gerechtsgebouw aan het Vrouwe Justitiaplein voor de start van de loop (12:30).
Daarna zal ik op de Maliebaan ter hoogte van de Maliesingel gaan posten en foto´s maken en kan ik de lopers 2x voorbij zien komen, na ruim 3km en 7km.
Later volgt er een verslag van deze dag en daarna zal ik nog eens in de "Oude Doos" kijken en daar weer mooie herinneringen uit mijn Singelloop verleden publiceren.
Update zondagmiddag.
Na een ontmoeting met de hardloop-webloggers John&Ans, Johan, Aad en Maarten op het Vrouwe Justitiaplein verplaatste ik mij naar de Maliebaan (Nederlands mooiste laan).
Het was een prachtige plek om het loopspectakel te aanschouwen, maar helaas was het niet zo geschikt om geslaagde foto's te maken, simpelweg omdat het te moeilijk was iedereen op tijd te herkennen in 1 lang massaal lopersveld en dan ook nog in die massa op de foto te zetten.
Wel realiseerde ik me nog even dat het toch wel weer heel erg jammer was dat ik geen onderdeel uitmaakte van dat lange loperslint. Mijn startnummer zal altijd gekoppeld blijven aan een DNS: (ik had me een maand of 3 geleden al ingeschreven)
Opvallend (of juist niet, maar vanzelfsprekend): Iedereen passeerde mij na 7km opgewekt, fris en makkelijk lopend!!
Enfin, zie hieronder het resultaat:
De kopgroep na ruim 3km op de Maliebaan, de Keniaan Leonard Komom zou lange tijd onder de tijd van het wereldrecord (27:01) lopen, maar uiteindelijk in 27:10 finishen.
Iets achter de kopgroep kwam Hardlopende John de Boer in gezelschap voorbij
Ron Clarke-Clubgenoot John Boer en Lokale marathon-grootheid Marcel Uppelschoten
|
|
|
|
Update + Oude Doos 3: USA 1983 marathons
Hardlopen | Ruud Verhoef Oude Doos
|
20 September 2009 | 13:44:26
|
OUDE DOOS, AFLEVERING 3 USA-MARATHONS 1983:
23-10-1983: NEW YORK CITY-MARATHON: 2:37:34
27-11-1983: PHILADELPHIA INDEPENDANCE MARATHON: 2:41:25
Voordat ik overga naar de 3e aflevering van de "Oude Doos", alleereerst weer even een update. De afgelopen 2 weken heb ik mij bezighouden met "statische" therapie-oefeningen. De ontwikkelingen zijn gunstig en sinds afgelopen vrijdag mag ik dan ook weer zonder kruk(-ken) lopen; lees wandelen uiteraard. Bij de therapie toen ook voor het eerst 1 minuutje op de loopband gelopen. Het is wel weer wennen om zonder krukken te lopen; ik moet daarbij vooral goed letten op een goede voetafwikkeling. De komende 2 weken gaan we in de therapie steeds weer een stapje verder met meer "dynamische" oefeningen. We zijn dus weer op de goede weg en volgens therapeut Jaap moet alles weer helemaal goed komen en kan ik over 4-6 weken weer "aan de slag". Eeerst natuurlijk ook nog even afwachten ook wat de arts in het ziekenhuis zegt als ik daar op 2 oktober wordt verwacht en er opnieuw rontgenfoto's zullen worden gemaakt.
Afgelopen vrijdag was er ook nog de "hardloopwebloggers-bijeenkomst" in Utrecht t.b.v. het uitreiken van de hardloopshirts. Geweldig initiatief en geweldig georganiseerd door John en Leonie en waarbij dankzij de steun van de sponsors Nike en Blue Mesa liefst 4 kinderen 1 heel jaar naar school kunnen in Afrika via "Be More". Het was een heel geslaagde en gezellige avond! Overigens was het voor mij deze avond ook de 1e keer sinds voor de vakantie (week of 10) dat ik de fiets weer naar voren kon halen en hier met de fiets naar toe kon, en dat was voor mij natuurlijk ook best wel fijn. Enfin; lees/kijk meer over deze webloggers-avond in het uitgebreide verslag/foto-reportage op de site van John!
Het was leuk diverse voor mij bekende webloggers weer te ontmoeten, maar ook om mij nog niet bekende webloggers te ontmoeten!
En dan nu de "Oude Doos":
In 1983 vertrok ik voor een 6weken vakantie/rondreis door de USA. Ik had gepland in het 1e weekend de marathon van New York City te lopen en in het laatste weekend (5 weken later) de marathon van Philadelphia. In de tussentijd had ik via een 12-coupons-vliegpas gepland kris-kras de USA rond te reizen en in de diverse steden ook wedstrijden te bezoeken van mijn favoriete sporten zoals ijshockey (NHL) en american football (NFL en ook college).
En zo startte ik dus op 23 okt. 1983 in een regenachtig en winderig New York op Verrazano Bridge aan de marathon. Het zou resulteren in een PR van 2:37:34, welke ik uiteindelijk dus nooit meer zou verbreken, hoe merkwaardig dat ook is.
Daarna dus trainingen o.a. in Philadelphia (Fairmount Park), New Orleans (Canal Street-Lake Pontchartrain), San Francisco (Golden Gate Park), Los Angeles (Sunset/Hollywood Boulevards, Beverly Hills, Santa Monica), Chicago (Lake Michigan), Washington (Pensylvania Avenue/White House). Het was heel fijn om hardlopend zo de diverse steden te kunnen bezichtigen en zo dus minder afhankelijk te zijn van het OV in de USA en dit dus te kunnen combineren met trainen voor de marathon in Philadelphia op een kille maar zonnige ochtend op 27 nov. De volgende dag vertrok ik weer uit een regenachtig en koud Philadelphia naar een heet en zwoel Miami/Miami Beach waar ik de laatste dagen heerlijk relaxend doorbracht.
Het verslag hieronder is later gepubliceerd in het clubblad van mijn atletiekvereniging AV Ron Clarke.
Houd voor de aangekondigde prijsvraag de komende periode de "Oude Doos" op deze weblog in de gaten. Als prijs voor de winnaar zal ik deze gaan "hazen" in een nader te bepalen evenement. (voor zover ik daartoe in staat ben natuurlijk) |
|
|
|
|
|
